Het zit er op en de buit is binnen! Yours truly heeft bij zijn eerste cyclo meteen maar een Brevet d’Or gehaald! Weliswaar niet op 205 afstand maar de 111,3 (en niet de beloofde 104!) maar binnen is binnen en goud is goud.
Donderdagavond te laat vertrokken omdat Rini weer eens meer tijd dan voorradig was nodig had. Uiteindelijk komen we na allerlei omzwervingen door Duitsland, Belgie en Frankrijk bij het hotel dat Rini gereserveerd heeft. Het is 3 uur in de nacht, en het ding is en blijft dicht. Daar helpt geen lieve creditcard aan. Gelukkig weten we van onze vorige tocht dat er ergens verderop nog een F1 hotel is, en dat biedt uitkomst. Effe de biertjes nog ridder gemaakt en dan slapen. Weer vroeg er uit want we hebben nog een drukke dag voor de boeg. Ons onderkomen hebben we gauw gevonden en we maken kennis met Tim en Mirjam. Het geheel lijkt zo weggeplukt uit de tv-serie Het roer om. Tim en Mirjam hebben 5 jaar geleden een oud vervallen gebouw gekocht en zijn aan het werk gegaan (en nog steeds bezig) en het resultaat mag er zijn. We zoeken onze kamers op, dumpen de koffers en tassen en besluiten maar naar de startplaats Champagny te gaan, om de startnummers op te halen en het eerste stukje van de tocht, de Ballon de Servance, te fietsen. Het eerste lukt, het tweede niet. Overigens dient nog wel even de over(n)heerlijke pizza vermeld te worden die we na het inschrijven genuttigd hebben. Daarna dus gaan fietsen, maar natuurlijk geen kaart meegenomen waardoor we wel lekker gefietst hebben, maar niet over het parcours van morgen. Na een kilometer of 50 vond iedereen het mooi geweest.
Ons onderkomen in de Vogezen
Teruggekomen in Colombotte wordt er kennis gemaakt met de andere gasten, bijna allemaal fietsers. Tim heeft een Pasta Party beloofd, en dat wordt het ook. Mijn god wat kunnen wielrenners vreten. Ik kijk mijn ogen uit hoeveel pasta de diverse coureurs naar binnen werken. Moet wel bijgezegd worden dat het ook heerlijk smaakte (Tim was in zijn vorige leven kok geloof ik). Na wat sterke verhalen over en weer, waarbij wij heel voorzichtig vertellen dat we slechts de Senior versie doen, wordt het toch tijd om te gaan knorren, want morgen moet het gebeuren.
Klaar voor de Pasta Party
Ik slaap slecht, en volgens mij had iedereen daar last van. Om 5 uur gaat het wekkertje. Ruud en Rini zijn al bezig met de fietsen op te laden. Om half 6 gaan we ontbijten, ik drink een bak koffie en eet een broodje. Het is mij nog te vroeg om veel naar binnen te werken. Gauw de auto in, op naar de start. Die zou om kwart over 7 zijn, maar dat wordt een kwartiertje later. Eerst mogen de mannen van de 200km weg, dan mogen wij ook eindelijk. We wensen elkaar succes en Ruud peert er meteen tussenuit. Ik besluit om maar achter hem aan te vliegen, nu meteen veel tijd laten liggen zou zonde zijn. Ruud is echter helemaal los en vliegt met meer dan 30 km/u over het vals plat richting de Servance. Dat is me te gortig en na een kilometer of 7 laat ik hem gaan en sluit me bij een ander groepje aan. Gezamelijk gaat het naar de Servance. Onderweg krijgen we nog even te zien waar we op het eind tegenop moeten. Rechtsaf richting Plance des belles Filles staat er, en van dat uitzicht wordt je niet blij. Pierrecht omhoog gaat het. Nouja, dat zijn zorgen voor later, eerst maar eens de Servance bedwingen.
