Stokpaardjes

loorgang ter taal

Daniël Leeuwenberg — Thu, 11 Mar 2010 16:38:00 GMT

tel de vouten van een op sich duidelijk intelligende perzoon en zijn oferdengkingun. Wat is er mis gechaan met onz onderwijz ? http://www.aquariusage.com/index.cfm?newsid=7703&read=1

Overigens kun je vraagtekens zetten bij het allooi van de forum-site waarop ik dit artikel vond (eigenlijk was ik op zoek naar geestverwanten betreffende de droevige kwaliteit van prachtige planten die je voor een prikkie bij AH kunt kopen; ik heb groene vingers, maar tegen wortels die al in de winkel verrot zijn door overmatig vocht is geen kruid gewassen...), bovenaan staat bij voorbeeld (omdat ik veiligheidshalve een extensie in mijn browser heb die java en andere scripts tegen houdt tot ik daar nadrukkelijk toestemming aan verleen): Jij hebt het uitvoeren van scripts op uitgeschakeld staan waardoor deze pagina niet goed functioneert.

Ik meen aanstoot te moeten nemen aan dergelijk vrijpostig taalgebruik; Het is JOUW eigenste schuld dat het niet werkt, domploert !

Ik moet verdomme ook beter weten.. Ik neusde nog even verder, en vond een artikel waar daadwerkelijk ene Jezus van Nazareth sprekend ten tonele gevoerd wordt, temidden van UFO en weeddikveel prietpraat. AUw ! http://www.aquariusage.com/index.cfm?newsid=7896&read=1

Waaaa ! Nee, maar dit moet jetoch echt even half lezen, een voorproefje:

Hoofdpijn 13-30 Hz

Gebrekkig spraakvermogen 13-20 Hz

Kaakpijn 6-8 Hz

Pijn op de borst 5-7 Hz

Pijn in de onderbuik 4.5-10 Hz

Aandrang om te plassen 10-18 Hz

Aandrang om te poepen 10.5 – 16 Hz

Frequenties van (parasitaire) levensvormen op aarde:

(1 kHz = i kilohertz = 1000 Hertz)

Schimmels, bacteriën 40-200 kHz

Virussen 250-420 kHz

Platwormen 380-440 kHz

Wratten 400-430 kHz

Lintwormen 420-450 kHz

Mijten 640-850 kHz

Mieren 1000-1200 kHz

Goudvissen 900-1500 kHz

Kameleons 1000-6000 kHz

Katten 1500-8000 kHz

http://www.aquariusage.com/index.cfm?newsid=7880&read=1

Wat Hertz ? Hoe Hertz ? Waarvan dan ? Trillingen van wat, en waar dan ? Enn wat betekent dat dan en hoe enzo ? Tijd voor een rondje Skeptoid.com voor meer pseudo gebabbel op de pijnbank...

En nog iets, of eigenlijk twee ietsen: let op de inklemming van frequentie des poepens binnen het spectrum des plassens; dat betekent dat je niet poepen zonder plassen, wat een heldere observatie, zo wetenschappelijk verklaard ! En verder wist ik al lang dat goudvissen, kameleons en vooral katten parasitaire wezens zijn... Wat is het internet toch een heerlijke vergaarbak van meer en mindere onzin...

"Die Mus ist Tod, Munhir..."

Daniël Leeuwenberg — Fri, 09 Oct 2009 12:12:00 GMT

Toon Hermans komt op voor de auditie. Kondigt grootse verrichtingen aan met een duif die hij bij zich draagt in een kooitje. Het is al jaren geleden dat ik deze sketch voor het laatst heb gezien, en eigenlijk kan ik me alleen maar de eindeloos uitgespeelde conclusie herinneren: Hij maakt zich op om het nummer aan te vangen, tilt de doek die over het kooitje ligt een stukje op en laat die vervolgens tergend langzaam weer omlaag, terwijl zijn gezicht van bravoure-show langzaam vertrekt tot diep trieste wanhoop. Na een hele tijd komt dan eindelijk het hoge woord eruit: "Die Teuf ist tod, Meinhir"... mompelt hij vertwijfeld naar het denkbeeldige regieraam achter boven in de zaal.

