Avonturen in JunkieLand

Overleven?

Daniël Leeuwenberg — Sat, 29 Oct 2011 13:56:00 GMT

Ze slaan mekaar zo ongeveer de hersens in om een plakje kaas. En niet alleen dat, vooral ook om allerlei vermeende conventies rond de maaltijd, beleefdheid en wellevendheid, hygiëne, en hoe het hoort. Buig je over tafel om de enige pot mayonaise te pakken krijg je een douw van iemand die verontwaardigt iets gilt in de trant van 'niet over het eten!', omdat je iets te dicht in de buurt komt van z'n gesmeerde boterham./ Zou je vragen of'ie zou kunnen aangeven zou'ie zeggen:'pak het zelf', ik ben je hondje niet', of er eerst de laatste lik uitvegen met z'n besmeurde mes voor z'n eigen boterham.

De vorige keer belandde ik bijna in een vechtpartij omdat ik zo dom was geweest iets te zeggen van het feit dat ieder voor zich zo snel mogelijk zo veel mogelijk beleg probeert te kapen ipv in aanschouw te nemen dat er genoeg is voor iedereen mits ieder z'n deel neemt, en niet nog 5 extra plakken voor thuis. 'Je moet niet zeiken, je was niet snel genoeg' is het antwoord als de kaas al op is voordat ik een plak kon bemachtigen. Dat dat in het verkeerde keelgat schiet en me enkele woorden ontvielen die misschien niet helemaal netjes waren kwam me dus bijna op een worstelibng te staan. In een snelle reflex schiet de persoon die het 'ieder voor zich' verkondigde overeind met het vuur in de ogen.

Ik ken m'n pappenheimers ondertussen en veerde net zo snel overeind om aan de tegenover gestelde kant van de tafel te gaan staan, desnoods ren ik er drie rondjes omheen, waar daar begin ik dus niet aan. Ben ik de enige die geen last heeft van zulke wonderlijk felle en misplaatste trots en gevoel voor 'eigenwaarde'? Of is daarvoor nodig dat je jezelf al totaal waardeloos en uitgekotst voelt door de samenleving die er altijd op uit is je iedere hak te zetten die ze maar kan (geen wonder als je leeft volgens de regels van de straatjungle en gelooft in het recht van de 'sterkste'), en zodoende meent het beetje gammele gevoel voor eigenwaarde dat je nog rest met hand en tand te moeten verdedigen?

waarom kunnen ze niet gewoon terug schelden, of de discussie aangaan op een andere manier dan met vuisten als sterkste argument? Als ze nou zo'n honger zouden hebben kon me er ergens misschien nog iets bij voorstellen. Maar ze leven allemaal keurig in beschermd-wonen projecten met eigen kamer en driemaal per dag een maaltijd kant en klaar op tafel. En je zou zeggen dat ze bij die gemeenschappelijk 'beschermde' en begeleide' maaltijden zouden leren een beetje humaan met elkaar om te gaan...

Voor de heroïne die er elke dag moet komen om niet ziek te worden hoeven ze ook niet meer te vechten, stelen, roven en belazeren, die krijgen ze óók netjes drie keer per dag keurig in een zakje met een rietje en een stuk folie aan een roestvrij stalen schone tafel waar continu iemand toekijkt die erover waakt dat niemand iets van de ander afpikt of de ander het leven zuur maakt. Behalve natuurlijk als ze weer eens geschorst zijn voor een of twee weken omdat ze zo nodig weer moesten proberen wat mee te smokkelen om dat tegen de prijs van een bolletje cocaïne op straat te verkopen. Of het lieve, goedbedoelende personeel schaamteloos te schofferen op manieren die ik hier niet eens wíl beschrijven.

Sommige mensen zijn gewoon werkelijk totaal door en door verrot. Je kunt de straat de schuld geven, de drugs, alle vreselijke dingen die ze hebben meegemaakt. Maar feit is dat lang niet iedereen hier zo is, sommigen hebben niks van hun menselijkheid verloren, ondanks alles. Misschien, of waarschijnlijk is het in het andere geval meestal helaas zo dat die menselijkheid er gewoon nooit geweest is...