Het weggetje is smal en het is nog druk op het parcours, maar de omgeving is prachtig. Door het bos kronkelt de weg omhoog. Tot mijn verdriet is de klim behoorlijk onregelmatig en steiler dan ik gedacht had. Het lukt me maar niet om een ritme te vinden, en menigeen steekt me voorbij. Na ruim een uur sta ik op de top. Ik kijk op mijn klokje, zie 19 en nog wat km/u en zet goud maar uit mijn hoofd. Het ging niet lekker, dus zit het er niet in de benodigde ruim 20 km/u te halen. Ik prop heel snel een banaan naar binnen en begin aan de afdaling. Rechts zie ik iemand in de greppel liggen, maar ik ben al weer voorbij voordat ik kan zien wat er aan de hand is. Het is een listige afdaling, en ik kom dan ook langs een fiets die onbeheerd aan de linkerkant van de weg ligt. Een eindje verderop zit de eigenaar. Hij is flink gevallen en mist flink wat behang van zijn linkerbeen. Reden voor mij om het nog voorzichtiger te doen. Halverwege de afdeling draaien we een mooie brede weg op en gaat het tempo omhoog. Onderaan, in Le Thillot, is de splitsing 205 (linsaf) en 104 (rechtsaf).
Hé, dit ken ik! Het blijkt dezelfde weg te zijn die we vorig jaar gereden hebben op weg naar de Ballon d’Alsace. Een groepje fanatiekelingen komt voorbij en ik haak aan. Na een kilometer of 6 gaan we rechtsaf om de Alsace te beklimmen. Op dezelfde plek als vorig jaar maak ik een sanitaire stop, en begin te klimmen. Of het komt doordat ik de klim ken weet ik niet, maar ik kom steeds beter in mijn ritme. Toch die ik voorzichtig aan, want ik wil niks forceren. Halverwege gaat het echter zo goed dat ik besluit gas te geven en vanaf dat moment haal ik de een na de ander in. Langzaam, maar wel heel zeker. De klim loopt als een zonnetje, en ik vind het bijna jammer dat we bijna boven zijn. Onderweg kom ik nog een Nederlander tegen die me waarschuwt voor de laatste klim. „Ik heb ‚m gisteren gereden en het is een verschrikkelijk ding. Doe maar rustig aan in de aanloop“. Ik knoop dat advies in de oren. Bovenop de Alsace gooi ik mijn bidons vol water, eten heb ik nog zat, en snel weer verder. Een prachtige brede afdaling op een gloednieuw wegdek nodigt uit tot hoge snelheden. Er lijkt maar geen eind te komen aan de afdaling en ik begin maar weer eens te rekenen. Na 2,5 uur was ik boven op de Alsace. Dat was precies op de helft. Ik heb dus nog 2,5 uur en 11 minuten voor de tweede helft en daar zit nog een flinke afdaling in. Zou het dan toch?
Onder aan de afdaling heb ik ruim 70 kilometer op de klok staan, en nog bijna 2 uur te gaan. Dat wordt een makkie. Ik besluit lekker rustig aan te doen en laat groepjes waar ik zou kunnen aanhaken lekker gaan. Niks forceren, ik las nog een sanitaire stop in en wil rustig naar de voet van de laatste klim fietsen en daar rustig naar boven. Het parcours wil echter niet meewerken. Ik wil me sparen maar het parcours vraagt telkens om extra inspanningen. Het blijft klimmen en dalen en wanneer zijn we nou in Champagny? Daar zou na 84 km de laatste stop zijn en ik zit al bijna op 90 km. Voor de laatst 15 kilometer heb ik nog anderhalf uur, dat gaat dus wel lukken. Er dient zich weer een klimmetje aan, ik volg de pijlen rechtsaf bij een scherpe bocht en zie tot mijn verbazing staan dat het vanaf hier nog 20 kilometer naar de finish is! Dat zal lekker worden! Wordt het dus 111 in plaats van 104. Alle rekensommen moeten opnieuw gemaakt worden, maar het kan nog steeds. Ik besluit de pauzepost in Champagney links te laten liggen. Gewoon doorfietsen, dan heb ik straks een klein uur voor de laatste beklimming, dat moet te doen zijn. Het valse plat richting de Planche des belles Filles lijkt de laatste krachten uit mijn benen te trekken. Ik beef en sidder in het vooruitzicht van de laatste klim. Uiteindelijk ben ik blij als ik (na een laatste sanitaire stop) eindelijke aan de klim kan beginnen. Je kunt het maar gehad hebben. Ik heb nog ongeveer 50 minuten over, dat moet lukken.
