Lachen met Kiespijn

Dikke Buld

Daniël Leeuwenberg — Fri, 23 Nov 2007 11:01:00 GMT

“Maar... Meneer Appelzoep ! U pakt zomaar wat van Uw buurman ! Dat kan niet hoor !” Schalt de luidspreker in het rookhok. De Man tegenover me trekt een onschuldig verrast hoofd, ogen wijd open van verontwaardiging. “Nee hoor, ik legde eventjes dat recht”... “Neee, Meneer, ik zag het toch heus zelf: U schepte wat van het papiertje van Uw buurman en legde het op Uw folie !“

Ik ben geneigd hem te geloven, om te beginnen ben ik wel zo goed van vertrouwen, en om verder te gaan kan ik me niet voorstellen dat iemand zó stom zou kunnen zijn; Niet alleen een schorsing te riskeren van de enige gratis dealer die ik ken, maar bovendien ook nog eens z'n collega'bruikerds tegen zich te keren. Dat laatste blijkt mee te vallen, want Chinaman zegt: ”Kan hij het niet gewoon terug geven aan me, dat we het er verder niet meer over hebben” ?

Uit zijn opmerking maak ik twee dingen op:

Hij geloofd de Dame achter het glas (en ik kan me ook niet voorstellen dat ze zoiets zou zeggen zonder absoluut zeker van haar zaak te zijn).
Hij loopt oooover van begrip voor de streken van een collega.

Ik bleef diep in m'n achterhoofd Mr Appelzoep het voordeel van de twijfel geven, maar later hoorde ik van diverse andere rokers die op dat moment rond de tafel zaten dat ze gezien hadden dat'ie het deed... Typisch dat tijdens het gebeuren niemand 'iets gezien' had. Ik had werkelijk niks gezien, en ik vraag me af wat ik gedaan had als ik het wel gezien had; niks waarschijnlijk, ik ken de codes zo langzamerhand wel. Wat er ook gebeurd, je verraad je mede-junks niet, dat is het laagste dat bestaat in deze wereld.

En het is toch weer één van die dingen die me zo ziek maken in deze wereld verzeild geraakt te zijn: Ik ben niet opgegroeid in een wereld waar het vanzelf spreekt dat iedereen elkaar probeerd op te lichten als'ie de kans krijgt. Als iemand's portemonnaie zó in z'n zak zit dat je 'm eruit kunt pakken, is't zijn eigen schuld als'ie gejat wordt.

Nog een voorbeeldje: Mijn fiets stond een tijdje met één cijferslot vast, en ik zag plots een collega aan mijn fiets zitten, aanstalten makend er mee weg ter lopen: “Je hebt geluk dat je me op tijd zag, ik had'm zó mee genomen; stom hoor, op één cijfertje vast”... Eigen schuld dus. Schaamteloos ! Bah. Ik zit tussen dieven, zakkenrollers, oplichters en geweld-plegers. Godzijdank heb ik het respect van de meesten. Hoe is dat toch in vredesnaam zo gekomen ?

Perspectief: Meneer Appelzoep kreeg die dag een lagere dosis verstrekt dan hij eigenlijk gewend was: Of dat kwam omdat hij een paar dagen afwezig was (na drie dagen wordt het per extra dag 50 mg verlaagd) of dat'ie betrapt was bij buiten-smokkelen weediknie). Hij was dus bang die dag 'ziek' te zijn, en dat is een behoorlijk wanhopig gevoel, weet ik uit ervaring. Het is een gevoel dat je in rare bochten kan doen wringen om het komend onheil te voorkomen. Toch zijn er grenzen, grenzen die ik zelf nooit over ben gegaan. Maar misschien komt dat omdat ik nooit écht wanhopig ben geweest (sic), nooit op straat geleefd heb, familie heb die me helpt als het echt nodig is. Of komt het gewoon omdat ik een goede opvoeding heb gehad ? Zou het ?

5 Artikelen over fase 2 van
de grote verbouwing

Daniël Leeuwenberg — Mon, 29 Oct 2007 13:04:00 GMT

Monday, October 29, 2007

Griezelen in het AMC

Ik had beloofd nog te vertellen hoe de laatste operatie was verlopen. Welnu:

Na een ochtendje zenuwen en een snelle middagportie was het tijdstip aangebroken. Vorige keer was mijn Lieve Moeder mee, dus leek het me een leuk idee voor de tweede ronde mijn Goede Vader uit te nodigen. Hij was ingegaan op de uitnodiging, en dus reed hij tegen 14:00 bij GGD voor met de voiture om me op te pikken. Of eigenlijk 14:10, want naturrlijk was hij nog een paar keer fout gereden in die verwarrende Bijlmer. Iets dat ik uiteraard verwachtte, al was het niet bevorderlijk voor de zenuwen.

Ruimschoots op tijd dus nog, op weg naar AMC. Daar bleek al snel dat de patientenlast weer eens flink uit de hand was gelopen, dus waar vorige keer een half uurtje extra al lang leek, dit maal was het meer dan een uur. Niet echt een probleem, ik was voorbereid en heb zodoende een volledige aflevering van StarTrek op m'n Chi-Pod kunnen bekijken, terwijl Vader zich verdiepte in zijn lectuur.

Toen was het dan zo ver. In de ruimte met stoel in het midden wachtte de assistent van de vorige keer (bijna-arts leerling oid). Vorige keer had hij gevraagd of ik mij beschikbaar wilde stellen als les-materiaal bij de tweede ronde, en in m'n overmoed had ik daarin toegestemd. Het leek me een belangrijke bijdrage aan de wereld, iedere tandarts / chirurg zal toch ooit z'n eerste tand moeten trekken, en ik lijd al zo veel, dan kan een evt beetje ongemak er nog wel bij.

Overigens: beter een leerling die z'n uiterste best doet, dan een verveelde chirurg met hoofdpijn ofzo. “Ah, daar zijn we weer ! Ik ben't nota bene zelf dit keer: geen andere leerlingen en de chirurg is met iets anders bezig“. Nou had hij de vorige keer voorbeeldig geassisteerd, en het engste - de injecties - had hij vorige keer ook gedaan, naar tevredenheid. Zijn assistente stelde zich voor: DE strenge Mevrouw van de vorige keer die me vermaande dat ik géén cigaret ging roken, ondanks de extra wachttijd. Ik slikte even, en bedacht dat ze vast heel zorgzaam zou zijn.

Toch verlangde ik stiekum naar de vreselijk lieve (jongere) assistente van de vorige keer, die me toen zo ontzettend op mijn gemak wist te stellen met haar losse praat, bezorgde blik en warme hand op de schouder. Toen het me even te veel werd, vorige keer, was ze zelfs nog wat dichter tegen me aan geschoven, en haar toen direct voelbaar menselijke warmte had direct het (waarschijnlijk onbewust) bedoelde effect. “Vrouwelijk empathie is iets prachtigs, dat is heel goed bedacht zo met Dokters en Zusters“ of woorden van die strekking uitte m'n Vader toen ik hem daar, enigszins vertederd, van vertelde.

De Vrolijke Krullebol-Bijna-Arts gaf me de gevreesde spuiten: in het verhemelte, langs het bot van buiten (kraakte !) en uiteindelijk langs de tanden direct in de holte. Gruwelijk. Walgelijk. Toen gingen ze beiden even naar buiten. Ik ging even rechtop zitten, en toen bedacht ik pas wat ik vorige keer ook al had ervaren, en had moeten zeggen: Tandarts-verdoving bestaat uit twee stoffen: Lidocaine en Adrenaline. De eerste als locale verdoving, de tweede om de bloedvaten te vernauwen zodat het bloebad beperkt blijft. Omdat mijn lichaam aan dagelijkse toediening van een fikse dosis opiaten is gewend, heeft verdoving ook minder effect. DUs moet de dosis verdubbelt worden. Doen ze bij Jellinek-tandzorg standaard, en mijn tandarts wist dat ook al lang.

