Fietskrabbels

Wegens makkelijker te onderhouden, en veel gebruiksvriendelijker is de blog verplaatst naar het volgende adres 

http://fietskrabbels.blogspot.com/

 Zegt het voort!

Zoals beloofd, hieronder vakantieperikelen. Veel leesplezier!

Eerste Tocht  

We zijn al een aantal dagen in Frankrijk, maar de fiets is nog onaangeroerd. Op ons chambre d’hotes adres overweeg ik of ik de Alpigap cyclo zal fietsen. Vanwege geen internetverbinding probeer ik via Nederland inschrijf informatie te verkrijgen, wat maar half lukt. De zaterdag dat we richting ons huisje op de camping vertrekken realiseer ik me ineens dat ik geen gezondheidsverklaring bij me heb. Laat dan ook maar.

Nadat we ons op zaterdag geïnstalleerd hebben, moet er zondag natuurlijk direct gefietst worden. Geen rondje rond de camping om even te acclimatiseren, nee, het gaat meteen naar de enige berg op redelijke fietsafstand: de Montagne de Lure. Vanaf de camping tot de top is het 40 kilometer. De klim zelf is zo’n 18 kilometer en loopt van ruim 600 meter naar 1700 meter. Een echte berg dus. Mooi op tijd, want overdag is het echt warm, vertrek ik. Hoewel de omgeving prachtig is, evenals het weer, wil het niet zo lukken. Als ik na een kilometer of 20 aan de voet van de berg ben stop ik even om de helm af te doen, wat te drinken en alle getalletjes in me op te nemen. Vervolgens gaat het loos. Veel te hard natuurlijk, want ik wil veel te veel. Ik wil bevestiging dat ik goed getraind ben, ik wil laten zien dat ik niet in de war raak van 1200 hoogtemeters. Helaas.

Zoals altijd loopt de eerste klim als je in de bergen bent voor geen meter, en dit is geen uitzondering. Leer ik het dan nooit? Het asfalt is maar matig, en de temperatuur loopt snel op. Bovendien stikt het hier van de vliegen die bloedirritant al zoemend om je kop met je mee naar boven schijnen te willen. Er gaat veel energie zitten in de ergernis hierover, en het molenwieken om mijn metgezellen te verjagen. Na een bocht zie ik een drietal fietsers voor me en denk dat ik een mooi richtpunt heb. Helaas, hun tempo is zo laag dat ik binnen een paar honderd meter aansluit en er onder een nonchalant “ça va?” direct overheen ga. Dat is één van de fietser toch te gortig en hij sluit aan om effe een praatje te maken. Hij, type tanige krasse knar, komt hier uit de buurt, en ik? Ik vertel ‘m in het kort van mijn hoed en rand, waarna hij  me succes wenst en zich weer laat afzakken.

Zonder noemenswaardige incidenten kom ik boven, waar het uitzicht wel heel erg mooi is. Ik kan er echter nauwelijks van genieten. Ben redelijk kapot, en erg teleurgesteld dat het zo slecht ging. Ik neem me ook voor om thuisgekomen toch die 27 cassette er op te gooien. Dan maar een watje. Ik hijs me in mijn Livestrong windjack, wordt in mijn been gebeten door een vlieg formaat huismus, en begin aan de afdaling. Dat is een lange, want op een klein wipje van een kilometer na, gaat het eigenlijk zo’n 40 kilometer naar beneden. Thuisgekomen gooi ik mijn fiets tegen de veranda, en ga mijn wonden likken.