Manna

Daniël Leeuwenberg — Fri, 01 Jul 2011 19:53:00 GMT

Alweer een verrukkulukke bak rijst met los gebakken gehakt en groente (wo 2 sugar snaps, een héle champignon en een flinke lepel vol rauwkost ;-)) gekregen van hogerhand... Met nog een blikje van dat lekker powerdrankspul (met druivesuiker, guarana, Taurine en caffeïne; vraag me niet waar het naar smaakt, is niet achter te komen, maar het heeft wel wat, serg lekker zelfs!): BulliT Energy Drink, wonderlijk spul... Verslavend volgens mij...

Maar dit is dus weer van de genen (er zijn twee verschillende geloofsgemeenschapjes die dit doen, geheel belangeloos... Deze mensen vragen zelfs respectvol of je wel of niet wilt dat ze voor/met je bidden, en geen onvertogen woord indien liever niet) die het écht heel lekker (en niet gewoon ok met één sliertje prei zoals de andere die verder net zo lief zijn; die geven vaak een cakeje, taartje of yoghurt erbij) maken met dus redelijk wat groente; ze kwamen vroeger in de middag, maar nu dus voortaan precies als wij roken; en dan is één van de GGD-Zusters zo ontzettend lief om voor ons allemaal een portie te halen zodat we't niet mislopen.

'T blijft een klein wondertje...

solitaire

Daniël Leeuwenberg — Sat, 18 Dec 2010 11:35:00 GMT

Terwijl ik hier lustig zit te typen in Rotonde, moet ik steeds meer m'n toetsenbord naar rechts schuiven. Want hoe vaak ik ook zachtjes op de schouder tik, teksten uit n de trant van "wakker blijven!" etc. tegen de collega aan mijn linkerkant, de tijd tussen zijn verstrooid glimlachen en voorzichtig weer oprichten om met de muis nog een kaart van het stapeltje te verplaatsen en het weer gestaag naar rechts zakken van zijn door valium--varianten verdoofde hoofd wordt steeds korter.
Af en toe hoor je de computer een angstig piepje uiten als zijn hand in de slaap wer de muis op een plek heeft doen belanden waar'ie beter niet zou kunnen zijn.

Soms zakt zijn hoofd op het toetsenbord om dan weer op te schrikken door de reeks piepjes die dat veroorzaakt.
En daar gaat'ie weer, na een triomfantelijk: "ja !" en een nieuw gedeald dek kaarten zakt het hoofd weer langzaam naar rechts van de ondersteunende hand af.
Ergens uit de ruimte klinkt een resoluut:"Meneer van X, wakker !" ... en hij veert net op tijd weer op met een binnensmonds gepreveld "Oh ja... roken tijd weer pauze cigarettt..." en de muis maakt wat bruuske ongecoördineerde bewegingen terwijl de kin alweer de borst raakt...

Hè, gelukkig.. nu zakt'ie eens een keer naar links...

sick red tape

Daniël Leeuwenberg — Sat, 18 Dec 2010 10:47:00 GMT

Sleepy Mama verteld overhet bezoekers-beleid in de woonvorm waar ze haar kamer heeft. Het is zo'n grote meerkamerflat in de Bijlmer waar gebruikers de gelegenheid hebben een kamer te bewonen onder bepaalde voorwaarden. Eén van die voorwaarden betreft bezoek. Er mag namelijk maar één bezoeker tegelijkertijd aanwezig zijn in de kamer.
Dat leidt tot zieke situaties, zoals laatst. Haar Vriend was op bezoek, en plots stond onaangekondigt haar zoonlief voor de deur. Hij was in de buurt, en dacht:"Kom, ik vereer Moeder met een kort bezoekje".
En ook al legde ze vriendelijk de situatie uit aan de begeleider/ bewaker in de woonkamer, ze werd voor de keus gesteld: Of Vriend de deur wijzen om Zoon te ontvangen, of Zoon op straat te laten staan. Samen in de woonkamer of keuken, Vriend in de keuken wachten tot Zoon weer weg was of wat voor oplossing dan ook werd niet toegestaan.
Regels zijn regels. ZO. Ze moeten niet denken dat ze hier wonen ofzo...

kijk ook eens op de achterflap !