Zo triest en wanhopig als deze varieté-artiest voel ik me niet, maar ik heb toch wel een beetje Duif-is-dood gevoel. Voordat ik dat verder uitleg zal ik even een korte geschiedenis van het voorgaande geven, want ik heb de laatste maanden mijn kroniek-schrijverij wat verwaarloosd, lieve lezertjes.
Dat kwam, ik had het veel te druk met interessant en belangrijk werk op Trede-3. Mweuh ? Dat is zorgtaal voor werkzaamheden in de fase tussen de echte wereld en het zorgcircuit in. Rotonde was Trede-2, en na mijn inspanningen een stap vooruit te zetten was ik uiteindelijk plots met mijn neus in de boter gevallen: Bij de Stichting Global Start mocht ik mij een half jaar lang 18 uur per week zelfstandig verdiepen in de huidige stand van techniek op Computer-Muziekgebied, met als uiteindelijk doel daar een cursus uit samen te stellen, en die ook te geven.

Uiteindelijk werden het twee cursussen, een korte voorbereidende algemene van een maand, en een langere verdiepende van twee maanden. De eerste van een maand heb ik ondertussen één keer volledig gegeven, met positieve reacties. Ik stond op het punt aan te vangen met de tweede, en een nieuwe ronde van de eerste toen ik werd verzocht op kantoor te komen voor een evaluatie-gesprek.

Wat bleek: de 6 maanden waren al zowat voorbij (time flies when you're having fun), niet binnen een maandje of zo, maar direct de volgende week ! Ennee... wat waren zo mijn plannen ? Ze waren erg tevreden met me, en wilden me graag in dienst houden, maar goed, traject klaar... Mogelijkheden: drie maanden verlenging (eigenlijk alleen bij uitblijvend resultaat, dus niet echt van toepassing), of anders misschien via een andere regeling in dienst als werknemer van een detacheringsbdrijf dat uitkerings-trekkers plaatst in bedrijven. U-bocht-constructie zou ik dat noemen...

Ik maakte duidelijk graag nog mijn opdracht af te willen maken, en me bovendien prima op mijn plek te voelen, dus ja graag... Nog even samen-vattend: Ze zouden me graag in vaste dienst willen nemen, maar daar was nu geen geld voor, dus dan maar via die U-bocht; dat moest lukken. Ze hadden al mensen via Pantar (de detacheer-regeling) in dienst, dus dat moest lukken. En toen begon de onzekerheid.
In eerste instantie leek alles in kannen en kruiken, zou in orde komen, waarschijnlijk ook financieel verbetering, en met een of twee weekjes vakantie zou de papierwinkel wel rond zijn.
na ruim een week niks te horen polste m'n mentor van Tante-G de klantmanager van DWI. En die zei dat het (eigenlijk) niet kon op die manier. Afspraak voor een gesprek met mij. Weer twee weken wachten. Je kunt je voorstellen dat ik opeens geen zin had naar m'n werk te gaan, en de vakantie dus maar heb voortgezet. Nu, ruim een maand later is dan eindelijk de boel rond. Ik mag drie maanden doorwerken, onder de Pantar-regeling, en dan wordt wéér geevalueerd etc etc. Geen extra geld, gewoon de zelfde uitkering, en zekerheid per strekkende meter.

Ach, laat de verdere detaïls ook maar zitten, we zien wel hoe het verder loopt, ik houd je op de hoogte. Oh ja, toch nog een detaïl: Het werk dat ik deed was dus Trede-3, volgens de reintegratie-schaal. Het feit dat dat allemaal goed ging en men mij zou willen aannemen betekend dat ik dus een stap verder gekomen ben. Maar... werken via Pantar heet Trede-2, dus op papier ga ik er op achteruit. Snapt iemand er nog iets van ? En vooral waarom die hele re-integratiewinkel alleen maar lijkt te zijn ingesteld op mislukking ? Want gaat het goed, zoals hier, dan is er opeens geen duideliijk vervolg en wurmt DWI zich in een vreemde bocht die eigenlijk niet kan, maar voor dit geval doen we het toch, maar het kan niet en is niet gebruikelijk en weeddikveel en snap jij het nog ?
Had ik al gezegd dat er aan een dooie mus nog minder vlees zit dan aan een duif ? En dat ik ondertussen geschoolde arbeid verricht voor een honger-uitkering zonder extra's ? En dat af en toe de zegswijze "put your money where your mouth is" door m'n hoofd spookt ? Maar ja, ik moet ook weer niet al te cynisch worden. Blijven investeren in de toekomst dan maar...

