Ze slaan mekaar zo ongeveer de hersens in om een plakje kaas. En niet alleen dat, vooral ook om allerlei vermeende conventies rond de maaltijd, beleefdheid en wellevendheid, hygiëne, en hoe het hoort. Buig je over tafel om de enige pot mayonaise te pakken krijg je een douw van iemand die verontwaardigt iets gilt in de trant van 'niet over het eten!', omdat je iets te dicht in de buurt komt van z'n gesmeerde boterham./ Zou je vragen of'ie zou kunnen aangeven zou'ie zeggen:'pak het zelf', ik ben je hondje niet', of er eerst de laatste lik uitvegen met z'n besmeurde mes voor z'n eigen boterham.
De vorige keer belandde ik bijna in een vechtpartij omdat ik zo dom was geweest iets te zeggen van het feit dat ieder voor zich zo snel mogelijk zo veel mogelijk beleg probeert te kapen ipv in aanschouw te nemen dat er genoeg is voor iedereen mits ieder z'n deel neemt, en niet nog 5 extra plakken voor thuis. 'Je moet niet zeiken, je was niet snel genoeg' is het antwoord als de kaas al op is voordat ik een plak kon bemachtigen. Dat dat in het verkeerde keelgat schiet en me enkele woorden ontvielen die misschien niet helemaal netjes waren kwam me dus bijna op een worstelibng te staan. In een snelle reflex schiet de persoon die het 'ieder voor zich' verkondigde overeind met het vuur in de ogen.
Ik ken m'n pappenheimers ondertussen en veerde net zo snel overeind om aan de tegenover gestelde kant van de tafel te gaan staan, desnoods ren ik er drie rondjes omheen, waar daar begin ik dus niet aan. Ben ik de enige die geen last heeft van zulke wonderlijk felle en misplaatste trots en gevoel voor 'eigenwaarde'? Of is daarvoor nodig dat je jezelf al totaal waardeloos en uitgekotst voelt door de samenleving die er altijd op uit is je iedere hak te zetten die ze maar kan (geen wonder als je leeft volgens de regels van de straatjungle en gelooft in het recht van de 'sterkste'), en zodoende meent het beetje gammele gevoel voor eigenwaarde dat je nog rest met hand en tand te moeten verdedigen?
waarom kunnen ze niet gewoon terug schelden, of de discussie aangaan op een andere manier dan met vuisten als sterkste argument? Als ze nou zo'n honger zouden hebben kon me er ergens misschien nog iets bij voorstellen. Maar ze leven allemaal keurig in beschermd-wonen projecten met eigen kamer en driemaal per dag een maaltijd kant en klaar op tafel. En je zou zeggen dat ze bij die gemeenschappelijk 'beschermde' en begeleide' maaltijden zouden leren een beetje humaan met elkaar om te gaan...
Voor de heroïne die er elke dag moet komen om niet ziek te worden hoeven ze ook niet meer te vechten, stelen, roven en belazeren, die krijgen ze óók netjes drie keer per dag keurig in een zakje met een rietje en een stuk folie aan een roestvrij stalen schone tafel waar continu iemand toekijkt die erover waakt dat niemand iets van de ander afpikt of de ander het leven zuur maakt. Behalve natuurlijk als ze weer eens geschorst zijn voor een of twee weken omdat ze zo nodig weer moesten proberen wat mee te smokkelen om dat tegen de prijs van een bolletje cocaïne op straat te verkopen. Of het lieve, goedbedoelende personeel schaamteloos te schofferen op manieren die ik hier niet eens wíl beschrijven.
Sommige mensen zijn gewoon werkelijk totaal door en door verrot. Je kunt de straat de schuld geven, de drugs, alle vreselijke dingen die ze hebben meegemaakt. Maar feit is dat lang niet iedereen hier zo is, sommigen hebben niks van hun menselijkheid verloren, ondanks alles. Misschien, of waarschijnlijk is het in het andere geval meestal helaas zo dat die menselijkheid er gewoon nooit geweest is...