Echter: Dubbel betekent óók dubbel ADrenaline. En dus begon eerst m'n onderkaak, toen m'n hele lijf onbedaarlijk te trillen... Reactie op de Adrenaline dus. Reden waarrom m'n tandarts al lange tijd immer één spuit mét, en één spuit zonder geeft. Had ik dus moeten zeggen. Stom. Ik had al visioenen van een spuit Valium die ze nodig zouden gaan hebben om die kaak stil te krijgen; hoe moesten ze anders in mijn mond komen met dat geklapper ? Ik bedacht dat het toch ook niet echt warm was aldaar, en dat dus het rillen óók met de temparatuur van doen had. Jas maar even aan, dus.

Mijn gebeden waren verhoord... De deur ging open, en daar was de lieve Zuster met de heldere ogen van de vorige keer: “Ik los de Assistente van net even af, die moest dringend blablabla, ik ben '[naam tóch vergeten]' “ En stak haar hand uit. Het klappertanden hield direct op. Was al wat minder door de jas, maar toch. “Hou je de jas aan“ ? Vroeg ze verwondert, dus vertelde ik van het klapperen en dat'ie nu dus wel weer uit kon. “Ik ga je weer even een slabbetje en een mutsje aanmeten“, zong ze, en ik ging snel weer in de stoel zitten.

Vorige keer had ze al uitgelegd dat ik bij pijn de linker hand moest opsteken, niet de rechter want daar zit de Dokter. En daar was Doc alweer; hij lachte bij het zien van de schaal achter me:“ Zo, je dacht ik leg gelijk álles maar klaar“ ? Ze giechelde wat: “Ja. ik weet niet wat je precies allemaal van plan bent“... Wonderlijke, beangstigende beelden voor mijn geestesoog van het instrumentarium dat achter me uitgestald lag. Ik wilde nog iets zeggen over ketting-zagen of machetes oid, maar dat ging niet omdat Doc al drie rollen gas in m'n mond aan het proppen was, terwijkl Zuster behulpzaam m'n wang opzij trok.

Vreemde smaak hebben die handschoenen. het is geen latex, want dat heeft een typische smaak / lucht die ik zou herkennen. Een soort nylon ofzo ? Maar dat heeft geen sterke geur of smaak. Zou er een smaakstofje inzitten om het ziekenhuis-geurtje te verdoezelen ? Of toch latex met zo'n smaa“... Ik zag een tang in m'n ooghoek flitsen en een paar bijzonder vrolijke, opgetogen bruine ogen richting de mondholte gaan. Doc had er zin in. Nou, ik ook.

Terwijl ik de mond opende om dapper te zeggen “Kom maar op“ ! stak Zus er een grote haak in waarmee ze de wang zo ver naar buiten trok als anatomisch verantwoord zou zijn, zodat het meer “Kom maow ahwgh“ werd, maar de boodscahp kwam over. “Ik denk dat ik maar es... eh, ... rechts achter begin” ! sprak Doc vol jolijt, en volgde zijn woorden met de tang die direct kordate grip nam van de achterste stomp.

terwijl hij wat verkennend begon te sjorren overpeinsde ik hoe mooi het was dat hij waarschijnlijk de zelfde logica volgde als ik: rechts zaten de verste kiezen, en van achter naar voren betekent geen rotzooi in de gaten van de vorige, geen last van zicht-belemmerend bloed ook. Nu was de greep niet meer verkennend. Doelbewust hard naar links duwen, achter, voren, dan (onverwacht; nieuwe tandheelkundig inzicht en daaraan aangepaste techniek ?) lngzaam steeds harder naar rechts (de wang in dus), een beetje kraak-scheurtje geluid; heel eng is dat, komt van binnen namelijk, door het bot recht het oor in, heel confronterend (eigen sterfelijkheid blabla enzo). Dan lang en behoedzaam recht omhoog; kwam er zó in één keer uit, zonder moeite.

Ik kon me nauwelijks voorstellen dat dat nr 1 al was, maar “Zo, da's de eerste al“ valt niet verkeerd te interpreteren. Direct de volgende. Kroon. Brak af, natuurlijk, toen de rest. Nu deed hij wel wat anderen ook al steeds hadden gedaan: met een soort korte schroevedraaier de wortel goed los duwen alvorens de tang te pakken. “Je kunt de kroon lós meenemen“ sprak'ie jolig terwijl het tweede worteltje eruit gleed (na het kraken weer). Ik begon steeds vrolijker te worden, al was het niet prettig, het ging snel en doelzaam. Maar tot zover was bekent terrein. Kiezen. In de wang-holte, verborgen, geheim.

Maar nu kwam het enge: De eerste voortand kraakte in de bek van de tang.

>>>>>>>>>moet weg nu, straks meer.<<<<<<<<<

posted @ 1:04 PM | Feedback (0)

Friday, October 26, 2007

Au

Nu toch wel heel pijnlijk. de eerste 2 dagen nauwelijks pijn. Nu de blauwe plekken gestold zijn en het beschadigde vlees afsterft is de pijn een stuk heviger. Vooral lachen doet pijn....

Echter: nog steeds geen pijnstillers nodig; Joepie ! Vanavond werken met Moeder. Pijnstiller in m'n jaszak. Heb Ma gevraagd boterhammen met kaas mee te brengen. Weet niet waarom, maar heb daar een overweldigende zin in, zelfs met hutspot in de ijskast (morgen dan maar).

Misschien zo aantrekkelijk omdat het ht meest gewone alledaagse eten is dat je kunt bedenken, iets dat ik de laatste weken nogal moet ontberen. Het zal een hele toer worden, maar ik weet zeker dat ik ze met hulp van de 'externe prothese' (zakmesje) zal opkrijgen; met of desnoods zonder korstjes. Halleluhah !

Het leven is mmoi zolang er nog boterhammen met kaas zijn. Zo. Toj-toj en ik hoop een been te breken.

posted @ 5:45 PM | Feedback (0)

Keuken zonder Tanden:
OPROEP !

Er zijn al zo veel kookboeken voor zo ongeveer iedere denkbare smaak. Boeken over voeding ook zat. Maar bestaat er al een boek met verstandige (en lekkere) voeding voor mensen zonder tanden ? Volgens mij niet. Moet een gat in de markt zijn, want per jaar worden ik weet niet hoe veel mensen leeg getrokken, en zitten dan met die maand die het duurt om te genezen voordat de eerste prothese kan worden aangemeten.

Ook daarna zal het nog een tijdje duren voor dat ook went en er normaal mee gegeten kan worden. (Volgens mijn tandarts kun je met een prothese nooit écht goed kauwen, al spreken diverse kunstgebit-bezitters in mijn omgeving dat tegen; we zullen zien...). En dan heb ik het nog niet eens over al die mensen die nog één of twee tanden hebben en op de Jellinek-tandzorg wachtlijst staan (één à twee jaar wachten op behandeling en prothese !...)

De afgelopen weken met alleen maar voortanden ben ik al een flink stuk opgeschoten met het vinden van dingen die eetbaar zijn met geen of weinig tanden. Nu ze helemaal weg zijn, merk ik hoeveel ik eigenlijk nog had aan die paar voortanden; het voedsel was in ieder geval nog in kleine stukjes te knagen, klein genoeg om door te slikken; zeker als ik het ook nog eens fijn sneed.