Nog even uitlezen
verplichte kost voor het volgende artikel
(Zit ik nu te schrijven)

Daniël Leeuwenberg — Wed, 05 Sep 2007 13:09:00 GMT

Ik heb eindelijk een alweer lang geleden niet afgemaakt artikel afgemaakt: Hier een directe link naar beneden:

Kennis, ego en trots.

Teacher in Space:
"Igniting the flame of knowledge"

Daniël Leeuwenberg — Fri, 17 Aug 2007 07:30:00 GMT

“Asking the right questions is the key to science, and I think with children asking us questions like that we have a bright future” -Alvin Drew

“Hello Barbara, we've been standing by for your signal from space for 21 years. These students are a go to ask you our questions”...

In beeld een onvoorstelbaar breed glimlachende, erg lief uitziende typische lagere school juf, zwevend in een ruimte vol computers en knopjes, heur haar als een soort krans rond haar hoofd; doet een beetje denken aan het vrijheidsbeeld... Naast haar een al even vriendelijke stoere zwarte man (Colonel Alvin Drew), geduldig behulpzaam met het showen van dingen als M&M's uit de lucht happen, tanden poetsen, slapen in een slaapzak die aan de muur geclipt zit en meer moois.

Twintig jaar geleden ontplofde de Challenger, met aan boord Christa Mc'Auliffe, de lagere school onderwijzeres die als een soort publiciteits-stunt vanuit de ruimte les zou gaan geven aan twee scholen in Marica, verbonden met de shuttle middels toen nog hyper-moderne technologie.

Zoals ieder astronaut had ook Christa een backup: Barbara Morgan. 'Barb' is ondertussen geen teacher meer (behalve nu dan) maar astronaut; payload-specialist, oa werken met de Canadarms van de shuttle en het ISS. Ze mocht nu dan eindelijk mee, en geeft drie keer les, nu niet aan twee scholen vol ingewikkelde apparatuur, maar aan tientallen scholen over heel America via internet, en ook nog via meer lo-tech amateur-radio link met Australie.

Favoriet ruimte-eten: Beaf Stroganoff en M&M's; “...and you can see why: they're really fun to eat in space...“ en later: “Its pretty fun, cause you can play with your food...” en ze verteld wat spelletjes die de andere astronauten met hun eten doen, maar ook dat het lastig is ht eten door te slikken en in je maag te krijgen.

Een van de leukste vragen was: “how fast could you swim if you had a swimmingpool in space“, dus laten ze een flinke bol water door het station zweven en praten over het probleem van “swimming on the surface or all through“... terwijl Al Drew geen genoeg van de M&M's kan krijgen en de een na de ander uit de lucht hapt...

Ze doet dingen die een pure astronaut waarschijnlijk niet zou bedenken, als lerares betrekt en 'empowered' ze de kinderen: “we really do need your help: we need you to help figure out how to grow food on the Moon and on Mars“... Wat kan er spannender zijn dan dat ?

Als een meisje een vraag over 'being good at science' stelt en de man daar op antwoord met prachtige one-liners als: “...a decoder for the mysteries of nature around me...“, grijpt ze in: “You said something about yourself not being good at science, but often times when you're not good at something it just means you haven't learned how to do it yet“. En ze besluit met: “...finding out how the world around you works, and that is what science is all about”. Perfect vertaald !

Ruimtevaart maakt wetenschap 'stoer'. Astronauten zijn geen 'geeks', het zijn uitzonderlijk sterke en slimme mensen die ontzettend hard werken en daar plezier in hebben. “How do you manage balancing the science and the fun” vraagt een TV-reporter later, en de zwarte man, nu met een fijn gouden brilletje op antwoordt iets met: “...mixing work and play every time of the day...”

Hier wordt, ook door alle school-activiteiten rond deze gebeurtenis (NASA heeft een heel pakket voor scholen met spelletjes en Xperimenten, gratis af te halen op de website: Education ), een grote groep kinderen geinteresseerd in wetenschap, en geen kleine collega zal deze kinderen pesten met woorden als 'professor'; nee, ze zullen stinkend jaloers zijn dat ze zelf niet mochten meedoen...