Daniël Leeuwenberg — Tue, 02 Nov 2010 17:36:00 GMT

Ik moet toegeven dat ik dit blog de laatste tijd een beetje verwaarloosd heb... Maar, geen nood, ik heb gelukkig sinds een tijdje nóg een blog: http://erudotica.blogspot.com. En dat wordt regelmatig aangevuld, met van allerlei moois, vooral uit andermans keuken, maar mijn persoonlijke keus, dat dan weer wel. En je weet, ik heb er verstand van ;-/ . Belangrijkste reden voor dat nieuwe blog was om de verhalen die ik op dit blog schrijf te scheiden van de meer algemene zaken die ik óók graag deel. Maar dat betekend heus niet dat dit blog in de prullebak ligt, Oh nee...
Ik heb nog genoeg ideeen en verhalen klaarliggen, en er komen iedere week weer nieuwe ideeen bij.
Wat ik al een flinke tijd van plan ben is om eens een 'huidige stand van zaken'-verhaal te schrijven over de andere helft van het onderwerp van dit blog (ene helft=rare wereld nu / andere helft = resocialisatie & integratie onder chronische behandeling van ellende). Want er is wel het een en ander verandert de laatste maanden... ten goede, hoofdzakelijk gelukkig. Maar goed; dat komt er dus aan, laten we zeggen ergens de komende twee weken.
Beloofd is beloofd.

De Vinger

Daniël Leeuwenberg — Fri, 23 Jul 2010 12:09:00 GMT

Prikkebeen heeft ooit een vinger gebroken. Die heeft hij indertijd niet laten verzorgen, en zodoende is deze in een wonderlijke stand vastgegroeid. Moeten andere mensen moeite doen om iemand van hun ongerief te overtuigen, Prikkebeen hoeft slechts zijn rechterhand te heffen.
Hij verteld hoe hij een keer met de politie te maken kreeg. Er was één of ander akkefietje in zijn omgeving, en hij stond te kijken hoe de Sterke Arm de boel in behandeling nam. Plots kwamen twee van de agenten op hem toestappen, aanstalten makend hem staande te houden. "Belediging van een ambtenaar in functie", gaven ze hem te verstaan. "Maar ik stond alleen te kijken ?! heb niks met hun te maken, steek gewoon een cigaret op"...
Eén van de agenten begon zijn boeien te voorschijn te halen, terwijl de ander zei:"Als U nu niet ogenblikkelijk inbindt, wordt U aangehouden". Prikkebeen:"Maar ik DOE helemaal niks ?!? Ik zeg toch niks onbehoorlijks ofzo" ? "Meneer, U moet niet denken dat we gek zijn". "Maar dat denk ik ook niet, al begin ik te twijfelen, want waar gaat het nu over" ?
Politie:"Als U nu niet ogenblikkelijk ophoudt uw middelvinger uit te steken naar ons gaat U mee". De agent met de boeien probeerde de bewuste vinger om te buigen terwijl de ander zijn polsen vastpakte met de boeien in de aanslag. Dat ging niet. Prikkebeen schreeuwde het uit van de pijn, want de Agent was zeker niet bevoegd een vergroeid bot opnieuw te zetten...

een jas die naar benzine geurt

Daniël Leeuwenberg — Fri, 09 Apr 2010 15:05:00 GMT

De diverse technieken om een auto te starten (zonder sleutel uiteraard...) worden besproken aan de rooktafel, geïnspireerd door het journaal-item gisteren waarin werd voorgedaan hoe makkelijk een Volkswagen is te stelen met behulp van een laptop. "Het handigst is als je zo'n parkertrekker hebt"..."Ik jatte altijd Opels, daar zit niks om dat slot, trekt zo de plug eruit en knopen maar...". "Wat is een parkertrekker"? vraag ik. Zo'n ding dat eigenlijk voor uitdeuken is: een staaf met een schuivend gewicht, en aan het eind een parkerschroef; die draai je in het slot en dan trek je zo hele slot eruit". Aha, weer wat geleerd...