Tweede tocht

De tweede tocht moet er een van een andere orde worden. Ik heb in de tussentijd het boek “De nieuwe fiets” van Dirk Jan Roeleven gelezen, op advies van Carlo. Ik vertel Ans dat ik het maar een matig boek vind, maar terwijl ik in mijn pedalen klik vraag ik me af waarom eigenlijk. Door direct fout te rijden kom ik op de beklimming van de Col met de prachtige naam “Col de la Mort d’Imbert”. Die onverwachte beklimming geeft me tijd om over het boek van Roeleven na te denken. Waarom ik het maar matig vond? Omdat de schrijver (die zijn nieuwe fiets in Italie gaat ophalen en deze vervolgens naar Amsterdam rijdt) veel te veel sentimentalista is, en veel te weinig cyclista. Tenminste, naar mijn maatstaven. Ik zou niet zo vaak de trein hebben genomen, hebben geweten dat de hoge cols in mei nog dicht zijn. Kortom, ik zou veel meer met het fietsen bezig zijn geweest. Ik begin echter erg te twijfelen of dat wel zulke goede argumenten zijn. Ben ik ook niet begonnen als sentimentalista, en langzaam verworden tot een cyclista? Niet dat dat nou verkeerd is, maar je moet natuurlijk niet vergeten waar je vandaan komt en waar je roots liggen. Kortom, vandaag wordt er gefietst als een sentimentalista. Eens kijken of ik heb boek na deze tocht beter kan waarderen.

Na mijn onverwachte kenninsmaking met de Col met de prachtige naam, daal ik af naar Manosque. Het drukke stadje door kom ik op de al even drukke D907. Snel kan ik er niet af, want het loopt hier aardig omhoog. Ik maak kennis met een nieuwe vriend: de 39*24. Gisteren heb ik de daad bij het woord van eergisteren gevoegd, en mijn cassette achter vervangen. 39*24 en ik blijken het goed te kunnen vinden samen, en gezamelijk doen we bijna alle beklimmingen van vandaag. Op de top van weer een klimmetje kan ik rechtsaf, richting de route die ik oorspronkelijk in gedachten had. Ik daal en klim over de D105, richting St. Michel L’Observatoire. Prachtig verlaten weggetje, echt iets voor een sentimentalista. Met mijn goede voornemen in gedachten stop ik, en maak een foto van het prachtige uitzicht.

Vlak buiten St. Michel L’Observatoire zie ik een groepje fietsers voor me, maar ze blijken van dezelfde orde als op zondag op de Montagne de Lure: traag. Met mijn 39*24 dender ik er langs, onderwijl “besjoer” mompelend. De jongste van de groep, althans zo ziet hij er uit, neemt de handschoen op en duikt in mijn wiel zie ik in een ooghoek. Heel even geef ik hem de illusie dat hij me bij kan houden, maar een kleine versnelling is voldoende om alleen de weg te vervolgen richting Revest des Brousses. Op asfalt als een biljartlaken zoef ik naar beneden. Vlak na dit dorp gaat het linksaf richting Simiane La Rotonde. Het worden de mooiste 10 kilometer van de tocht. Het hele stuk op de D18 ben ik volledig alleen, en als ik afzink richting Simiane zie ik een prachtig dorpje tegen een bergwand gekleefd. De lange weg hierna richting Revest du Bion is saai, tot ineens aan mijn linkerkant mijn afspraak voor later deze vakantie opdoemt: de Mont Ventoux, indrukwekkend als altijd. Vanaf hier gaat het in één lange afdaling, onderbroken door een paar korte beklimmingen, over de D950 terug naar Forcalquier en vervolgens de camping.

Heerlijk gefietst over 105 kilometer en iets meer dan 1500 hoogtemeters. Zou het door het sentimentalista fietsen komen dat het zo lekker ging? Of toch gewoon door de vele trainigskilometers? Het doet er eigenlijk ook niet zoveel toe. En  Roeleven? Die belijdt het sentimentalista teveel met de mond, en te weinig met de benen.

Derde tocht

In de herkansing vandaag: de Montagne de Lure. Ik heb intussen gelezen dat Contador dit jaar nog op de top zijn armen in de lucht kon gooien toen hij een etappe van Parijs – Nice hier winnend afsloot, dat geeft het geheel toch weer wat meer cachet. Vandaag gaat het niet alleen op, maar ook over de Montagne. Een ritje met een kleine 3000 hoogtemeters, geen kattepis dus. En meteen de mogelijkheid eens te kijken of het wat beter gaat dan de eerste rit.