Iets dat je je niet zo snel realiseert als er nog tanden zijn, hoe weinig ook, is dat tanden heel belangrijk zijn voor de smaak. Bij heel veel voedsel komt de smaak pas vrij als je er op bijt. Als je het in kleine stukjes in je mond doet zit er iets meer smaak aan, maar het houdt niet over. De meeste smaak zit in het sap, en dat bljft bij snijden meestal op het bord achter. Vandaar dus ook mijn gister beschreven 'druiven-techniek'.

Zo komen dus twee overwegingen boven bij het bereiden / aanschaffen van voedsel aan de orde:

Hoe krijg ik een volledig voedsel-pakket binnen
Hoe zorg ik dat zoveel mogelijk van de smaak vrij komt

Het leek me een goed idee om de komende weken al m'n vindingen op te schrijven in kookboek-vorm. Amusant voor mesen met tanden, en misschien in de toekomst nuttig voor lotgenoten. Zodoende wil ik dus een beroep doen op de lieve lezertjes: Recepten graag ! Ieder idee of recept in dit verband is bijzonder welkom. Ik vond het met tanden al moeilijk genoeg een gevarieerde en smakelijke voeding te verzorgen, nu is de uitdaging nog eens zo groot.

Om de gang van zaken in het Blaaglog niet te veel te verstoren gaat het kookboek in de afdeling 'articles' (in de lijst rechtsonder, stukje naar beneden), hier ten overvloede ook nog een link naar daar: Kookboek zonder Tanden Je kunt daar nu al m'n eerste bevindingen vinden.

posted @ 7:03 AM | Feedback (6)

Thursday, October 25, 2007

Operatsjvie Gesjvlaagt !

   Bijzonder voorspoedig ook, moet ik zeggen.   Details volgen snel (lekker griezelen, gnigni !).   Zeggen dat het meevalt betekend niet dat het kattepis is; ben nu echt wel mega-zielig, heus.   Kauwen is nu echt niet meer mogelijk, voorbeeldje:
   De handigste manier om een druif te eten is als volgt: Snijd een druif overlangs in tweeën.   Pitjes eruit, dan het vlees fijn snijden door eerst een paar sneden in de lengte, dan in de breedte, zonder het vel te raken.   Nu hebben we een soort kommetje met sap en pulp, dit leggen we met ht vel onder op de tong, en persen het tegen het verhemelte...   Je kunt ze natuurlijk ook in helften doorslikken, maar dan proef je weinig.
   Iedere keer als ik op weg ga voor m'n portie denk ik: "Goh, gaat wel eigenlijk, misschien moet ik weer wat gaan doen, opstaan.   maar tegen de tijd dat ik de hele missie volbracht heb ben ik moe alsof ik een halve marathon heb gelopen, en wil allen maar snel terug in bed...   Ik geef er maar aan toe, ondertussen doe ik m'n best zoveel mogelijk voedsel binnen te krijgen.
   Zo zal ik nu dus ook maar weer snel terug kruipen en lekker TV kijken, met een kop speciaal door Moeder bereid en bezorgde pompoensoep.   Met geprakte gehaktballetjes, met wat ketchup.

Interessant concept, niet: Geprakt Gehakt ?

posted @ 7:43 PM | Feedback (0)

Monday, October 22, 2007

Gehaald !

Poe-poe... Ik heb het gehaald ! Na twee weken pijnlijke genezing met pap en kwark en en een week eten zonder kauwen (nou ja, beetje knabbelen met voortanden) is morgen dan eindelijk de tweede etappe van de grote verbouwing. Zeven tanden / kiezen in de bovenkaak ditmaal. Eruit. Met een tang. Maar ik heb het dus gehaald, zonder verdere ontstekingen of problemen bij de genezing. Wat een mazzel.

Ik schijt in m'n broek. Maar zie de dag van morgen dapper tegemoet. Geen traantje heb ik gelaten de vorige keer (nou ja, stiekum midden in de nacht, een halve dan). Deze keer zal ik dus ook wel weer zonder vreselijke angsten of pijnen doorstaan.

Klinkt allemaal prima te doen eigenlijk, als je bedenkt dat de vorige etappe zo ongeveer het gruwelijkste is dat ik ooit heb doorstaan. Ieder mens met gezonde instincten zou zich morgen ergens diep in een bosje verstoppen tot het voorbij is. Doet me denken aan die mop:

Vrouw ziet voor het eerst het nieuwe huis. Ze heeft zo haar twijfels: ”Maar er rijdt een tram voor het slaapkamerraam” ! Zegt die Man:”Oh dat went heel snel, volgens de vorige bewoners hoor je binnen een week of twee niks meer en slaap je rustig uit. En die twee weken kunnen we bij m'n ouders logeren, dus niks aan de hand” !

Hoe dan ook, na morgen heb ik het ergste gehad. Hoewel... Dan nog een week of twee die pijn van zich door het vers genezende vlees naar buiten werkende splinters en botvliezen (vlijmscherp; ontwerpfout !). En erger nog: Ook geen knabbelen meer. Ik zal het nieuwe zakmesje dat ik als 'voorlopige (externe) prothese' heb aangeschaft hard nodig hebben om alles piepklein slikbaar te snijden. En weer een hoop pap, quark en yoghurt natuurlijk. En stamppot ! Met heeele kleine blokjes worst...

En dan, na een week of vier als alles goed gaat eindelijk weer een mond vol tanden ! Tzal fiks wennen zijn, en ik zal waarschijnlijk ook opnieuw moeten leren articuleren, maar uiteindelijk zal het een grote vooruitgang zijn. Ik kan niet wachten. Kon ik maar een maandje gaan slapen tot het zover is. Of misschien kan ik in die tijd op vakantie gaan terwijl ze er hier aan werken...

posted @ 12:47 PM | Feedback (0)

Fase één van de grote verbouwing

Daniël Leeuwenberg — Sat, 29 Sep 2007 08:46:00 GMT

Tuesday, October 09, 2007

wie is er bang
voor
De grote boze wolf

De resterende tanden in de bovenkaak beginnen van schrik spontaan te verkrummelen. In twee van de tanden die over een kleine twee weken geslecht zullen worden zijn nu spontaan grote gaten gevallen; tis assof de Duvel ermee speelt... “De Wolf is er in gevallen“ zeiden ze vroeger van zo'n geval.

Ook hier weer geldt de 'opluchting van slecht nieuws'. Was ik me de laatste dagen - terwijl het trauma van de onderkaak nu eindelijk een beetje fatsoenlijk begint te genezen - gaan afvragen of het werkelijk wel nodig zou zijn al die nog min of meer intacte tanden te verwijderen, de nieuwe gaten geven een gevoel van: ”Mooi zo, geen boren meer, geen vullingen, geen ellende, geen pijn; weg ermee !

Twee maanden geleden had de tandarts al gezegd dat er eigenlijk geen hoop meer was en adviseerde extractie van het leeuwedeel. Daar schrok ik voor terug, en ik vroeg of er niet nog een laatste redding mogelijk was. Na lang aarzelen besloot hij dat het kon, veel vullingen en boringen, allerlei 'kan nét' operaties die veel geld kosten, maar dan kon ik nog met de echte tanden voort.