Ze gaan verder met herinneringen aan oude tijden ophalen. "Jahaaa... deze man hier is monteur geweest, hij kent álle trucjes"! "Hihi... yep... Oh ja, en die tijd dan dat we benzine jatten, weet je nog" ? "Oh ja! Op een goeie dag stonden die snorders in een rij te wachten op ons"! "Ja boy ! Één keer stonden er wel zestien auto's op een rij; de één neemt 10 liter, de ander 2, nog eentje 5, en afrekenen maar... Ja, we maakten goed geld toen" "Ja ! En we werden ziek wakker s'ochtends... en dan moesten we helemaal van Almere nog naar Amsterdam rijen om beter-word dope te halen... En dan onderweg ergens tanken. Jerrycans achterin, en wij daar tanken, tanken, tanken, dat ging maar door haha ! En niemand die iets door had"! "Jaha, en dan wegrijden; geen camera's toen, geen probleem"...

"tja, of bij dat ene station met de slang in het ontluchtingsgat achter en dan met een 12 volt turbopokpje;pffffrrrt, zo 200 liter in een minuut"
En toen had je aan je benzinetank een speciale kraan gemaakt, als de jerry's dan leeg waren, kon je zo uit die grote tank nog een paar litertejes bijtappen"... En toen we niet genoeg jerrycans meer hadden namen we die plastic vuilnisbakken weetjewel? Achter de voorstoel klem, vuilniszak erover en dan het deksel erop". "En gewoon roken in de auto, hoor" Ah, mie taigie... we waren echt knettergek toen"...

"Aaaajaaa... dat waren nog eens tijden... Ik heb thuis nog die ouwe groene jas, die vond ik laatst in de box; zit nog steeds een vette benzinelucht aan"!

Stemmen en Luchtjes

Daniël Leeuwenberg — Thu, 04 Feb 2010 15:50:00 GMT

"Het aroma komt je tegemoet, als je het rookhok open doet..." parafraseer ik wel eens een bekende TV-reclame voor koffie, als ik het lokaaltje betreed bij Tante G waar we met 7 tegelijk onszelf de dagelijkse medicatie toedienen. En dan bedoel ik niet de rook die er hangt, die is immers gewenst. Nee, het betreft sommige cliënten. Verschillende collegae bevinden zich bij tijd en wijle in meer of minder gewassen staat, en dan bedoel ik niet een dag niet douchen. We rekenen hier in weken.

Vreemde bijwerking van Methadon en Heroïne die ik al vaker bespeurt heb, ook bij mezelf, is een bepaalde overgevoeligheid voor water en kou. Was ik vroeger gek op douchen en zwemmen, op de een of andere manier voelt water lang niet zo prettig als vroeger. De kou van het verdampende water op een lichaam waarvan de termostaat chronisch wegens opiaten minder effectief functioneert speelt daar natuurlijk een grote rol bij (zeker in een onverwarmde badkamer), maar het is ook iets gewoon van hoe water aanvoelt. Bijzonder vreemd. Maar wat altijd nog rotter aanvoelt dan water is een ongewassen lijf, dus vinden de meesten daar wel een redelijke balans in. De meesten.

Ali Baba (ondertussen al lang geschorst wegens z'n onhebbelijke gewoonte steeds weer medicatie mee naar buiten te nemen) scheen zich wél elke dag te douchen, maar had gewoon lui zweet ofzo. Als die man aan tafel zat moest je minstens een of twee stoelen verder gaan zitten om nog door je mond de rook in te durven ademen. Als'ie weg was werd er consequent schande gesproken: "...mijn God, wat stinkt die vent zeg...", en gediscussieerd over de vraag of hij nou wel of niet zich regelmatig kuisde. Nou was Ali Baba een etterbak, en kwam daar ook rond voor uit, dus voelde niemand zich echt bezwaard zich er over uit te laten.

Lastiger wordt het als de persoon in kwestie géén lullebak is. Neem bijvoorbeeld Walrus. DIe spant werkelijk de kroon. Soms kom ik binnen, Walrus is is geen velden of wegen te bekennen, en toch verteld mijn reukorgaan me zonder twijfel dat hij er net geweest moet zijn. Ik heb dat wel eens gecheckt, en dan was het inderdaad zo. Die man opent nieuwe dimensies in ongewassen zijn. Zijn gezicht is grijzig, altijd ongeschiren, met een assortiment aan chronisch ontstoken soorten pukkels en puistjes. Soms ook wat korsten in de nek van het krabben.

