Esther en Oscar

Hola familia y amigos,

Dit is het laatste bericht vanuit Colombia, het land waar ik ben geboren, het land van de lachende mensen, het land van het heerlijke fruit, het land dat zich heeft bewezen als uitstekend vakantieland, het land waar mijn familie woont.

Wat een schitterende tijd hebben we hier gehad. Ecuador is mooi, Colombia is mooier. Al was het alleen al om het ontbreken van de hordes massatoeristen. Maar ook de natuur hier en de mensen zijn het bekijken meer dan waard. Morgenochtend mogen we ons heel vroeg melden op het vliegveld hier in Bogota. Een reis van meer dan 20 uur, met vele omwegen en overstappen wacht op ons.

Ik zal zodra we thuis zijn de mooiste foto{s van de Carribische kust en Bogota nog plaatsen, en zo laten weten dat we heelhuids weer op de klei zijn gekomen.

Iedereen nogmaals bedankt voor alle intresse en aandacht. Ik vond het leuk om jullie op de hoogte te houden.

Hasta Pronto!  (tot snel)

Liefs van Esther en Oscar

Hola amigos y familia! We zijn net terug van een zee-safari van 3 dagen, 2 nachten. Echt geweldig. Een privéstrand aan een echt helblauwe zee, met hangmatten in de openlucht om in te pitten. Geen WC, geen douche maar dat vergeet je hier gewoon. Piesen kan in de zee, het grotere werk een eindje verderop op het strand en wassen.... dat doet de zee wel voor je. Gisteravond onweer op ons dak zoals ik dat nog nooit gezien heb. Gigantische bui boven het warme Carribische water.. en de donder die minutenlang narommelt tussen de Colombiaanse bergen. Wat een gezicht. Jammer alleen dat onze hangmatten net niet goed onder het afdakje hingen en helemaal natregende. Esther had het dan ook goed koud en is helaas.... verkouden geworden. Ze kan haar holtes niet openen en mag dus niet duiken. Ik heb er geen last van en heb dan ook vandaag mijn 9e en 10e duik gemaakt. Eén ervan ging in een onderwater-grot.. de andere was een mooie tocht langs het koraal. Afgelopen nacht (net voor de bui) hebben we samen nog een nachtduik gemaakt.. prachtig om te zien hoe het plankton oplicht op het moment dat het water in beroering komt. Morgen staat er nog een scheepwrak op het programma en voor Esther een paar inhaalduiken als ze morgen wat is opgeknapt. Ik baal er echt van dat de connectie hier zo t-r-a-a-g is.. had jullie graag van alles wat willen laten zien. Echter... over een week staan we weer met beide voeten op de klei.. en kan ik thuis alles makkelijk uploaden... Ik moet zeggen dat ik weinig zin heb in de reis naar huis. Niet alleen omdat het het zo´n kl*re-eind is, en we een omslachtige vlucht hebben. Vooral het achterlaten van zo´n mooi land als Colombia, en (niet voor het eerst) mijn familie hier, vind ik moeilijk. Aan de andere kant ben ik ook wel weer toe aan ´thuis´. Standaard (warm) douchen, lekker brood eten, Hollands-slap-ouwe-h**ren, frikandellen, (de mensen in) de Os, en niet te vergeten familie, vrienden en Alexandra. Dat zijn wel de dingen die ik hier mis. Ik ga nu genieten van een lekker Bavaria biertje (uit Holland en niet eens duur!) of anders en Aguila cerveza of een beetje Aguardiente (anijsdrank). Niet te veel, want morgen om 6.00 uur opstaan. Zo kennen jullie me niet he! Veel liefs van mij, ook van Esther Oscar PS Lieve tante Anna.. maakt je geen zorgen... alle reacties komen aan, ik lees ze met heel veel plezier. Fijn om te weten dat jij (en vele met je) onze reis zo volgen. Hopelijk kan ik je snel eens alle foto´s laten zien en alles zelf vertellen! Keep in Touch! (Dit geldt uiteraard ook voor de Ossen, Ulrike, tante Luise, fam Ulenberg, fam Verweij en alle anderen die zovaak wat van zich lieten horen hier op het blog!)