“Toch adviseer ik het niet; U zult er last van blijven houden”. En ik dacht, stoer en onverschrokken als ik ben: “Ik neem de pijn wel voor lief, dat is het me waard, kwestie van opletten en bij pijntjes op tijd naar de tandarts”. Wat ik niet had verwacht waren de twee guerrilla-ontstekingen die op de loer lagen: Binnen een dag en nacht van een zeurpijntje naar gruwelijk pijnlijke ontsteking met grote zwelling en al die andere ellende waar je al over hebt kunnen lezen. Niks langzaam aangekondigde behandelbare beschadigingern; rot tot op de wortels.

Had ik me die twee maanden van lijden en enkele honderden euro's kunnen besparen als ik gewoon direct naar het advies van de vakman had geluisterd. Misschien een wijze les voor de toekomst ? Toch weet ik bijna zeker dat ik met het koudvuur in de tenen nog zal blijven doorhinkelen tot het hele been er af moet, ipv één grote teen... Can't teach an old dog new tricks, zeggen ze wel eens.

Tuesday, October 09, 2007

Eiwit
Posted on Saturday, September 29, 2007 8:46 AM

   In de eerste plaats: Waauuuw, wat is tanden poetsen eenvoudig geworden !   Geen lasteige hoekjes en gaatjes meer, eigenlijk bijna niks meer om te poetsen.   Aan de bovenkant nog wel het een en ander, maar dat maakt ook niet echt veel uit aangezien dat (op de hoektanden na, die heb ik dus maar eeen beetje beter gedaan) toch over twee wekenóók weg is.

   In de toekomst zal tanden poetsen voor mij betekenen: 2 hoektanden boven en een rijtje van vier voortanden onder.   Makkie !   Oh ja, en de rest in een glas metsoda doen natuurlijk...

   Nog een medische verwondering: Sinds vannacht heb ik in m'n mond een niet weg te krijgen smaak.   Niet mer van dooie vogeltjes maar van eiwit.   Ja eiwit, letterlijk het wit van een ei.   Vieze vervelende smaak.   Het wonderlijke is dat ik me deze smaak herinner van eerdere trekkingen, maar vooral van de talloze zware keel-ontstekingen die ik als kind heb gehad.   Als de ontsteking begint te genezen komt die smaak.

   Nu dus de vraag: Dat moet een eiwit zijn dat wordt afgescheiden bij genezing van grote wonden, en het moet sterk verwant zijn aan kippe-eiwit.   Hoe zit dat ?

Feedback

# re: Eiwit Remove Comment 300451

9/29/2007 8:42 PM by Miek

Getsie Daniel, wat een ellende heb je gehad. Stoer dat je nu toch maar voor trekken van de boel hebt gekozen. Je gaat er vast zo uitzien als Paul Verhoeven, die heeft ook een mond vol stralend wit zag ik net.
Liefs, Miek
PS Over t eiwit weet ik niets, ik vertrouw zelf altijd vol dank op t lichaam dat het het beste weet, en voor je doet wat moet.

Friday, September 28, 2007

Auauauaua
au

Het blijft een opluchting, en na alle pijn van de afgelopen weken is het niets, maar zeggen dat vijf getrokken tanden twee dagen later geen pijn doet vereist chutzpah. Branderig, dooie-vogeltjes en extreem gevoelig. Oh ja, en een eenzijdige marmot-vibe. Hoewel, de zwelling zit te laag voor een marmot, lijkt misschien meer op een vogelbekdier. Zo voel ik me althans wel op dit moment.

Vogelbekdieren hebben geen tanden, toch ? Of wel ? Kan me ook eigenlijk geen reet schelen. Ik geen tanden, dan zo'n stom beest ook niet. Vinnikwel. Kan nu helemaal niet meer kauwen, alleen nog iets voorzichtig afbijten en dan met voortanden en één paar hoek-tanden decimeren.

Beste methode om op dit moment een cracker te eten is het voedsel in de handpalm te leggen en er een ferme vuistslag op te geven. Wel oppassen voor gemorste kruimels. Ik denk dat ik het restje kwark maar's uit de ijskast ga pakken.

posted @ 11:38 AM

Thursday, September 27, 2007

Karate
in me bek

Zonder al te veel uit te weiden over details een simpele melding van de volgende mijlpaal: Gisteren in AMC heeft een speciaal team van jonge sterke tandartsen met lieftallig assistente m'n linker onderkaak volledig leeg getrokken. 5 kiezen waarvan twee al tot het tandvlees weg waren. Twee anderen braken bij het trekken (wat te verwachten viel) dus dat werd oook peuteren verder.

Nou ja, peuteren... Er kwam meer kracht aan te pas dan je voor het slechten van een gemiddeld nieuwbouw-muurtje nodig zou hebben. Onderwijl grapjes makend viel de goede man direct vol aan; ik schrok van de kracht waarmee. Nou is het op zichzelf nog niet zo heel erg eng dat iemand zoveel kracht met een scherp voorwerp op een tand in je mondholte zet. Wat éng is, is dat die tand op een bepaald mement breekt of loslaat. De kunst is dan ook niet zozeer zo hard mogelijk te trekken, maar meer met beleid te wiebelen en wrikken en vooral de klap op te vangen op het moment van uitschieten.

Ik zou het vergelijken met karate: Een immense krachty op klein oppervlak projecteren, en dan niet dieper dan een halve centimeter voorbij het doel. Als je begrijpt wat ik bedoel tenminste. Als je't niet begrijpt laat dan maar, ben nu te duf en beurs om het echt goed uit te leggen. Ik voel me alsof ik een flinke dreun voor het porem hebt gekregen, maar dan mét de voldoening van een grondig verslagen vijand. Zeg maar rustig in de pan gehakt. Van díé tanden zal ik nooit meer last hebben.

Gelukkig bleken toch nog vier voortanden aan de onderkant goed genoeg om te blijven, dus kan ik wel nog fatsoenlijk de tong parkeren. Vreemd genoeg doet het niet eens zoveel pijn (niet zoveel als je zou denken tenminste). Eigenlijk had ik meer last van de gemene steken bij warm en koud in één van die kiezen dan nu van die enorme wond... Wel heel netjes gehecht, trouwens. De Beul vertelde onder het knopen en vlechten dat'ie reuze kon genieten van hechten, als het mooi lukte. Ik maakte uit z'n opmerking op dat het mooi gelukt is, er zit dan ook een keurig stevig netje overheen geknoopt zodat je nauwelijks van een open wond kunt spreken. Gelukkig. Ik vertelde (zonder mede-klinkers) hem dat ik het gevoel herkende van het repareren van handschoenen met de haaknaald; fantastisch weat je allemaal met een draadje en wat handigheid kunt maken...

Ik was van plan meteen weer in bed te duiken om nog wat verder uit te puffen van het trauma van gisteren. Maar die doortrapte Roy heeft natuurlijk weer twee van de modernste coolste nieuwste illegaalste spellen uit het internet gezogen en mij er op uit gestuurd nieuwe lege DVD's te kopen zodat ik ze voor hem (en direct ook voor mij natuurlijk -hihihi) kan copieeren. En dus blijf ik maar weer op het wer4k plakken tot de middag-portie, al denk ik niet dat er echt veel van serieus werk zal komen... Behalve dan de printer navullen met het slimme nieuwe systeem dat ik daarnet óók (dringend, zei Roy- was al een week zo, maar ach, thoudt me bezig en leidt aardig af van het Hamsterdom...) heb aangeschaft op de missie voor de zaak naar het winkelcentrum die ik zojuist heb ondernomen.