Onlangs heeft hij gelukkig het beetje haar dat'ie nog had afgeschoren. Gelukkig, want het gaat me moeite kosten dat haar te beschrijven. Laat ik het er op houden dat het duidelijk was dat het nooit gekamd was, nooit gewassen, en daardoor dik glanzend aan zijn halfkale scalp zat vastgeplakt. Oh brother... Probleem is dat het een heel aardige, verlegen en kwetsbare man is, dus je durft en wilt er niks over zeggen, maar iemand zou dat toch moeten doen, niet waar ?

Dat haar en die huid kun je nog met je blik ontwijken, maar die lucht... Weet je hoe iemand ruikt die een week niet gedouchet heeft ? Ik wel, dat valt vaak reuze mee. En een maand ? Zelfs dat is vaak nog wel te doen, mits schone kleren. Ik schat dat het bij Walrus om jaren moet gaan. Een paar stoelen verder weg helpt niet. De hele ruimte wordt onadembaar. En toch heeft'ie altijd schone kleren aan, die overigens nooit echt passen. Sommige dingen gaan zelfs mijn begrip te boven...

En dan zij er dus de stemmen. Niet die in mijn hoofd, daar ben ik aan gewend, nee, die erbuiten. Veel gebruikers hebben in de loop der jaren onwaarschijnlijk lelijke stemmen ontwikkeld. Niet alleen het toonloze, lijzige; vaak zelfs juist niet. Maar vooral vaak krakend, en door de ingetreden stugheid der stembanden niet meer in staat tot een bescheiden volume (hoge drempelwaarde voor aanspreken der trilling). Veel van die knerp-stemmen. En dan hebben we natuurlijk nog Brombeer (hij heet zo omdat altijd als hij binnen komt, buiten adem door z'n slechte conditie - hij is immers al tegen de zestig, oud voor een junk - hij ieder uitademing vergezeld doet gaan door een grofstoffelijk gebrom). Het is een soort diepe basstem, die oorverdovend is. Het klinkt als een grizzly-beer die zich voortdurend bijna aan het verslikken is. Overigens is ook deze man bijzonder aardig, je kunt het hem niet echt kwalijk nemen. Maar toch roept regelmatig een van ons "...Brombeer, zachter ! We worden DOOF !", omdat niemand in de ruimte een gesprek kan voeren als hij met iemand praat. En sommigen doen dat dan toch.

Begrijp je nu dat ik nooit van huis ga voor medicatie zonder m'n 'oortjes'; extra afdichtende oordopjes aangesloten op een MP3-walkman met Podcasts en audioboeken. Dat doe ik dus echt niet alleen om de verloren tijd met al dat wachten enzo nuttig te besteden... Hoewel, als Brombeer en Booshoofd samen praten kan ik nog niks verstaan van m'n hoorspel, al zet ik het volume voluit...

Ook in de Rotonde kan het af en toe pijn aan je oren doen, maar daar heb ik in de vorige twee stukjes al over geschreven.

Nu dan mijn nieuwe werkplek. Je zou denken dat ik er daar van verlost ben. Meestal is dat ook zo, maar er zijn toch uitzonderingen. We hebben namelijk wat mensen uit de psychiatrie die hier iedere dag de hele dag werken. Één ervan praat als hij enthousiast (en hij wordt vaak ethousiast)wordt steeds hoger en luider, tot zijn stem bij iedere zin over slaat, de grootste onzin uitkramend tegen iemand die geduldig af en toe "Oh ja ?... Goh... Vind ik ook... zeker..." knikt onder het werk, want ook deze vent is helaas bijzonder vriendelijk, en kwetsbaar natuurlijk. Als hij zenuwachtig is (en dat is'ie als hij niet enthousiast is meestal) gaat'ie heel luid zittem snuiven zoals ik het noem. Steeds sneller in ademen en dan met kracht door de neus uitademen. Dat daarbij de hele boel niet vet onder het snot komt te zitten snap ik nog steeds niet; ach, sommige mensen hebben een gave...