Hola Familia y Amigos

Na gisteren een beetje lafjes in het water te hebben gehangen (we moesten de basis vaardigheden van het duikpak en noodgevallen leren) is dan nu het echte werk begonnen. 2 keer kopje onder geweest vandaag. In totaal zo”n 70 minuten onder. Allebei de keren mochten we tot 12 meter diepte, ik ging echter stiekem meteen al tot 20..hehe. Echt geweldig al dat marinale leven. Overal vissen.. groot en klein, in alle kleuren van de regenboog. Op de plekken waar we doken, op zo”n 5 Km varen, was het zicht bijzonder goed..meer dan 15 meter denk ik wel. Ook aardig wat koraal waar we niet aan mogen komen natuurlijk. Tijdens de terugvaart kregen we een enorme stortbui over ons heen. Ik hoop dat ik toen geen kou heb gevat... met verstopte hoofdholtes is duiken levensgevaarlijk.

Verder weinig nieuws... het ontspannen lukt dus aardig....

Groets vanuit Taganga, Colombia y hasta luego!

Hola amigos y familia! Na enig zoeken hebben we vandaag een geschikte duikschool gevonden. Een zesdaagse cursus voor in verhouding geen geld, we hebben nog 15% afgedongen ook. hehe. We gaan op verschillende plaatsen duiken, waaronder ook het nacional parque Tyrona, dat bekend staat om de witte stranden en helblauwe Carribische zee. Vanavond hebben we de video met de theorie bekeken, voor mij niet echt bemoedigend omdat het vooral ging over alles wat er fout kan gaan. Ook hadden ze het veel over ongelukken met de oren, waar ik snel last van heb. Dus vooral ik zie er nu al tegenop. Ook clausrtofobie speelt een rol bij duiken en ook dat speelt door mijn hoofd.Esther. Maar Oscar vindt het allemaal leuk en is niet bang, hoor. Dat moest ik er even bij zeggen. Verder zweten we ongeveer een liter zweet weg per minuut, het is hier zo´n 37 graden, in de schaduw en in de wind. Voor verkoeling hoef je ook het water niet in want dat is bijna net zo warm. Wat een opluchting voor mij dat we 30 meter diep gaan duiken, daar is het eindelijk wat frisser! (oke, hier meen ik niets van) Nou, we moeten onze theorie leren, dus ik hou er snel weer mee op! Groetjes Esther Ps: We vrezen dat het met de foto´s niets wordt hier, want de verbinding is hier overal ontzettend traag. Dat wordt wachten. Het spijt ons.

Hola Familia y Amigos

Na een (laatste lange) busreis van 4 uur zijn we vanuit Cartagena aangekomen in Taganga. Een leuk vissersdorpje iets ten Oosten van Santa Marta. We hebben een prachtige hotelkamer, met uitzicht op de Carribische zee. Hier is het water wel helder, maar niet zo lichtblauw als je dat kent van oa Çuracao. Dat heeft te maken met de diepte, de stromingen en nog wat dingen. Wel is het water ontzettend warm. Het kost geen enkele moeite hier om tot over je middel voor het eerst het water in te lopen. We kwamen aan rond een uur of vijf, dat is hier zo´n anderhalf  a twee uur voor zonsondergang. Snel dus aantrekken die zwembroek en opzetten die snorkel! Een paar prachtige vissen zien zwemmen en een te gekke fel-oranje zonsondergang ervaren.

Morgen gaan we op zoek naar een goede gekwalificeerde duikschool. Dit is een van de goedkoopste plekken ter wereld om een erkend duikbrevet te halen... en die kans willen we natuurlijk niet laten schieten! Ik ben nu druk met het leeghalen van een aantal Flash Memory cards, we hebben echt veel te veel foto´s gemaakt. Ik gooi nix weg, ik verstuur zoveel mogelijk naar een Gmail account waar meer dan 2000 MB opslagruimte op me wacht. Heel makkelijk, maar frustrerend bij deze internetsnelheid van 50 KB/s. Gelukkig heeft dit dorpje maar 1 boulevard achtige straat en zullen we hier nog een paar dagen verblijven. Geen haast dus. Denk dan ook dat is zo maar eens een flesje rum erbij ga trekken en een kannetje cola.... hmmmm

Hasta pronto...

Dag allemaal!