En dat doet het ook. Na het verschrikkelijk steile begin, waar ik mijn fiets bijna in tweeen trek, gaat het steeds beter. Ik haal ook steeds meer mensen in, en uiteindelijk lukt het ook nog om een eindsprint te trekken. Ruim onder de vijf uur, yes! Ik laat me uitrollen en zie meteen Ruud staan. „Hé Vermeulen!“ brul ik. Ruud kijkt geschrokken om zich heen, tot hij ziet dat ik het ben. Hij is in 4 uur 39 en een beetje boven gekomen, ook goud (en ruim nog wel) in zijn catergorie. Ik ga effe zitten, want de laatste klim deed toch wel heel veel pijn. Een paar bekers cola doen wonderen en al gauw sta ik weer op de been. Ruud en ik wandelen wat rond, want het kan nog wel even duren voor de andere twee komen. Want die zullen ongetwijfeld een eind moeten wandelen op de laatste klim. Ruim een uur nadat ik binnen ben gekomen zien we in de verte een Postduif verschijnen. Door het kleine verzetje lijkt het nog vlot te gaan, maar dichterbij gekomen blijkt Maarten (want die is het) toch wel het één en andere geleden te hebben. Maarja, slechts 400 trainingskilometers en toch uitrijden en niet afstappen op de laatste klim, petje af. Vijf minuten later komt de laatste Postduif naar boven geharkt. Met het snot op het gezicht en de tranen in de ogen heeft Rini zich naar boven geworsteld, zonder af te stappen! En slechts een kwartietje te lang onderweg voor zilver.
We zien net voor Rini nog Feike Loots als winnaar van 205 over de finish komen. Die doet dus 205 km in nog geen 6,5 uur..... We halen de diploma’s op en besluiten naar de auto te gaan. In de afdaling begeeft zonder directe reden mijn achterwiel het (3 spaken los, en een enorme slag in het wiel). Ik kan daar niet meer mee fietsen en Ruud en Rini gaan beneden de auto halen. Dat geeft Maarten en mij de kans om een uur lang deelnemers te kijken. Prachtige fietsen komen voorbij, er wordt gevloekt, gezucht, gelopen en gekotst. En dit zijn de mannen die het snel hebben gedaan.
Rond een uur of 4 zijn we terug bij La Tourelle. Heerlijk gedoucht, en daarna een paar welverdiende biertjes. Rond een uur of zeven beginnen de 205-deelnemers binnen te druppelen, allemaal met prachtige tijden. De BBQ van Tim valt uitstekend in de smaak, ook bij de mannen uit de Mortel. Veel te veel biertjes later ga ik eindelijk om 11 uur naar bed, doodop. De volgende dag is het onbijten en pleiten, en om half 6 zijn we weer in Oss.
Een perfect weekend op een perfecte locatie. Zo laat het zich wel samenvatten. Wel is bij mij het besef gekomen dat er nog flink wat getraind moet worden wil ik volgend jaar de Marmotte met succes volbrengen, maar de zin erin is alleen maar toegenomen. Ruud leverde een prima prestatie, maar kan nog veel beter. Voor Maarten en Rini gaat de pet nog veel dieper af. Ik was er van overtuigd dat ze de fiets in de berm zouden smijten om hem nooit meer aan te raken, maar niets schijnt minder waar te zijn. De prestatie van de heren was er in ieder geval 1 om in te lijsten. Voor mezelf ben ik tevreden met het resultaat. Ik had wat minder behoudend kunnen rijden, gezien het feit dat ik op de laatste klim alleen maar ingehaald heb, en niet ben. Maar die ervaring komt vanzelf.
In de loop van de avond volgen nog wat links, foto’s en meer ongein. Overigens moedig ik eenieder aan om zijn eigen ervaringen hieronder te plaatsen!