Dit was geen publiciteits stunt. Dit was een 'moment in history', zoals de capcom al zei over de radio. Een moment dat geen van de deelnemers ooit in hun leven zullen vergeten. Bij het afscheid trekt B's glimlach voorbij de omtrekken van haar gezicht, en je ziet overduidelijk- dwars door de vlekkerige JPG-video en honderden kilometers downlink heen - hoe haar ogen knijpen om de bitterzoete tranen nog even op te houden tot de downlink uit gaat...

En eerlijk is eerlijk, ik heb ook moeite om het droog te houden. Ik weet het, ik ben een softie als het om lieve en slimme vrouwen met wapperend lang haar gaat...

Dit was de tweede van drie zulke 'lessen'; de eerste had vragen als:“how fast can you throw a baseball in space“, en ze deden het voor... Zondag is er nog een xtra toegevoegd, ergens in de middag tegen 14:00 onze tijd als alles meewerkt.

kennis, ego
en trots

Daniël Leeuwenberg — Thu, 14 Jun 2007 21:12:00 GMT

Vroeger op school werd ik nogal eens gepest. Lievelings-koosnaampje dat de plaaggeesten gebruikten was 'Professor'. Nu, achteraf gezien neem ik die titel eigenlijk wel met enige trots als geuzennaam, maar daarnet kreeg ik even weer dat oude gevoel van ellende.

Heel m'n leven al word ik gedreven door de drang om van alles in de wereld dat enige wetenschappelijke uitleg heeft het fijne te willen weten.Een dag niks geleerd is een verloren dag, is mijn credo. En dan bedoel ik niet zozeer vaardigheden, maar meer feiten en theorieen over de meest uiteenlopende onderwerpen. Van ruimtevaart tot biologie, van kunstgeschiedenis tot electronica, van Griekse wijsgerigheden tot gelogie. Ik vind vrijwel alles interessant.

En al die dingen onthoud ik ook nog eens. Vreemd, als je bedenkt dat ik nog geen telefoonnummer, afspraak of ik ben even vergeten wat ook weer kan onthouden. Ieder feit dat op m'n weg komt, door lezen, TV of conversatie haakt zich permanent vast in mijn neurologische cosmos. Ik weet niet waarom, maar ik oogst grenzeloos genot in het verwerven van al die kennis, het is mijn liefste bezigheid. Het schijnt dat er idiot-savants zijn die telefoon-boeken lezen; ik lees graag een encyclopedie; of daar echt veel verschil tussen zit zou je je kunnen afvragen.

Zodoende zijn er heel veel onderwerpen waar ik wel het een en ander van af weet, en vaak een stuk meer dan dat. Dat kan sommige mensen bijzonder op de zenuwen werken. Waarom begrijp ik niet helemaal precies, ik heb er eigenlijk nog nooit iets over gelezen...

Ik denk dat ik in de titel al een tipje van de sluier in woorden gelicht heb; “Oh, hij weet het weer eens beter“, is een bekende uitspraak voor mij. Ik kan er namelijk heel slecht tegen als mensen met klokken smijten zonder vat op de klepel te hebben. Als iemand onzin verkondigd voel ik me altijd geroepen het gezelschap te verlichten met het onverdunde depot aan kennis op het betreffende gebied.

Je zou zeggen dat mensen dan blij zouden zijn eindelijk het fijne te weten van datgene dat ze klaarblijkelijk interesseert. Niet dus. Wat meestal gebeurd is dat er een woord valt dat de luisteraar onbekend is. Nou, dan isde boot aan hoor. “Waarom moet je nou weer met zo'n moeilijk woord komen ?“ “Eh, omdat het er mee te maken heeft misschien ? Omdat er geen ander woord voor is ? Ik wil het graag uitleggen hoor“. Maar nee, hier begint de ellende.

De persoon in kwestie voelt zich om te beginnen aangetast in z'n (m/v) ego, want vaak ontleent men trots aan het weten van iets dat een ander niet weet. Zoals het al ergelijk is als iemand je voor is met de clou van een mop, nog erger is het als je wordt uitgelegd dat de clue eigenlijk anders moet zijn.

Hieruit volgt dan ook direct dat hij/zij gelooft dat het mij ook om die trots gaat; het tegendeel is waar. Ik ben alleen geinteresseerd in de waarheid. Als de andere partij mijn versie overtuigend kan weerleggen ben ik blij met de nieuw verworven kennis. Maar zoals uit de volgende alinea zal blijken, stuiten we hier op een probleem. Het is zeg maar het aloude probleem tussen de MAVO- / HAVO - methode (feiten leren) en VWO- / Gymnasium- (methodes leren waaruit feiten volgen).