Dinsdagavond hebben we afscheid genomen van de 2 oudere zussen van Oscar. Dat viel erg zwaar, het is ook niet niks, je weet niet wanneer je elkaar weer ziet.

Woensdag hebben we het vliegtuig naar de kust, Cartagena genomen. Het is hier bloedje heet, en ik (Esther) ben hier ook nog eens bloedjerood geworden.

Heel Cartagena staat op de Unesco lijst van werelderfgoed. En daar kijk je inderdaad niet van op als je in deze stad rondloopt. Wat een mooie stad, het is gewoon een groot koloniaal museum.

Het plan is om vandaag naar Taganga te gaan, dat ligt naast Santa Marta, om daar misschien een duikbrefet te halen.

Verder doen we  het rustig aan, dat is ook wel eens lekker. tot nu toe zijn we van stad naar stad gereisd, en tot slot hebbben we de familie van Oscar ontmoet, dus we gaan nu eens lekker ´niks´ doen.

Veel liefs uit Cartagena en hasta luego!

Oscar en Esther

Hola familia y amigos!

De afgelopen dagen heb ik mijn biologische familie (voortaan gewoon ´familie´) leren kennen. Wat een verassing toen we zaterdag aankwamen in Bello. We dachten toen nog op bezoek te gaan bij de familie Rua, bij wie mijn zussen Elvia Luz en Maribel zijn opgegroeid. Toen we aankwamen bleek dat ook mijn moeder aanwezig was. En zij niet alleen.

Ik ben er éen van 8  !!!!!!!!!!  Naast Adriana en mij heeft onze moeder dus nog 6 andere kinderen. In totaal 4 dochters en 4 zonen. Adriana en ik zijn als enige geadopteerd.

Aan het einde van de dag waren al mijn broers en zussen (behalve Adriana) voor het eerst(!) onder één dak. Echt heel emotioneel was dat. Een van mijn zussen viel flauw, alle anderen snikten het uit....inclusief deze jongen.

Omdat al mijn broers en zussen een heel verschillende geschiedenissen hebben, (de een heel moeilijk, de ander wat minder moeilijk, maar bij niemand echt zorgeloos) was het voor geen van allen een makkelijke situatie. Wel was iedereen héééél blij elkaar te zien. Er werd dan ook aardig wat afgeknuffeld!

Ik heb uiteraard zoveel mogelijk met iedereen proberen te praten, waar nodig met de vertaal-hulp van Erik  Toch lastig als je als enige geen Spaans spreekt. En hoewel Esther zomogelijk nog minder van die taal begrijpt dan ik, is ze de hele tijd (we zijn in totaal 3 dagen in Bello geweest) heel geduldig geweest. Ook zij kon het niet helpen..... pinkte af en toe wat traantjes weg.... Lief he?!

Morgen ga ik afscheid nemen van degenen die niet alweer moesten vertrekken. Ook geef ik ze dan de mooiste van de foto´s die we hebben gemaakt... het afscheid zal niet makkelijk worden.. aangezien ik niet heel snel alweer hierheen kan komen.....

Ik zou het internet wel vol kunnen schrijven, met alles wat ik nieuw heb gehoord en gezien.. maar het zou weinig interesant zijn voor jullie allemaal. Het belangrijkste is dat ik onze geschiedenis nu ken. Een week geleden kende ik alleen de naam van mijn moeder, en mijn geboorteplaats (die niet eens de juiste was)...

Mijn bijzondere dank gaat uit naar Bert en Dina, die mijn zus en mij een fantastische jeugd hebben kunnen geven. Ook naar Esther die me zo goed heeft gesteund tijdens deze zware dagen. Erik bedank ik 100 x voor zijn hulp de afgelopen tijd, en mijn zus Adriana wens ik sterkte omdat ze hier niet bij kon zijn. Ook wil ik iedereen bedanken die de afgelopen tijd heeft meegeleefd. De aandacht vanuit Kikkerland was overweldigend!!!

Overmorgen vertrekken Esther en ik (zonder Erik) naar de Carribische kust om daar nog wat uit te rusten. Beetje duiken, beetje snorkelen... hebben we wel verdiend vinden we. Over ongeveer 2 weken zetten we weer voet op Kikkerlandse bodem.