Gelukkig heb ik hier een stevige hoofdtelefoon die ook goed afdicht, en aangezien ik de muziek-man ben hier, kijkt niemand vreemd als ik die plots opzet.

Soms wou ik dat ik niet zo gevoelig was...

Buurman

Daniël Leeuwenberg — Fri, 18 Dec 2009 13:28:00 GMT

Regelmatig als ik in bed lig te soezen wordtik plots opgeschrikt door een joviaal geroepen "Buurman !". Dan komt de buurman van om de hoek langs mijn slaapkamerraam over de galerij. Waarom hij denkt dat ik zijn luide groet op prijs stel weet ik na de bijna twintig jaar dat we allebei in deze flat wonen nog steeds niet... Buurman zit nu naast me, hoofd diep in de handen die over de koptelefoon gedopt zitten. Of hij echt zit te snikken of dat het alleen het pathos is van de drie halve liters bier die hij zojuist bekent heeft weet ik niet zeker. Hij zingt (...) mee met 'Cold November Rain' van Guns'n'roses. Toonloos, een beetje jammerend en met een stevige rafelrand aan z'n timbre.

--Je raad het al, ik zit weer een dagje in dagactiviteiten-centrum Rotonde. Erg lekker kip met rijst, doperwten en sla gegeten daarnet, dat wel. Toen iedereen al was uitgegeten kwam buurman plots binnen waaien. Blijkbaar staat hij op de lijst van deelnemers voor de middag, want even later zat hij hongerig beschermend om z'n bord heen gebogen te schoffelen. Wat later kwammie naast me, klikte wat links en rechts en begon toen vol overgave te vloeken en schelden tegen de monitor.--

Hij lijkt de hele tekst te kennen, maar de regel ..."Bah, bweueuehhh, kutleven"... >snotter< maakt volgens mij toch geen deel uit van het origineel. ..."And I still can't find a way... zeker ! ...Kutleven... Kheb echdun brobleem... kuddalcowol,kutdruks... >snuif< ...'k had beter in de gevangenis kunnen blijven"...

Daarnet stond'ie plots op, boog naar het raam om daar hard op tebonzen, en toen hij de aandacht had van de zak vodden buiten (die vent met baard die ook vaak langs m'n raam midden in de nacht luid converserend met hem langs m'n slaapkamerraam stampt) wees hij driftig gebarend op z'n monitor, die hij zonder enige consideratie voor de kabels waar het ding mee gevoerd word probeerde naar het raam te draaien. Ik ken mn pappenheimers, dus ipv gealarmeerd "pas op voor de kabels"! te roepen merk ik voorzichtig op dat z'n gebaar-partner buiten onmogelijk zal kunnen zien dat op de monitor een stel muzikanten met lang haar zich staat uit te sloven. "...Kemmu geen rrrrEET! ... skeilen"! sputtert z'n consumptief verrijkte uiting.

Hij veert weer op,en plots staat er een drumstel voor hem dat hij met overgave bespeelt. ..."you're not the only one, you bitch... En al die jaren die ik heb weg gegooid... bah, kutwijf. teringhoer... ...Zoooo, jij bent snel ?! " Hij merkt mijn typen op. "Ja,oefening" "oefening baart kunst he?"... en weer tegen de lucht: "Ik heb toch schijt aan iedereen... Mr. Brownstone ! yes " ! Hij klopt hard op het beeldscherm.
..."Kutjunk"... "Hahahh haaa! Strak!" Klopt nog harder op de monitor. Hij richt zich tot mij, en wijzend op de oordoppen: "Je had eens moeten horen wattie daar zei ! Ha"...

"...Het was echt lekker... kweenie wie had gekookt, dat meissie geloof ik, nee echt lekker. Leuk om te horen toch ? Nee... ze is er niet. Ze zal wel buiten zijn denk ik. Echt lekker... hoor ik Buurman ondertussen aan de andere kant van de ruimte in de keuken zeggen.

Buurman zit nog steeds naast me, ik was even verlost tijdens m'n middagportie bij Tante G hiernaast, maar nu is mijn perifere zichtveld links weer volledig bezet door de elastiekerige bewegingen rond het toetsenbord, en het linker oor ontkomt niet aan de met rafelige stem voorgedragen hard-rock teksten. De klank is precies zoals je je voorstelt bij de woorden vol vervloekingen, gnomen, kerkers en gesorteerde middelen.