Toch merkte ik op zo'n wat uitgebreider winkel-wandeling wel dat me aardig wat is aangedaan; weinig energie en af en toe een gevoel alsof ik zomaar zou kunnen flauw-vallen... DUs ook maar een gezins-bak volvette kwark met vruchten aangeschafgt die nu alweer bijna leeg is. En ik voel me zodoende alweer een heel klein stukje beter en sterker.

Zoals het er nu voor staat verwacht ik zeer voorspoedige genezing; nauwelijks gezwollen, alleen maar erg stijf. Maar hoe zeer het ook uiteidenlijk me.. nou nee, ik kan niet zeggen dat het mééviel; laten we het er op houden dat het niet echt tégenviel. En dat ik nog in prima staat ben als je bedenkt dat een ervaren medisch Karateka gisteren 5 kiezen uit me bek gerost hep... Maar dat ik er nóg acht in de bovenkaak moet laten bewerken op vergelijkbare wijze binnen een week of 2/3 kun je me dezer dagen toch beter maar even niet aan herinneren...

posted @ 10:32 AM

De Opluchting
van Slecht Nieuws

Daniël Leeuwenberg — Sun, 23 Sep 2007 17:23:00 GMT

“Mwôhh, zou wel errus tijd worde-nook” murmelt Grote Vriend als ik plots in een min of meer dood punt in het gesprek met opgeruimd gezicht en gespeelde 'tussen-neus-en-lippen' nonchalance laat vallen: : ”Zeg, had ik eigenlijk al verteld dat ik een kunstgebit krijg” ? Voor ik goed en wel kan beginnen met uitweiden over hoe erg dat dan wel niet is heb ik al donker blikkend over m'n wenkbrauwen instemmend geknikt.

Was tot voor onlangs ieder pijntje dat opspeeld in de resten van mijn grote-mensen-tanden een angstige aankondiging van een nieuwe pijnlijke behandeling en wellicht vervlogen ilussie dat ik nog een paar jaar zonder prothesen kan, nu wekt het eigenlijk meer een soort opgeruimde reactie diep van binnen: “Mooi zo, dan mag die d'r als éérste uit van de week“.

Gek hoe een lang dreigend onheil als het dan eindelijk komt plots, door het hergroeperen van prioriteiten en blikpunten, kan veranderen in een gunstig vooruitzicht. Daar doe ik althans de laatste dagen m'n uiterste best voor, en ik moet zeggen; het lukt al aardig.

Al een jaartje of wat is het nu vechten tegen een openstaande kraan, grote hoeveelheiden bierkaai uitwringen in emmers die al vele druppels voorbij het overlopen zijn. Of, met andere woorden, was het tot vorige maand nog met veel goede hoop, optimisme en blinde ontkenning van medische waarschijnlijkheid mogelijk behandel-plannen te ontwerpen waaarmee ik nog een tidje met m'n eigen tanden zou voortkunnen, na de afgelopen twee avontuurtjes vol pus, etter en gillende pijn bestaat die mogelijkheid eigenlijk niet meer.

Ik kan niet zeggen dat ik er naar uitkijk om de komende maanden alle resten, inclusief nog een stuk of 3,4 min of meer gave tanden, te laten trekken. Trekken is nooit één van m'n favoriete nummertjes bij de tandarts geweest. Waar ik wél naar uitkijk is dat ik vanaf nu waarschijnlijk nóóit meer een wortel-behandeling zal hoeven ondergaan. Nooit meer meemaken dat een tand bij behandeling afbreekt en daarmee weer een stukje hoop en eet-vermogen.

Geen akelig ultrasoon piepding op m'n tanden om het tandsteen te verwijderen; als dat moet gebeuren, haal ik ze d'r gewoon even uit. Het lijkt me ook een stuk eenvoudiger tanden poetsen, als ze niet meer zo klem en verborgen in de bek zitten maar gewoon in de wastafel liggen... En het aller-belangrijkste: Nooit meer een weekend als hamster, nooit meer kiespijn (of zou er fantoom-kiespijn bestaan ? - je ziet, de ware hypchonder is nimmer geslecht), nooit meer dat enge krijt-op-het-bord kras-gevoel als iets langs de tandjes schraapt, en eindelijk weer een Prodent-Smile !

En niet te vergeten: Nooit meer bang dat iemand één van de kwetsbare voortands-resten uit m'n mond slaat bij een ruzietje. Het is op school altijd een soort code geweest dat als er gevochten werd de tegenstander je even tijd gaf je bril af te zetten en in veiligheid te brengen (best af te geven aan het Meisje waar je verliefd op bent); het lijkt me dat er ook wel zo'n soort code zal zijn rond het kunstgebit. Of zou de Minnares waarom gevochten wordt het vertrouwen dat ik dan in haar stel (net als vroeger met de bril), niet waarderen ?

Geplette Aardbei

Daniël Leeuwenberg — Wed, 19 Sep 2007 11:08:00 GMT

Ik zat er niet zo ver naast met dat fantasie-verhaal over de ER bleek gisteren bij de tandarts. OK, geen piepen, geen zusters, geen O₂ of Epi, en de scalpel in het verhemelte bleek een boor in de tand. Wel de dikke stroom etter en pus, en gaas, véél steriel gaas. Inderdaad was het precies wat ik dacht: een gat in het bot waardoor de ontsteking van de wortelpunt zich leegde in het verhemelte; walgelijk.

De Tandarts boorde een gat in de tand, en toen stroomde alle ellende er binnen korte tijd uit, om daarna nog een uurtje of wat zachtjes in m'n mond door te lekken. Als de viesheid van wat er uit kwam een indicatie is voor de hoeveelheid pijn denk ik dat de beide meet-schalen redelijk gelijk geijkt waren. Tjonge, jonge jonge, wat een riool was het; eeeueuuuueugh. En wonderlijk hoe direct na die handeling de pijn verdween (de moordpijn dan, de zeurpijn is er nu ook nog wel een beetje, maar dat is niks vergeleken met de afgelopen dagen).

Was de zwelling uiteindelijk een soort aardbei van helse steek-pijn, nu is het een geplette aardbei die niet echt pijn doet, alleen heel rauw is en danig in de weg zit. Ook is de linker helft van m'n tronie nauwelijks te bewegen, helemaal stijf; de verpleegkundige van GGD die me gister na het avontuur aan de balie ontving zei: "Jeetje, wat hebben ze met jóú gedaan" ? "Tandarts, zwelling, drainage, vreselijk, nu beter" Of zoiets zei ik, en ze maakte een gebaar alsof ze haar eigen gezicht uitwrong met de woorden: "Ja, ik zie het, je gezicht is zo van [gebaar]" Tot overmaat van ramp gisteren had ik ook nog een middagslaapje na het trauma gedaan om wat bij te komen, en de wekker zo laat mogelijk gezet. Dus was ik netjes om 15:12 aan de balie, want open tot 15:30, niet ?

Niet. Open (roken dus) tot 15:30, binnenkomen tot 15:00. Whhhaaaa ! Net als in de avond, binnen tot 20:00, roken tot 20:30. Had ik al die tijd verkeerd begrepen. En toch staat het netjes op het lijstje tijden. Wat een domper; beurs en blauw, hard toe aan die portie omdat het blijkt dat bij veel inspanning / avonturen de opium-spiegel in het lijf stukken sneller daalt. Maar schreef ik laatst nog over al die stomme mensen die schelden als ze met een regel-naleving worden geconfronteerd, kon ik me er nu bijna in verplaatsen. Géén uitzondering, echt niet, kon niet, als de een dan de ander etc. Ze vond het wel zielig maar kon niks doen.