Dit voor nu.... later meer.

Liefs Oscar

Hola familia y amigos

De afgelopen dagen zijn indrukwekkend te noemen. Ik kan moeilijk omschrijven wat er allemaal gebeurt, het is zoveel. Ook wil ik eerst alle informatie en foto´s delen met mijn zus en naaste familie, zodat zij de tijd krijgen alles te verwerken. Wel wil ik kwijt dat de zoektocht naar mijn familie boven verwachting snel vordert. De hulp komt hier van alle kanten, vaak geheel belangeloos.  Na de vondst van mijn moeder, die we nog niet hebben ontmoet, ben ik nog meer familie op het spoor gekomen. De komende dagen zullen we besteden aan het ontmoeten van al deze mensen.

Mijn hoofd duizelt door alles wat gebeurt, ben bijna oververmoeid van alle emoties. Ik kan de 10 dagen aan de Carribische kust nog wel gebruiken voordat we terugvliegen naar Kikkerland, en we het dagelijks leven in Ljouwert weer zullen moeten oppakken. Mis de knuffels van onze viervoeter Alexandra (die het goed maakt op de Veluwe) maar ben dolgelukkig met de houvast die Esther me geeft. Ik kan Erik niet vaak genoeg bedanken voor zijn hulp en vastberadenheid.

Maakt u geen zorgen, het gaat hier voortreffelijk! Tot volgend schrijven,

Hasta luego!

Hola familia y amigos

Even een kort bericht. Iedereen bedankt voor het grote medeleven, dat doet me veel. Echter...het bezoek aan mijn biologische moeder is vooralsnog even uitgesteld. We hebben gisteren een nieuw, nogal dik dossier gevonden over het verleden. Daarin staan dingen waar niemand vrolijk van kan worden. Wel is nu duidelijk dat de vrouw die we hebben gevonden zeker weten mijn biologische moeder is. We willen nu eerst het hele dossier goed lezen voordat we mogelijk afreizen naar Santo Domingo.

Later meer. Hasta Luego.

 

Wat een dag!

Na een nogal vurige nacht (zie vorige bericht) nog meer opwinding.

Laat ik bij het begin beginnen. We hebben dus een verzoek lopen bij het archief van het adoptiebureau om de oude gegevens boven water te krijgen. Dit gaat echter allemaal nogal langzaam. Nu wil het toeval dat Erik vlak voor onze komst een grote groep geadopteerde Colombianos heeft rondgeleid. Zij waren met hun Nederlandse gezinnen hier op roots-reis. Hoewel Erik zelf niet actief heeft geholpen met zoeken, kreeg hij wel een telefoonnummer van een advocaat die zich heeft gespecialiseerd in het zoeken van biologische familie. Deze man heet Edwin Vela, en werkte veel samen met Wereldkinderen, Los Hijos,  en zelfs Spoorloos.

Omdat onduidelijk is hoelang de formele procedure (die van het adoptiebureau) duurt, besloten we Señor Vela te bellen. Hij vertelde ons te werken op basis van ´no cure, no pay´, dus moeder niet gevonden, geen geld verschuldigd. Omdat het bedrag dat hij vroeg niet bijster hoog was, besloot ik akkoord te gaan.

Tot onze stomme verbazing belde deze man binnen 5 minuten terug. MET GOED NIEUWS!!! Zeer waarschijnlijk heeft hij mijn biologische moeder gevonden. Ana Elena Palacio. Ze woont nog steeds in mijn geboorteplaats (Santo Domingo) en is nu 53 jaar oud. Ik kan niet omschrijven hoe verrast en verrukt ik ben.

Morgen vertrekken we vroeg in de morgen naar Santo Domingo (3,5 uur bussen over onverharde wegen)om te zien of we haar kunnen ontmoeten.

Jullie kunnen je dus voorstellen dat dit de allerspannendste tijd van de hele reis is, en niet alleen voor mij, maar ook voor mijn lieve Zus in Almere.

Ik zal snel laten weten hoe  het is gegaan, hoewel dit misschien enige dagen duurt.

Dit voor zover, vanuit Medellin.

Oscar

Buenos Dias!