Nog maar 40 minuten gelukkig, dan mag ik weer naar buiten, een tientje rijker. .."Jaahaa.. diddismuziek ! Kijk dan, die gasten, heeheeeh, dizzzécht muziek. Tah-dahda-dadadam"... wilde gebaren boven het hoofd en stuiterende benen onder tafel "...Yesss.... I got the fire ! Pa-badabam- ... Oh nee,wacht, deze hebbik al gehad.. eh... ja! Ba-badaba- England ! I love England... In the dungeon blablabla... Kutgroep ... Hee...shit. Kutding".. hij klopt op het beeldscherm, "hij speeltnietmeer ?!" wendt hij zich mijn kant op. Ik klik een keer op z'n muis met bijbehorende paar woorden uitleg. ..."Oh ja, zo werkt het ?! ... Ik wordt ziek van dat wijvengekrijs"...>duivelse lach terwijl hij bijna het scherm in duikt< ..."fear of the dark ... Ik moebbierr hebbutrauwuns"... Hij speelt wat luchtgitaar... "kijk al die mensen ! ja,echt wel, meer as 100.000 ! ... Ga een beetje tegen die fokking computer aan lullen, niet tegen mij"... >drumsolo<
Een van de begeleiders kondigt aan hoe laat een of ander toneelstuk in de Victory-Outreach kerk begint. en weervan links, met gitaarsolo: ..."jaha... God heeft een ding geschapen dat het lelijkste is daddis een Vrouw. Is het lelijkste wat er is, echt waar. Alleen maar gemakt om te >censuur<... Vies en lelijk ding is het. Lelijk en gemeen... Begin ze steeds meer te haten... ....

..."Your time will come... your time will come"... Een tientje... Zwaar onderbetaald.
>>>bijna af<<<<<<<<

werktitel vervreemding

Daniël Leeuwenberg — Fri, 27 Nov 2009 11:57:00 GMT

Links van me zit iemand psychotisch lachend en af en toe kortaf een paar onverstaanbare woorden roepend voor een beeldscherm met You-tube schermpje te wiebelen. Uit de koptelefoon stroomt een basic reggae-beat.
Rechts zit iemand helemaal onderuit gezakt als een soort diagonale plank bewegingsloos voor een zelfde schermpje, af een toe een halve zin toonloos mee te zeur-zingen. Even komt hij in beweging om boven zijn hoofd op wat denkbeeldige bekkens te slaan ..."...and confusion izzin the air... Don't even know who da fuck you aaare.."
Uit de keuken komen wat opberg en beginnende kook-geluiden, en iemand roept vanuit die keuken naar iemand in het kantoor:"Maar waarom mogen we dan niet wat lekkerders kopen voor het zelfde geeeeld ?". Rechts van me nog wat meer opgefokte vloeken op toonloos Brabants-engels in knorstem: ...Aaahh, prachtige muziek vinnik dat, fokt je op, hé ?"
"Me Llllobby joe !" zingt de Tourette van links stuiterend door de ruimte nu, gevolgd door een kort doch resoluut "Mi Gadddoh !" en een paar Imam-klanken, dan weer, nog een keer of wat "Me Lobbie joe -"
Een paar tafels verderop zit een Dame van middelbare leeftijd met plamuur en pruik al zeker 2 uur onbeweeglijk op een virtuele gokkast te muizen, ongevoelig voor het huisreglement dat dit verhoedt.
Tourette zingt weer een paar regels rond het thema liefde, roept wat dingen als Ï like it, ja leuk, Mi Lobbie joe.. Ik ben een beetje verlieeiefd op jou, jahaa .." terwijl een halve boterham in z'n wang verdwijnt.