Dan moet je volgens mijn collega's dus Mapampa-trut en Kaôle-bitch roepen en een deur half intrappen., maar eerlijk gezegd kwam dat toch niet echt bij me op. Ik vond het alleen maar heel erg ontzettend niet leuk en stiekum een beetje gemeen. Toen heb ik dus maar een lekker trappisten-biertje bij de super gekocht en een BonBon-Block en ben weer in bed gekropen met een computer-blaadje; toch maar twee uurtjes wachten nog, kon er óók nog wel bij... Eigenlijk vond ik nog het vervelendst dat ik vroegtijdig gewekt was uit de siësta en voor niks heen en weer door de storm had gefietst.

Nog een wonderlijk detail was dat in de nacht naar het AMC en 's ochtends op weg naar de tandarts de hemel zwaar betroken was met regen en wind en donker. Toen ik bij de tandarts klaar was was de hemel blauw en de zon scheen, voor de hele rest van de dag...

ER

Daniël Leeuwenberg — Tue, 18 Sep 2007 07:21:00 GMT

“Twee flessen O₂, scalpel en Epi, en gaas, vééél sterial gaas ! Stat” ! Roept de Arts tegen het leger eerste-hulp verplegers die verbouwereerd naar het brancard kijken waar ik zojuist op ben gelegd. Ovral om me heen piepen apparaten, en iemand begint me ergens op aan te sluiten met een paar slangen. “We moeten o-gen-blik-ke-lijk ingrijpen, voor het de hersens bereikt” ! Voegt de chirurg nog toe aan het gezelschap, dat te verbouwereerd was na mijn plotselinge wegzijgen om direct de verlangde actie te nemen. “Vwerdoowfing” ? Probeer ik langs zijn rubberen handschoen en de bobbel in m'n verhemelte met gezwollen tong te zeggen, “Geen tijd, eerst snijden” mijmert hij terwijl hij het scalpel aanpakt.

Met precisie en een beetje kracht zet hij het mes in m'n mondholte. Ik voel nauwelijks wat, hoor wat kraken en voel dan een warme vloed van vreselijk stinkende etterbrij over m'n tong stromen. Terwijl ik probeer te proesten dauwt de andere arts - geholpen door een heel jong zustertje met angstige herte-ogen - een lading gaas in de ruimte tussen de tanden. De twee andere verplegers staan in een hoek 'onopvallend'hun kotsen op te houden, de derde hoor ik achter het muurtje z'n lading verliezen. Vreemd genoeg voel ik vooral opluchting, nu de druk van de zwelling is; maar er bekruipt me ook een akelige pijn van de enorme jaap die er nu zit.

De Epi hebben ze goddank niet nodig (Epinefrine, ofwel Adrenaline, nodig om het hart op gang te brengen bij falen en shock), en ik krijg nu dan eindelijk die verdoving; vreemd genoeg doet die injectie nog het meeste pijn...

De wortelontsteking waar ik sinds vrijdag-avond mee kamp (Gek hé ? Altijd begint het op vrijdagavond, of zaterdag zodat het weekend grondig verpest wordt en hulp moeilijk bereikbaar is...) was plotseling een heel stuk acuter geworden dan die al was.

Al sinds zondag zat er een bobbel op mijn verhemelte, die, hoewel buitengewoon pijnlijk, niet groter werd. Morgen om 10:00 mag ik bij de tandarts terecht, maar toen in de loop van de dag de bobbel groter begon te worden en de pijn nog heviger (Voor zover dat laatste nog kon) besloot ik toch even aan een GGD-verpleegkundige te vragen of de dokter even kon kijken. Het leek haar niet echt nodig, de dokter had ook geen tijd. Maaaar, als ik koorts zou krijgen en/of het plots nog veel groter zou worden moest ik wel iets doen; Zou waarschijnlijk noet gebeuren.

Toen ik om 3:00 wakker werd was de bobbel drie keer zo groot, voelde rauw en ik kon nauwelijks meer slikken. Voelde rillerig, en net niet in paniek. Uit m'n rechteroog kon ik m'n linkerwang zien, zo dik. Na een tijdje aarzelen besloot ik dat dit geen aarzeling duldde, stel dat het met die snelheid zou blijven zwellen, hoe zou het dan tegen 9:00 zijn ? En was die bobbel niet aan het vullen met gif dat een weg zou kunnen vinden naar hersens en bloedbaan (ontsteking boven de neuslijn is gevaarlijk, heb ik eens geleerd; bovendien is een vriend van vriend eens overleden aan een rotte kies die bloedvergiftiging veroorzaakte) ? Ik wist het allemaal niet en besloot geen risico te nemen. Gelukkig heb ik een Lieve Moeder die me tot vervelens toe inwrijft dat als er écht iets is ik niet moet-, nee, niet mág- aarzelen te bellen, dus deed ik dat.

Ik opende daarnet met hoe ik vreesde dat het zou gaan Zo had ik het me als rasechte hypochonder tenminste ongeveer voorgesteld, toen ik dus m'n Lieve Moeder vannacht om O-Threehundred-and-Twenty (Tien voor half vier in de nacht) uit haar warme bed belde. Nu hoe het werkelijk ging:

Moe kwam voorrijden, samen met Boze Stiefpa (eigenlijk had ik dat al een beetje gehoopt), en ik stapte in. Het slot dat ik van haar geleend had had ik bij me, en ik wist dan ook dat ze zou zeggen wat ze zei: “Oh, dus je moet doodziek worden voor je aan m'n slot denkt, hé” ?! We lachten (wij lachen altijd in tijd van crisis, dat werkt beter dan wat ook, om de meest crue grapjes liefst). Op weg naar AMC, gelukkig dichtbij, even zoeken naar de onverlichtte ingang, toen naar binnen.

Nou zijn ze daar niet erg duidelijk met wat je moet doen, waar je heen moet enzo; blijkbaar zijn ze meer gewend aan mensen die buiten westen zijn... Maar goed, toen zaten we aan een balie, legden de situatie uit en werden toen naar een hokje geleid; althans, dat begrepen we toen de weggelopen zuster weer uit dat hok kwam en zei dat we daar dus heen moesten. Zei ik we ? Ja, eigenlijk ik natuurlijk, maar Moeder vroeg of ze mee moest gaan, en half voor haar rust en half voor de mijne vond ik dat wenselijk. Stiefpa was ergens discreet opgelost in het gebouw, waarschijnlijk op zoek naar koffie.

De zuster nam in één seconde temparatuur; 37,4 , lichte verhoging volgens Moe en Mij, niks aan de hand volgens Zuster. Na een tijdje wachten kwam een Arts die het meest aan een of andere Lieve Tante deed denken, en dan zit je bij mij meteen al helemaal goed. Op dit punt was ik redelijk op weg naar geruststelling, maar ik sloot een operatie, hoewel misschien minder hevig, nog steeds niet uit. Ze vroeg of ik wel gewoon naar de huisarts was gegaan, een beetje doelend op de plaag waar iedere eerste hulp mee te maken heeft van onbehandelde zieken die midden in de nacht opeens opduiken als het te laat is terwijl er drie acute gevallen worden opgehouden, maar de uitleg van middag en behandeling bij GGD en huisarts daar enzo vond ze't best en wierp een blik. Ik schrok me rot van het lawaai dat dat vallende blik maakte en... Oh nee, verkeerde verhaal, sorry.