Wat een nacht. Omdat dit zulke belangrijke dagen voor ons zijn, waren Es en ik vroeg op bed. Zo rond 22.00 uur, om lekker uit te kunnen slapen, (tot 8.00 uur.) Toen we allebei net in slaap waren, zo rond 0.45 uur, werd er keihard op de deur gebonkt, er was er veel geschreeuw op de gang. De eerste gedachte was dat er dronken jongelui waren, aangezien we midden in het centrum van de stad zitten. Na de 2e keer harde bonken, toch maar even kijken op de gang. Geen 4 meter zicht door rook!! Snel naar het balkon om te zien waar dat vandaan kwam. Recht onder ons, op de 1e verdieping, wij zitten op de 4e. Als een gek de moneybelt en andere belangrijke spullen bijeengeraapt. Toen we net de kamer uit wilden vluchten, kwam Erik er heel droogjes aanlopen... Wat is er aan de hand? (hij had er duidelijk minder van meegekregen vanaf zijn kamer, iets verder op...) Toen we toen nog eens het balkon checkten bleek de vuurhaard al te zijn geblust, de rook was sterk verminderd. We hoefden de kamer niet meer uit, maar zijn op het balkon blijven staan omdat de rook ook op onze kamer niet meer te harden was. Na nog 2 a 3 minuten arriveerde de brandweer die niet eens echt hoefde te blussen. Maar toch.. we waren flink geschrokken. Na een uurtje venileren en wat rondkijken maar weer gaan slapen.. Gelukkig is alles nog goed met ons....en de anderen.. er zijn geen gewonden gevallen...

Hasta Luego

(Zie Foto´s Colombia 6)

Even nog iets over de kolibries, die kleine vogeltjes die stil kunnen hangen in de lucht.

Omdat het me wel erg sterk leek, 140 vleugelslagen per seconde, heb ik ff onderzoek gedaan. Het blijkt dat het er maar van afhangt hoe je telt, maar het daadwerkelijke aantal COMPLETE vleugelslagen per seconde, verschilt per soort. Het maximum is 78 per seconde, nog steeds heel erg veel dus!

 

Hola Amigos y familia!

Vaochtend zijn we vertrokken vanuit Manizales op weg naar Medellin. Dit is de 2e stad van Colombia, na Bogotá de grootste dus. Dit is ook de stad vlakbij mijn (ons) geboortedorp Santo Domingo. De stad waarin ik waarschijnlijk een aantal jaren woonde, een kindertehuis en in een pleeggezin. (Niet dat ik er ook maar iets van herken hoor, dat niet.) Ook de stad waar we de zoektocht naar mijn biologische familie vandaag officieel zijn begonnen. Bij het ICBF, zeg maar de Colombiaanse kinderbescherming die destijds mijn adoptie heeft geregeld, heb ik een brief geschreven om toestemming te geven het archiefmateriaal boven te halen. Wat we er precies aan hebben, en of het op tijd zal komen is nog de vraag. Wel werd ons duidelijk dat er nog steeds veel kinderen worden geadopteerd, kijkende naar de enome stapels dosiers in behandeling op het kantoor.

Een dezer dagen reizen we af naar mijn geboortedorp. Na enig navragen bleek dat het er redelijk veilig is, hoewel er wel guerilla´s en paramilitairen aanwezig kunnen zijn. Ze stoppen echter geen bussen in deze streek en het is zeer onwaarschijnlijk dat ze toeristen ontvoeren. Dit geeft hen namelijk alleen maar meer problemen en slechte publiciteit. Wel is het belangrijk dat we (zoals ze dat hier zeggen) geen Papaya geven, oftewel nix uitlokken, dmv dure kleren, horloges of raar gedrag. Of we daar daadwerkelijk kunnen zoeken hangt sterk af van de info die we morgen en overmorgen nog kunnen verzamelen hier in Medellin.

Het wordt dus erg spannend nu, ik hoop dat ik wat kan slapen. Aan het hotel zal het niet liggen, we hebben hier een majesteuze kamer in het midden van het centrum, met heerlijke zachte bedden en een ventilator tegen de hitte.

Allemaal de groeten van ons!

Hasta luego!