Dat gaat het, maar niet van harte. Ik ben uiteindelijk een minuut of 5 sneller boven dan zondag, maar hoe ik ook stoemp en zucht, meer dan 200 hoogtemeters per kwartier maak ik niet, en dat baart me, met het oog op de Mont Ventoux, toch wel zorgen. Desalniettemin begin ik goedgemutst aan de afdaling. Eerst over een slecht wegdek, dan over een heel smal weggetje. Wel heel mooi. De afdaling verloopt erg onregelmatig, en daar ben ik niet blij mee, want ik heb een hekel aan dat soort klimmen. Ik daal af tot Valbelle, gooi mijn bidons vol en draai om. En inderdaad, het klimmen gaat steeds slechter. Uiteindelijk kom ik uitgewoond boven. De klim is niet zwaar, ik heb ‘m in zijn geheel op het middenblad gefietst, maar ik ben gesloopt. Gelukkig zijn de daarop volgende 40 kilometer zo’n beetje allemaal berg af. Conclusie: het wordt spannend op de Mont Ventoux om onder de 1.50 te komen, en dat valt me vies tegen.

Eerste keer Mont Ventoux

Ik zit er eigenlijk meer tegenaan te hikken dan dat ik me er op verheug, dus duurt het tot dinsdag in de tweede week van de vakantie voordat ik mijn afspraak met de Mont Ventoux gestalte ga geven. Mijn voornemen om vroeg aan de start te staan kan ik niet helemaal uitvoeren. We rijden via de Gorges de la Nesque en die hebben Ans en de kids nog niet gezien, dus stoppen we daar uitgebreid. Het is tenslotte vakantie! Ik stap vlak voor Villes sur Azon uit en draai me warm. Beetje overbodig, want de temperatuur is al opgelopen tot 26 graden. En het is pas tien uur. Ik voeg me bij Ans en de jongens, lever alles wat ik missen kan in, en ga naar de startstreep. Wat volgt is een bakoven, en heel veel vochtverlies. En het is druk op de berg. Zo druk heb ik het nog niet eerder mee gemaakt. Ik het begin haal ik heel veel mensen in, goed voor de moraal. En de benen? Tsja, eigenlijk niet veel bijzonders. Net als eerder deze vakantie. Ik krijg de 24 redelijk rond, stap af en toe terug naar de 27 en zie dat ik al snel een minuutje voorsprong heb op het schema van mijn vorige rit, waarna zich dit verschil stabiliseert. Parcourskennis helpt, maar toch duurt het weer lang voor ik Chalet Reynard bereik. De wind die ik al de laatste kilometer in het bos voelde begroet ik met een diepe inwendige zucht. Eindelijk verkoeling! Ik ben letterlijk drijfnat, en met een stevig Mont Ventoux-windje wil de gevoelstemperatuur dan wel zakken. Ik heb nog even nodig om van het kooppunt af te komen, maar dan gaat het dan ook cresendo. De 24 wordt een 21, wordt een 19 en wordt zelfs even een 17. Dan komt die vermaledijde laatste kilometer en die nekt me behoorlijk. Ook omdat de wind keihard in mijn snufferd blaast op dat stuk, sta ik zo’n beetje stil. Toch valt de tijd me mee: 1 uur 46 minuten en 5 seconden. Toch vervaarlijk dichtbij de geplande 1 uur 45. Uiteindelijk 3 minuten en 30 seconden sneller dan de vorige keer. Ik ben snel hersteld en stap gauw de auto in, want het is koud. Tevreden gaat het terug naar de camping.