“Oh ja, da's waarschijnlijk een wortel-ontsteking”... “Eh, ja, dat is het zeker, maar is dit geen complicatie, zit er geen gat in het bot ofzo, gaat dit niet eindeloos door met zwellen ? Of is dit het wel zo'n beetje, kan de rest op een of andere manier weg” ? “Nee hoor, ik ben geen tandarts, maar dit is niet verontrustend, de tandarts kan dat morgen op een of andere manier verhelpen“. “Dus dit is echt iets voor de tandarts” ? Vroeg Moe, bekend met mijn hypochondrie, en de wijze oude Joodsche Dokter die lang gelden in Israel betreffende een enorme ontploffende puist op mijn wang had gezegd dat het heel verstandig was te komen, omdat ontsteking boven de neusvleugel-lijn heel gevaarlijk kan zijn etc.

Ik kreeg nog een wat sterkere pijnstiller, en twee voor thuis, en ik moet zeggen dat die heel behoorlijk werken al blijft het ellende, vooral die dooie-vogeltjes-smaak die steeds erger wordt. Maar het is inderdaad niet verder gaan zwellen en het ziet er dus naar uit dat ik de tandarts heelhuids ga halen. Nou maar hopen dat het daar net zo geruststellend afloopt...

Driewerf AU is scheepsrecht

Daniël Leeuwenberg — Thu, 19 Jul 2007 10:14:00 GMT

De vorige keer dat een wortel ontstoken was had ik gewacht tot het weer over ging. Een week heb ik toen dus geleden. Toen ik dan toch eindelijk de kiezemepper zou gaan bellen was het opeens over. Ruim een week later kon ze het wortelkanaal zonder verdoving uit-baggeren. Wortel dood dus. Deze keer echter toen de tweede dag van pijn begon besloot ik niet weer zo dom te zijn om te wachten op de dood van deze wortel; tijd voor moord met voorbedachte rade..

En dus soggus gebeld, en gelukkig mocht ik direct op mid-dag langs komen. Hoi hoi ! lekker naar de tandarts ! Nou nee, echt hoor; ik was al twee dagen misselijk en duizelig van de pijn, kon helemaal niks meer, alleen in bed liggen en drie keer per dag m'n portie halen.... Het idee van een bekwaam vakman met grote tang en injectienaald scheen mij op dat moment dus bepaald niet meer als een scene uit een horrorfilm voor de geest. Heel even dacht ik nog wel dat ze misschien die wortel zouden behandelen, maar waarom ook eigenlijk; vies en kapot, en nu dus ook nog pijn...

Opluchting dus, toen bleek dat het er direct uit gehaald zou worden; beide kies-resten (afgebroken tot op het tandvlees, echt alleen nog wortels). En dan beginnen ze met het ergste; die vreselijke spuit. Je zou het liefst een verdoving willen voor het toedienen der verdoving... Nou bestaat zoiets wel een beetje, al vereist het Xtra toeweiding en geduld van de Arts. 'Vooruit-spuiten' heet dat: Een klein stukje erin, spritsje, even wachten, en dan langzaam doorstoten, al lekkende. Dat scheelt een stuk, al zouden de meeste mensen liever snel er vanaf zijn: prik maar snel en diep, liever een felle steek dan en lange prik. Ik niet dus.

Achteraf valt het altijd mee, maar het trekken van een kies - of erger: twee - wens ik niemand toe. Eerst met een stevig metalen handvat met daaraan een soort koevoetje heel hard alle kanten opduwen van de wortel ('even losmaken') tot het kraakt en knerst. Je zou als de dood zijn dat de man uitschiet; hij gebruikt zoveel kracht dat hij in dat geval dwars door je wang heen zou schieten. Gelukkig weet'ie dat en houdt het dus zo vast dat áls het zou gebeuren de schade beperkt blijft. Dat is tenminste het grenzeloze vertrouwen dat je op dit moment dwangmatig in je hoofd pompt om niet gillend de stoel uit te stuiteren.

En dan begint de humor. Een grote tang. Ik moet tenminste altijd lachen als dat moment is aangebroken. Tis zoooo primitief; hij grijpt gewoon met die (nijp-) tang in je bek, en dan maar wrikken en trekken. Ik lach me dood, nee echt. Als het goed is hoor je dan een knakje, en dan is't gebeurd. In dit geval echter moest er nóg één. Maar goed, zoals gezegd, achteraf valt het mee. Toen de tweede intact uit de holte kwam kon ik niet nalaten een klein applausje te geven, zoals je doet bij een perfecte landing. Dat begint een beetje traditie te worden bij mij. Het is namelijk toch wel heel erg knap dat zo'n vakman dat even doet, zonder complicaties, zonder serieuze pijn...

Maar die pijn komt nog wel, als de verdoving raakt uitgewerkt. Alles begint te tintlen, steeds meer tot de pijn weer langzaam om de hoek komt. Natuurlijk neem je dan vast een overdosis pijnstillers en telt de uren af. Na een dag - of twee - moet het over gaan. Dinsdag is het gedaan, nu is het vrijdag, en nog steeds moet ik pijnstillers nemen. Twordt wel minder, maar de werkelijke opluchting die ik nu eigenlijk wel verwacht had laat nog steeds op zich wachten. Ik heb dus maar even gebeld, en helemaal normaal is het niet. Maandag mag ik al weer, voor de verdere revisie, dus als dit dan nóg loos is kunnen we daar weer verder aan zooien.

Tzal wel meevallen, maar ik hoop dat dit wel de laatste dag is van pijn, want ik kan niet meer. Sinds zondag, toen het begon, heb ik bijna alleen maar in bed kunnen liggen, verlamd door de pijn, en daaruit voortvloeiende misselijk- en duizelig-heid. Gisteren even geprobeerd te werken, maar al snel opgegeven. Vandaag zit ik nu al een uurtje of wat aan de PC op Rotonde, en het gaat; Toch vooruitgang dus, al mag het sneller van mij. Als alleen maar die mensen wat zachter zouden praten, want het straalt toch tamelijk uit naar m'n rechter-oor.

Oh ja, de titel: Je kunt je niet voorstellen hoe dit vroeger ging, zonder verdoving (nou ja, een beetje rum misschien)... En toch, als de pijn maar erg genoeg wordt, en je hebt die marteling al eens bij één van je maten gade-geslagen + het gegeven dat een dag - of twee - later de pijn dan over was, komt er een punt waar je dus heldhaftig naar de scheeps-chirurgijn stapt en hem met z'n nijptang z'n gang laat gaan... Zeker als er óók al geen pijnstillers bestaan. We hebben het toch maar makkelijk met onze moderne medicijnen... Maar die nijptang, daar heeft de moderne wetenschap nog steeds geen antwoord op...

Auauauauauaua !

Daniël Leeuwenberg — Mon, 16 Jul 2007 16:54:00 GMT

Potverdrie-dubbel overgehaald rot-ontwerp der menselijke kaak ! Welke idioot heeft bedacht een stel kiezeltjes te integreren in het zachte weefsel, geankerd in bot met een - jawel, ik verzin het niet - met een zenuw erdoorheen ! Verbonden met de ook al zo gevoelige gehoor- en evenwichts-organen, direct ingehaakt in de meest efficiente pijn-centra van de hersens (ja, nee, want het is belangrijk om direct te weten dat er iets mis is met die steentjes hoor !)

Of, de bovenstaande alinea in één woord: AUauauauaauuawww ! Ik lijd... Vorige keer dat ik zo moest lijden was het min of meer m'n eigen schuld; Khad het bezoek aan de tandarts al weer zo lang uitgesteld dat het vragen om problemen was. Dat, en het feit dat er in die tandarts-loze maanden de ene na de andere vulling uit gedonderd was. En toen had ik tot overmaat van ramp óók nog eens de afspraak die ik dan eindelijk gemaakt had vergeten na te komen. Toen dan ook één van m'n tanden helse pijnen begon te verspreiden kon ik het zien als een verdiende straf. Dat ik daarbij schroomde te bellen of ik eerder kon komen (ik had weer een nieuwe afspraak, gelukkig, maar pas twee weken later) zullen we maar aan m'n verlegen aard en opvoeding naar Calvijn wijten...