Hola amigos y familia

Oeps, ben gisteren een beetje slordig geweest. Heb de tijdsindeling niet echt goed beken van te voren. Vandaag (maandag) gaan we nog niet naar Medellin. Morgen pas. Woensdag zal dan de eerste zoekdag worden. Duss, zus, geen stress.. het is ook nog maar de vraag of we naar Santo Domingo kunnen afreizen omdat we nog niets weten omtrent de veiligheidssituatie daar.

Verder hebben we gisteren een militaire parade kunnen aanschouwen. het was hier de herdenkingsdag van de laatste (gewonnen) slag van Simon Bolívar tegen de Spanjolen. Een soort bevrijdingsdag dus. Was indrukwekkend. Vooral omdat het publiek de militairen uitbundig bedankten voor hun werk. Kippevel....Als ik de foto´s heb geplaatst kunnen jullie dus ook zien hoe de militairen er dagelijks bij lopen, in vol ornaat.

Nu genieten van een vrije dag hier in Manizales.

Hasta pronto!  (tot snel)

Buenos dias, familia y amigos!

Het spijt ons te moeten zeggen, maar het weer hier is voortreffelijk. Wat een temperatuurtje! Frappant dat er geen Pereiraan  hier in korte broek loopt, ik ben echt de enige. Ook sandalen zijn hier niet zo populair geloof ik. hehe

Eerstgisteren hebben we ons gewaagd aan het tejo. Een typisch Colombiaans spel. Het wordt gespeeld op een lange baan, met op het einde een soort bak gevuld met klei. hierin ligt een ring, zo groot als een hand, en 2 zakjes buskruit. De bedoeling is dat je van een afstand van 18 meter de tejo (een zware metalen bol) in de bak met klei slingert, het allerliefst midden in de ring. Op het buskruit is ook goed, dat geeft een enorme knal uiteraard. Wij begonnen uiteraard op de halve afstand, want de tejo´s wegen ruim 2 kilo. Erg leuk, vooral omdat er grote hoelveelheden Cerveza (beer) bij het spel horen. Dit alles gaat dan niet volgens veiligheidsregels zoals we dat in Kikkerland gewend zijn... de tejos vliegen je letterlijk om de oren. Gelukken kunnen de meeste Colombianos (alleen mannen spelen hier dit spel) behoorlijk precies mikken vanaf 18 meter.

Ook hebben we daarna het kikkerspel gespeeld. Je gooit daarbij ringetjes naar een kast met allemaal gaten en vakken, elk gat leidt naar een vak, met zijn eigen puntenwaarde. De meeste punten kun je winnen door de ring precies in de kikkerbek te gooien. Dat lukt vrijwel nooit.

De Colombianen zijn dus gek op spelletjes met mikken en gooien, snap ik ook waarom ik altijd zo van Dart´s heb gehouden.

De dag erna (gisteren) met een kater opgestaan. Moest toch echt, want de bus richting het thermale zwemparadijs vertrok al vroeg. We waren weer met ons vieren, Erik bleek namelijk vlak voordat hij ons ontmoette, een leuke sportieve dame te hebben ontmoet. San Vincente, het zwempark ligt prachtig gelegen tussen de bergen en wordt op natuurlijke wijze verwarmd of liever gezegd verhit. Verschillende pools,  sommige helemaal gecultiveerd, anderen  echt nog natuurlijk. Mineralenbaden, algenbaden modderbaden maar ook stoombaden enzo.. kortom echt een heerlijke plek om een kater te dumpen. Ook hier de mogelijkheid tot wandelen.. Es en ik deden het rustig aan, wat achteraf wel jammer was, Erik en Diana hebben wilde papegaaien gezien, wij alleen een slang en een eekhoorn.

Nu weer terug in Pereira, de stad waar we nu al vier nachten hebben doorgebracht. Morgen door naar Manizales, maandag door naar Medellin om daar de zoektocht naar mijn biologische familie te beginnen. Hier hebben we 4 dagen de tijd voor genomen, met een mogelijke uitloop van nog wat dagen. Daarna vliegen Esther en ik zowieso naar de Carribische kust om daar een duikbrevet te halen en de oude koloniale steden te bekijken.

Voor zover vanuit Pereira... volgend bericht uit Medellin of misschien Santo Domingo, mijn geboorteplaats als men daar internet heeft (ga ik niet vanuit)

Hasta Luego!