Tweede keer Mont Ventoux

En toch zit het me niet lekker. Zonder die hitte had ik toch een stuk harder moeten kunnen. Daarom de daad maar weer eens bij het woord gevoegd, en donderdag, twee dagen na de eerste poging, heel vroeg opgestaan om de hitte voor te zijn. Het plan leek te mislukken, want als ik om een uur of 8 in Bedoin aankom is het al weer 23 graden. Echter, geholpen door een lichte bewolking neemt de temperatuur nauwelijks meer toe, en zou het naarmate ik hoger kom mee moeten vallen. Door die hoge temperatuur gundik me nauwelijks een warming up en druk om half 9 de stopwatch in. De eerste kilometers ben ik nog niet rustig in mijn kop. Nu het gezin niet aan de kant staat om me te supporteren moet ik alles zelf meezeulen. Extra drinken, jack, armstukken telefoon, noem maar op. De zonnebril die ik op heb irriteert alleen maar. Als ik ‘m wil wegstoppen laat ik ‘m vallen. Stoppen. Omdraaien. Oprapen. Wegstoppen. Doorfietsen. Ook al niet bevorderlijk voor de rust. Toch ben ik bij St. Esteve een minuutje sneller dan eergisteren. Dat zeg natuurlijk niets, want hier begint het klimmen pas. Ik merk dat ik de 24 moeilijk rond krijg en ben erg blij met mijn 27. Die loopt wel en gaat er eigenlijk de hele klim door het bos niet meer af. Gelukkig is het een stuk koeler dan dinsdag, maar ik ben ook minder gefocust dan dinsdag merk ik. Mijn hartslag kan ik zo’n 7 a 8 slagen onder die van dinsdag houden, zonder dat ik tijd verlies. Op het stuk na het Chalet geef ik nog eens flink gas, en de laatste kilometer gaat veel beter dan dinsdag. De tijd valt me wat tegen. 1 uur 45 minuten en 23 seconden. 42 seconden sneller dan dinsdag, maar ik ben boven net zo leeg. Conclusie mag dus zijn dat dit mijn grens is op dit moment. Ik dacht dat ik er wat beter voor stond, maar het is nu wel duidelijk in ieder geval. Dat brengt rust in het koppie en ik geniet van de afdaling, waar ik de 80 km/u nog bijna aantik.

Zaterdag onder warme omstandigheden een loeizware Peter Winnen Classis gehad. Rond een uur of 3 kwamen we (dat is Sjoerd, Maarten en uw blogger) totaal uitgewoond weer retour in Ysselsteyn.

Was het dan zo'n zwaar parcours? Nee, verre van. Met 140 km en nog geen 500 hm heb ik dit seizoen wel zwaardere tochten gereden. De crux zat 'm vandaag in de wind en de warmte. De start was vlot en veelbelovend, misschien wel mede door de aanwezigheid van Mijnheer Pastoor, die een aantal renners die een lange tocht richting Bonbrueck gingen maken zijn zegen kwam geven.  Met vliegende vaart, want wind in de rug, ging het richting Keppeln in Duitsland, waar ongeveer halverwege de pauzeplaats was. Na een lift van een tiental kilometers van een vereniging uit Noord-Limburg (naam effe kwijt) moesten we het vanaf kilometer 20 alleen doen. Dat was Sjoerd en mij wel toevertrouwd, en met een gemiddelde van ruim in de 33 kwamen we op de pauzeplaats aan.

Na daar een poosje te hebben genoten van de versnaperingen en de natuur (Service with a smile!), ging het, zoals al gevreesd, met wind tegen weer richting Ysselsteyn. We hadden de pech dat we geen goed groepje konden vinden, en dus bijna het hele stuk al het werk zelf moesten doen. Met als gevolg dat tien kilometer voor het eind, op de nu al legendarische Lollebeekweg, eerst bij Sjoerd, en vlak daarna bij mij, het licht volledig en totaal uit ging. Gelukkig had onze kopman nog wat over na 120 kilometer (-100 meter voor de foto!) in onze wielen te hebben gehangen, en loodste hij ons vakkundig en met een toch nog redelijk tempo terug naar het café. Daar aangekomen bleek de loterij ons niet gunstig gezind, en moesten we het doen met een zelfbetaalde heerlijk ijskoude cola, en een bosje rozen, sleutelhanger en flesje bier van de organisatie.