Hoe dan ook; nu ben ik alweer een paar weken trouw iedere dinsdag naar de paleontologe geweest (al m'n wortels zijn dood, dus zou je deze term kunnen gebruiken; of niet ?), en ik ben weer bijna helemaal gesaneerd. Blijkt er tóch nog een wortel te leven... Eigenlijk een wortelrest: kies naast hoektand, afgebroken alweer eeen flinke tijd geleden. Ze had er al een paar keer bedachtzaam aan gepeuterd met zo'n martel-haakje, zich luid-mompelend afvragend of dit kon blijven zitten of verder moest worden behandeld voordat er een plaatje overheen gaat (ja, een plaatje krijg ik, om de twee afgebroken voortanden en twee rechterkiezen te vervangen; bah; of niet bah, ligt eraan hoe je't bekijkt, tzal fijn zijn weer een beetje te kunnen kauwen, vervelend om voortaan een stuk plastic in m'n mond te moeten dragen...). Nou, ik heb het antwoord: het moet óf behandeld worden, óf gerukt. Want oh oh oh oh oh wat doet het pijn. Maximale dosering pijnstillers + de opiaten die ik iedere dag drie maal tot me neem kunnen het maar nauwelijks verhullen, of eigenlijk helemaal niet. Oh jongens, wat kan een mens pijn hebben op zo'n klein plekje...

Het blijft een prangende vraag: waarom hebben verslaafden zo veel en vaak gebits-problemen ? Bijna al m'n collega's boven de dertig / veertig hebben een kunstgebit. Ik mag nog van geluk spreken met m'n ruïnetje (of niet natuurlijk; zij hebben geen pijn meer, en als het wel pijn doet halen ze die tanden er gewoon uit en zetten ze in een glas water naast het bed: laat maar lekker pijn doen, hah !). Ik heb het wel eens aan de arts gevraagd, en het schijnt ondertussen wel erkend te zijn dát er een causaal verband is, maar wát dat dan is weet niemand. Het schijnt gewoon nooit onderzocht te zijn. Waarom eigenlijk niet ? Als iemand meer van deze materie weet hoop ik dat via deze rubriek te vernemen, bvd.

Tandheelkundige Speleologie

Daniël Leeuwenberg — Wed, 04 Apr 2007 10:10:00 GMT

Gisteren heb ik fikse ruzie gehad met een aantal tandheelkundige instrumenten. Gelukkig was er een tandarts bij, anders had het nog sleht(-er) kunnen aflopen met mij. Het was al weer bijna een jaar geleden dat ik voor het laatst bij m'n tandarts was. Niet omdat het niet nodig was, maar omdat ik een ster ben in uitstellen. Niet alleen dat, ik had ook weer eens een berg van moeilijk voor mezelf opgeworpen die moest worden overwonnen.

Dat kwam aldus: Na de laatste behandeling, waarbij ze een bijna volledige kies had gerestaureerd, viel dat ding er twee dagen later in z'n geheel vanaf. Kwestie van opbellen en weer gaan; dan lijmt ze 't er weer op en blijft het wél zitten. Volgende week dan maar. Dat werd volgende maand, en uiteindelijk toen er binnen een week of wat nóg drie vullingen uit donderden volgend jaar...

En dat terwijl ik al lang niet meer echt bang ben vooor de tandarts. Zeker niet mijn tandarts. Ik heb namelijk een hele lieve. Vrouwe met héle kleine handjes en liefde voor het vak. Vinnik toch prettiger dan een man. Waarom weet ik niet, maar ik voel me toch altijd een beetje ongemakkelijk met een man aan me lijf. Hoe dat komt weet ik niet, maar ik vermoed dat het ergens in de hypophyse zit...

Dit keer niet de fout gemaakt preies op tijd de metro te nemen, maar ruim van te voren. Rustig door de stad wandel dus, ipv snelwandelen met blikkken op horloge. Scheelt een hoop vervelende adrenaline. DIe kwam echter toch wel los, bij het extra lange wachten. Zenuwen gierden door m'n lijf, terwijl ik dat nou juist een beetje had afgeleerd. Maar toen de eerste spuit in m'n vlees ging wist ik weer waar het vandaan komt...

Na het aflezen van de ramp-barometer - ver in het rood - begon ze aan de moord op de wortel die me al een flinke tijd helse pijnen bezorgd. Nodeloze pijen, want als ik niet had uitgesteld enz. Boren boren boren, geen pijn, boren boren en toen steeg een onbeshrijflijke rioollucht door m'n holtes naar het reuk-orgaan. Ze zei dat zij het niet rook, maar dat moet beleefdheid zijn geweest, want ik had het nog nooit zo erg meegemaakt. Nu wist ik waarom het zo véél pijn had gedaan...

Al snel was ze aan het raggen met de dunne vijltjes, steeds iets dikker, en ik voelde gelukkig niks. Beetje bleekmiddel, de stank begon wat te bedaren, en weer een vijltje. Ik hoorde iets kraken, of eigenlijk meer een zacht knakje. Ze rommelde wat en opeens: “Oh nee....“ Haar stem was een mengeling van professionele teleurstelling en diep gevoeld medelijden. “Wahk ahs ahr ?“ murmelde ik door de open spelonk heen. “Wacht even...“ ze voelde aan de tand, en keek heel donker boven haar doekje uit. “Die tand... breekt... af ?!” OH nee.... Alweer één minder.... ?!?

Bij de inventarisatie was al gesuggereerd dat er twee of drie kronen moesten komen óf een prothese (zeg maar half kunstgebit), en ik weet ondertussen genoeg van tandartserij dat er nu dus nóg een 700 euro bij ging komen voor nog een kroon, ofwel weer een stapje dihter bij het kunstgebit. Verdomme. X die met me mee was gelopen naar de metro had net een lofzang op zijn kunstgebit geuit “oh joh, ik kan je niet zeggen hoe blij ik ben met m'n kleppertje“, maar hij kon me toh niet echt overtuigen.

Terug naar de stoel: Ze peuterde wat, en kwam toen met wat nog het meest op een korreltje grind leek tevoorschijn; mijn hoektand. Ze keek er met zorgelijke blik naar. “Ahs aht nag tarhag ta laihngun ?” (is het nog terug te lijmen) vroeg ik tegen beter weten in. “Nou, eh... kweenie, kdenkutnie...“ Twas ook wel een erg zielig klein kiezeltje. Maar het leek mij te verkiezen boven een brok cement ervoor in de plaats. Het kauwvlak van mijn kiezeltje was namelijk nog van de originele uitgifte, dus glad en welgevormd. Maar e3en brok cement was ook al niet meer aan de orde, tijd voor koninklijke tandheelkunde (kroon dus).

Nou ja. We zien wel hoe het verder gaat. Ik ga maar eens met de beheerder praten over verzekering, aanvullende bijstand en nood-potjes en wachten op de offerte met verschillende opties. Ondertussen weet ik wel dat de pijn van de afgelopen tijd nu de pijn van de afgelopen tijd aan het worden is. Morgen zal het laatste restje over zijn, en dan kan ik tenkinste weer eens een beetje normaal grimlachen... Niet te wijd, ik zou mensen toch maar nodeloos kunnen laten schrikken...