Je kunt echt alles in de wereld wetenschappelijk benaderen: Daar bedoel ik mee de methode van bewijsvoering. Zo ongeveer de grootste zonde in wetenschap is het doen van aannames als werkelijke feiten voorhanden zijn. Ik wil die feiten weten. Ik wil weten waarom iets werkt zoals het werkt, niet simpelweg aannemen dát het zo werkt. Dat werkt bij lang niet alle mensen zo: Houdt een willekeurig iemand een vreemde theorie voor met bewijs gebaseerd op een aantal valse aanames, en voor het gros der mensen is het vanaf dat moment waar.

En daar gaat de ellende dus weer verder: Zo iemand kun je niet overtuigen van het tegendeel, het is immers al bewezen. Het verschil tussen een aanname zonder bewijs en een feit is niet uit te leggen, omdat de gehele methode ze vreemd is. De eerste versie die iemand accepteerd is definitief, die haakt zich vast en dan is het zo en niet anders. De bron is niet van belang, de bewijsvoering ook niet. Ik zou eens af moeten leren met zulke mensen in discussie te gaan...

Kijk, zo heb ik mijn nieuws graag

Daniël Leeuwenberg — Mon, 22 Jan 2007 14:24:00 GMT

Sappige termen, sensatie ! Zo heb je nog eens het gevoel: "Ja, ik heb dat meegemaakt, ik was erbij..."

Vet is het woord

Daniël Leeuwenberg — Mon, 08 Jan 2007 16:52:00 GMT

Het is niet te geloven, maar de auteurs van de musical Grease hebben indertijd een onwaarschijnlijk vooruitziende blik gehad. Ik realiseer het me pas op het moment dat ik het bijschrift bekijk van de Grease-koffiekop die ik bij de supermarkt kado kreeg:

"Grease is the word"^*) was de hook-line in de titel-song, in die tijd een belachelijk statement, zeker als je het vertaalde... Moet ik het nog uitleggen ?

^*)'it's got groove, it's got meaning' ... ja, ja daaaahaaag...

Big vuurpijl

Daniël Leeuwenberg — Sat, 23 Dec 2006 17:40:00 GMT

Dit filmpje is mijn vuurwerk voor het nieuwe jaar, tis een opeenvolging van video's vanuit de diverse camera's die op de shuttle's booster-raketten zitten. Je ziet ze prachtig na-vonken, en soms zie je de shuttle in de verte doorvliegen als een fel blauw licht. Heel erg mooi, dit. Klik hier ->Vuurwerk !

Ja, Radijs !

Daniël Leeuwenberg — Fri, 11 Aug 2006 15:25:00 GMT

Of je radeis nu met een korte of lange y schrijft, daar ben ik nog even niet helemaal uit. Het staat allebei wel goed... Ik weet nu wel weer hoe zo'n ding eigenlijk hoort te smaken. In deze tijd van tomaten die niet naar tomaat smaken en grote gave appels zonder appelsmaak is de radijs verworden tot een knolletje dat zacht van smaak en fris is. Maarrrr... een goede radijs is iets heeeeel anders.

Zojuist heb ik de eerste (eigenlijk was er al eentje vorige week, maar die had ik op vrijdag in de Rotonde laten liggen...) 5 radeizen uit mijn tuintje geoogst. De vier gave bewaar ik voor de salade van vanavond. De ene met een slecht plekje heb ik zojuist genuttigd, zonder zout. HALLELUHAH ! Kedeng-kedeng !!! Juist. Vlijmscherp. Ontzettunt heftug. Wauw. Dat is een opwekkend middel. Wat bezielt de kwekers toch dat ze iedere karakteristieke eigenschap van groente fruit eruit kweken ? Valt echt niet te begrijpen. Ik zal er verder dan ook geen woorden meer aan vuil maken.

Ik ben nu al benieuwd naar de worteltjes...

foto is aangekomen !

Daniël Leeuwenberg — Wed, 05 Jul 2006 16:22:00 GMT

Het fotootje bij artikel 'echte mannenballen' is opgestuurd door GV, dus kun je nu mijn mooie nieuwe boules de jeu bekijken: http://blogger.xs4all.nl/daniell/archive/2006/07/02/103415.aspx