Dieptepunt van de dag was vervolgens dat ik mijn helm op het parkeerveld heb laten liggen. Dus als iemand een zwarte Giro Monza heeft gevonden dan hoor ik dat graag! Het was het enige smetje op een mooie, zware dag. Ik wil als laatste nog wel een compliment uitdelen aan de organisatie voor het uitstekend uitpijlen van de route.

A.s. zaterdag sta ik (of hopelijk: staan we) aan de start van de Peter Winnen Classic in Ysselsteyn ( zie http://www.peterwinnenclassic.nl/nl/ ). Een bijzondere tocht om meerdere redenen. Natuurlijk omdat Winnen één van mijn wielerhelden is. Zijn duel met Bernaudeau staat nog in mijn geheugen gegrift. De man kon prachtig afzien. Daarnaast heeft het prachtige boek “Van Santander tot Santander” geschreven. Een wielerboek dat alleen door een liefhebber en coureur geschreven kan zijn.

In 2006 hadden Maarten en ik de gelegenheid om wat woorden met Winnen te wisselen toen hij te gast was in het Brabants Wielercafé (http://www.brabantswielercafe.nl/index.html ). Op onze overenthousiaste vragen wat nou het beste materiaal was, en hoe we nou het beste konden trainen, kwam hij met het heerlijke relativerende: “gewoon, lekker fietsen met de wind door je haren“.

De rit is ook bijzonder omdat er een ook een Ethiopische versie van de tocht bestaat. Lees alles daarover, en over het goede doel, op bovenstaande website. Kortom, meer dan voldoende redenen om zaterdag de 15de af te reizen naar Ysselsteyn (geboorteplaats van Winnen). Overigens zal Peter Winnen zelf ook aanwezig zijn en meefietsen.

Note: kreeg berichtje van de organisatie dat het gaat om Ysselsteyn ipv Ysselstein. Dat laatste ligt ergens bij Utrecht en daar moet je dus niet zijn. Noord-Limburg is the place to be (zie ook reactie hieronder)

Alweer (zie ook: http://blogger.xs4all.nl/eberend/archive/2009/05/10/471910.aspx ) een tekst van Boudewijn de Groot. Vandaag ging het, onder auspiciën van Maarten, richting Gelderland. En hoe je het ook wendt of keert, het blijft een prachtige omgeving. Tussen de Waal in het noorden en de Maas in het zuiden werden in gestrekte draf de nodige kilometers verorbert. Het weer werkte extreem mee, het was werkelijk een genot om daar rond te toeren. Het inspireerde mij tot een flinke aflossing waar na zo'n 8 kilometer een eind aan kwam doordat Rini kwam vragen of ik wel helemaal lekker was....

En inderdaad, de fris gekapte beentjes deden hun werk naar behoren, en meer dan dat. Na 70 kilometer kwam er een welkome stop ergens in de buurt van Well, goed voor 4x fris en 4x appelgebak met slagroom. Daarna ging het, wat rustiger, weer verder. Als toetje was er aan het eind van de rit nog een glaasje fris bij Sjoerd, waarna moe maar voldaan huiswaarts kon worden gekeerd.

Maarten, een werkelijk schitterend rondje, dat alleen nog enige uitbreiding in kilometers nodig heeft. Verder is het perfect.

De woon-werk ritjes beginnen hun einde te naderen, tenzij ik wat aan de verlichting ga doen. Vanochtend bij het opstaan was het nog donker. Bij vertrek (om 6 uur...) was het zicht wel ruim voldoende.

Qua trappen ging het prima. Gisteren kwam Rini me tegemoet en hebben we nog effe een omweggetje gemaakt over Linden, om op totaal 86km te eindigen. Vanochtend was het zo goed als windstil, en waren de beentjes als nieuw. Ook weer een vlot ritje dus, en qua kilometers lig ik weer lekker op schema.