Het Gekkenhuis ? Eh, ja, nee, bijna goed. Weer eens een vrijdagje in de Rotonde...
Na even een minuut of wat buiten te hebben staan kleumen voor de uursgewijze çigarette, waarin Tourette me aanklampte om tussen het stuiterende zingen en de drie verschillende Vrouwelijke Passanten toezingend met zijn Mi Lobby Joe thema, "... Aye, mi Goedoe, mi schatje, Jopie lllove you...!" coke-kuchjes latend in van dat horterig stotende praten te vertellen dat hij met z'n verslaving had leren ómgaan, en ach soms vandaag een bolltje hier en dan daar en ach, je wéét-toch ? Moelijk om zulke snel rondtollende ogen zo dicht bij enigszins te ontwijken... En ach, dit is dan ook zeker niet de kwaadste. Maar ik ben blij als m'n peukkie op is en ik weer naar binnen mag, zélfs zonder iemand een gebedeld nicotine-shot te hoeven weigeren, want ook dat is vaak een hele kunst.
De ouwe Electronica-man-van-het-oude-slag zit in z'n hoek diep verzonken in het zoveelste schakel-schema van een oude zender en loopt de advertenties voor dubbelstraals-oscilloscopen na op een radio-amateur-forum. Zoals immer gekleed in het zelfde baby-blauwe jogginpak (hij heeft er een aantal, schijnt het). Aan het eind van de dag stapt hij met zekere tred in zijn electrische scootmobiel en tuft weer naar huis, z'n witte tovenaarshaar wuivend in de wind. Vreselijk aardige zonderling, die vreemd slissend op de zenuwen kan werken door iedere zin in een conversatie te vergezellen van de naam der geadresseerde: "Hee Daniel; Dat ken je wel, Daniel, dat gaat dan zo, Daniel, en toen gebeurde er dat, Daniel..."
Tourette zit weer links van met, voortdurend een soort houterige stuiptrekkingen in de maat van z'n you-tube-filpje te dwingen onderwijl haastig een kop koffie met drie volle scheppen melkpoeder zijdelings naar binnen te gieten. En dat allemaal onder begeleiding van een onophoudelijk ".. padampam-pappiedam-tam - whooih ! papa dippie dam, tam..." etc, terwijl rechts weer wat van die wezenloze toonloze woorden "...don't tell me where you been..."

Nog even, dan is de shoarma klaar, gelukkig zijn we met maar zo'n tien zielen, dus zal dat circus dit keer wel mee vallen. Alhoewel, je weet het hier nooit, en je weet ook nooit wat er opeens allemaal binnen komt waaien voor de middag als de eetgeur de hal in begint te waaien en het gekletter van borden door het gebouw klinkt...

Ik zelf zit dit te typen, ondertussen uit een ooghoek NASA-tv in gaten te houden voor de landing straks, en in m'n hoofd uit te rekenen hoe laat ik dan het beste mijn middag-medi kan doen in geval van landings-window één, dan wel twee. En ik ben helemaal normaal, en wie dit leest is gek.
Is er nog wat te eten ?" roept iemand in de keuken terwijl de laatste restjes uit de pannen worden geschraapt en in pakjes folie weggestopt. Onder het eten lukte het Sleepy Mama uiteindelijk met een derde vermaning Tourette stil te krijgen, die door het kauwen heen nog steeds van zijn liefde voor alles en iedereen getuigde. Er is nauwelijks gevochten om wie er meer van wat kreeg en wie niet en of dat eerlijk was of niet, en er was maar één uitgebreid complotverhaal over een gestolen telefoon van gister. Al met al dus een rustige maaltijd.

"...ja maar ik ben m'n bankpas kwijt.. wie gaat dat regelen." "Hij is net weg gegaan, hij komt terug hoor, moet even gaan kijken ..." "...Maar ik heb overschot tooooch ?" De gewone alledaagse pauze-hulp praatjes kabbelen weer verder op de achtergrond terwijl de middag, en dus de tweede 5 euro geruisloos ingaat. hoewel, geruisloos; RadioWiz en ToonLoos bespreken belastingen, op geheel eigen wijze. Tourette heeft ongetwijfeld z'n vijfje al weer uitgegeven buiten, alsof dat nog enig verschil zou maken... Ik zit nu weer aan m'n burootje en kijk even uit het raam. Op de stoep staat een groot bord naast een uitgegraven kuil: "Roken en open Vuur verboden, gevaar" tussen al het gescharrel met pijpen en ontvlambare types door begint zo'n mini-graafmachientje weer te graven. BOEM !