Denk er aan dat a.s. zondag onze penningmeester een briljante rit gaat uitzetten over zo'n 140 km

Vrij vertaald uit het frans betekent cinglé “malloot“ . In combinatie met de club-berg de Mont Ventoux krijg je dan Cinglé du Mont Ventoux. Nu  wordt je over het algemeen al als cinglé beschouwd als je één keer de Mont Ventoux beklimt. Doe je dat echter drie keer op een dag, dan mag je met recht de titel Cinglé du Mont Ventoux dragen.

Het veroveren van die titel gaat dus hopelijk de seizoensafsluiter worden. Komende dagen gaan we kijken of we alles in kannen en kruiken kunnen krijgen, en dan zitten we als het goed is met een aardig gezelschap begin oktober (weer) in de Provence om de Mont Ventoux zowel vanuit Bedoin, Malaucene als Sault te bedwingen. Het is niet zo maar een ritje. We hebben het over in totaal 136km fietsen, waarbij maar liefst 4.390 hoogtemeters overwonnen moeten worden. Dat zijn ongveer net zoveel hoogtemeters als bij de Trois Ballons.

Voorwaar een uitdaging!

In tegenstelling tot eerdere berichten vandaag niet naar Duitsland, maar naar Zuid-Limburg geweest. Samen met de Nis de Mergellandroute gedaan. Serieus fietsles gehad. Elke bult kwam die langharige twitteraar eerder boven. En als ik dan een keer voluit ging (op de Camerig, omdat ik de tijd wilde klokken) ging hij als een volleerd wieltjeszuiger uit de wind zitten, om er in de laatste paar honderd meter overheen te komen. “Kijk Beer, zo doe je dat“. Achja, op de training de beste zijn telt niet. Eerst moet -ie maar eens een Marmotte uitrijden, of mij er in de Trois Ballons afrijden...

Al met al wel lekker doorgereden. Mooi weer, matige benen, en veel gelachen onderweg. Maar ja, humor is dan ook my middlename! Thuis ook nog even glim gelachen, nu van tevredenheid. De seizoensopening, halverwege maart, was op een parcours dat gelijkwaardig was aan dat van vandaag. Vandaag was een kilometer of 20 langer en een hm of 300 meer. Desalniettemin vandaag een gemiddelde van 27,4 tegen 23,6 in het begin van het jaar. Toch niet voor niets geweest, al die kilometers.

Nis, bedankt voor het wijzen van de weg (we zijn maar een keer of drie misgereden, hij gaat vooruit), het mooie weer en de gezelligheid. Hopelijk volgende keer meer DBA'ers.

Ondanks een eindsprint de laatste paar weken is het deze maand niet gelukt boven de 1000 km uit te komen. Net boven de 900 stopte de teller. Het seizoenstotaal komt daarmee op ruim 5200 km, voorwaar een respectabel aantal.

Dinsdag en woensdag nog een woonwerkje gedaan. Woon ging erg goed. Goede benen, weinig wind, en een gemiddelde van boven de 33 km/u. Werk ging op D1 hartslag en trapfrequentie boven de 100. Dat ging een heel stuk minder. De benen waren behoorlijk verrot op het eind.

Gisteren met de heren V., vdK en vN naar Nijmegen, wat hobbels nemen, en terug. Prachtig weer, maar rotte benen. Daarnaast begon mijn middenblad het na pakweg 15.000 kilometer te begeven. Dus alles moest op het buitenblad, of op het kleine kutblèdje. Dat er onderweg nog een PR op de Oude Holleweg uitrolde was dus erg onverwacht. Een tijd onder de 2 minuten moet dit seizoen nog wel lukken. Carlo gaf er op de terugweg weer eens blijk van over een uitzonderlijk richtingsgevoel te beschikken. Zonder hem kwamen we nooit aan onze kilometers.

Zaterdag staat die Grüne Hölle op het programma. Het weer lijkt mee te zitten, en dus kan ik me er, als oud Grand Prix Legends verslaafde, enorm op verheugen. Ik ben nog nooit op de Nordschleiffe geweest, dus ik ben erg benieuwd hoe die rondjes gaan voelen. De bedoeling is om 7 rondjes, met per ronde 20 km en 500 hm, te volbrengen.

Gisteren met het windje (kracht 3) in de rug ging het met gezwinde spoed huiswaarts. Tellertje constant op 35 of daarboven. Ongekend. Lang mocht plezier niet duren. Eerst begonnen er voorzichtig wat druppels te vallen, wat vervolgens over ging in echte regen. En ongeveer tegelijkertijd gaf mijn achterband een diepe zucht. Weer lek! Het huwelijk tussen mij en de GP 4000S van Continental wil nog niet zo vlotten. Toegegeven, de omstandigheden waren niet best, maar als ik bij elke regenbui lek rij met die dingen.... Het ritme was natuurlijk gebroken en ook van wind mee was geen sprake meer. Toch was ik ruim binnen de 2 uur en 10 minuten thuis. Da's zo'n beetje 33 gemiddeld. Stoer!

Vanochtend wat rustiger aan gedaan, want gisteren had er toch wel ingehakt. Met op het klokje alleen de cadans (constant +100) en de hartslag (altijd onder 152) ging het met een sukkeldrafje (tenminste, zo voelde het) weer richting het zuiden. Zelfs nog een paar druppels regen gehad, en constant op een nat wegdek gereden, maar mijn GP 4000S gaven geen krimp. Met een gemiddelde van 29 kon de fiets weer achter in de auto, en kon ik heerlijk gaan douchen.

Na twee weken van relatieve rust was het tijd om weer eens flink uit te pakken dit weekend. Cor en Ruud stond op de Ezeltjescamping in Maasbree, dat gaf mij mooi de gelegenheid om hen op te halen en samen naar huis te fietsen. Zelfs de Nis bleek bereid wat gezamelijke kilometers te maken.

Gelukkig was het droog toen ik om 8 uur vanuit Oss vertrok, en dat bleef het bijna de gehele heenreis. Weliswaar was de weg nat en kreeg ik een klein buitje te verwerken, maar echt alarmerend was het niet. Na een korte pauze op de camping, waar de Nis nog even verhaalde over zijn spectaculiere afdaling naar diezelfde camping, ging het weer op pad. Maar niet nadat ik tot mijn schrik constateerde dat mijn achterwiel min of meer los in de vork hing. Gauw de zaak aangedraaid, en hup, op naar Oss. 

Binnen een kilometer reed ik lek. Lekker is dat, heb ik net een paar splinternieuwe Conti's 4000S er op gelegd... Afijn, vervangen en weer verder. Toen begon het te regenen. Niet te druppelen, maar echt te regenen. In no-time waren we zeiknat. Gelukkig was de temperatuur goed, dus echt koud was het niet. Nis keerde in de Rips weer om, en met z'n drieeen ging het verder. Tot een kilometer of 10 voor Oss ging het goed, toen gooide Vermeulen er dusdanig de zweep over dat ik alleen maar scheel kijkend zijn achterwiel zo goed en zo kwaad als het ging volgde.

Moe maar voldoen thuis, waar bleek dat ik niet geheel ongeschonden uit de strijd was gekomen. Mijn knie voelde erg stijf (waarschijnlijk door water en wind, misschien dat mijn nieuwe SPD pedalen er iets mee te maken hebben), en op mijn achterwerk twee dieperode strepen, daar waar mijn welgevormde billen de rand van het zadel raakten. Nog nooit meegemaakt, en behoorlijk pijnlijk. Waarschijnlijk veroorzaakt door een combinatie van oude zeem, kou, vocht en zand.

Vanaf deze week de intensiviteit maar weer opvoeren, om het seizoen op een waardig manier af te sluiten met een PR op de Mont Ventoux, en natuurlijk de Tijdrit Titel van DBA. 

Toevallig raakte ik gisteren op de oude DBA site van Dirk verzeild, en ik heb de gelegenheid te baat genomen om onze Ventoux avonturen uit 2004 even over te zetten naar deze blog.

Lees hoe het allemaal begon....

http://blogger.xs4all.nl/eberend/category/34655.aspx

And now for something completely different.....

Classic!