BlaagLog

"Het aroma komt je tegemoet, als je het rookhok open doet..." parafraseer ik wel eens een bekende TV-reclame voor koffie, als ik het lokaaltje betreed bij Tante G waar we met 7 tegelijk onszelf de dagelijkse medicatie toedienen. En dan bedoel ik niet de rook die er hangt, die is immers gewenst. Nee, het betreft sommige cliënten. Verschillende collegae bevinden zich bij tijd en wijle in meer of minder gewassen staat, en dan bedoel ik niet een dag niet douchen. We rekenen hier in weken.

Vreemde bijwerking van Methadon en Heroïne die ik al vaker bespeurt heb, ook bij mezelf, is een bepaalde overgevoeligheid voor water en kou. Was ik vroeger gek op douchen en zwemmen, op de een of andere manier voelt water lang niet zo prettig als vroeger. De kou van het verdampende water op een lichaam waarvan de termostaat chronisch wegens opiaten minder effectief functioneert speelt daar natuurlijk een grote rol bij (zeker in een onverwarmde badkamer), maar het is ook iets gewoon van hoe water aanvoelt. Bijzonder vreemd. Maar wat altijd nog rotter aanvoelt dan water is een ongewassen lijf, dus vinden de meesten daar wel een redelijke balans in. De meesten.

Ali Baba (ondertussen al lang geschorst wegens z'n onhebbelijke gewoonte steeds weer medicatie mee naar buiten te nemen) scheen zich wél elke dag te douchen, maar had gewoon lui zweet ofzo. Als die man aan tafel zat moest je minstens een of twee stoelen verder gaan zitten om nog door je mond de rook in te durven ademen. Als'ie weg was werd er consequent schande gesproken: "...mijn God, wat stinkt die vent zeg...", en gediscussieerd over de vraag of hij nou wel of niet zich regelmatig kuisde. Nou was Ali Baba een etterbak, en kwam daar ook rond voor uit, dus voelde niemand zich echt bezwaard zich er over uit te laten.

Lastiger wordt het als de persoon in kwestie géén lullebak is. Neem bijvoorbeeld Walrus. DIe spant werkelijk de kroon. Soms kom ik binnen, Walrus is is geen velden of wegen te bekennen, en toch verteld mijn reukorgaan me zonder twijfel dat hij er net geweest moet zijn. Ik heb dat wel eens gecheckt, en dan was het inderdaad zo. Die man opent nieuwe dimensies in ongewassen zijn. Zijn gezicht is grijzig, altijd ongeschiren, met een assortiment aan chronisch ontstoken soorten pukkels en puistjes. Soms ook wat korsten in de nek van het krabben.

Onlangs heeft hij gelukkig het beetje haar dat'ie nog had afgeschoren. Gelukkig, want het gaat me moeite kosten dat haar te beschrijven. Laat ik het er op houden dat het duidelijk was dat het nooit gekamd was, nooit gewassen, en daardoor dik glanzend aan zijn halfkale scalp zat vastgeplakt. Oh brother... Probleem is dat het een heel aardige, verlegen en kwetsbare man is, dus je durft en wilt er niks over zeggen, maar iemand zou dat toch moeten doen, niet waar ?

Dat haar en die huid kun je nog met je blik ontwijken, maar die lucht... Weet je hoe iemand ruikt die een week niet gedouchet heeft ? Ik wel, dat valt vaak reuze mee. En een maand ? Zelfs dat is vaak nog wel te doen, mits schone kleren. Ik schat dat het bij Walrus om jaren moet gaan. Een paar stoelen verder weg helpt niet. De hele ruimte wordt onadembaar. En toch heeft'ie altijd schone kleren aan, die overigens nooit echt passen. Sommige dingen gaan zelfs mijn begrip te boven...

En dan zij er dus de stemmen. Niet die in mijn hoofd, daar ben ik aan gewend, nee, die erbuiten. Veel gebruikers hebben in de loop der jaren onwaarschijnlijk lelijke stemmen ontwikkeld. Niet alleen het toonloze, lijzige; vaak zelfs juist niet. Maar vooral vaak krakend, en door de ingetreden stugheid der stembanden niet meer in staat tot een bescheiden volume (hoge drempelwaarde voor aanspreken der trilling). Veel van die knerp-stemmen. En dan hebben we natuurlijk nog Brombeer (hij heet zo omdat altijd als hij binnen komt, buiten adem door z'n slechte conditie - hij is immers al tegen de zestig, oud voor een junk - hij ieder uitademing vergezeld doet gaan door een grofstoffelijk gebrom). Het is een soort diepe basstem, die oorverdovend is. Het klinkt als een grizzly-beer die zich voortdurend bijna aan het verslikken is. Overigens is ook deze man bijzonder aardig, je kunt het hem niet echt kwalijk nemen. Maar toch roept regelmatig een van ons "...Brombeer, zachter ! We worden DOOF !", omdat niemand in de ruimte een gesprek kan voeren als hij met iemand praat. En sommigen doen dat dan toch.

Begrijp je nu dat ik nooit van huis ga voor medicatie zonder m'n 'oortjes'; extra afdichtende oordopjes aangesloten op een MP3-walkman met Podcasts en audioboeken. Dat doe ik dus echt niet alleen om de verloren tijd met al dat wachten enzo nuttig te besteden... Hoewel, als Brombeer en Booshoofd samen praten kan ik nog niks verstaan van m'n hoorspel, al zet ik het volume voluit...

Ook in de Rotonde kan het af en toe pijn aan je oren doen, maar daar heb ik in de vorige twee stukjes al over geschreven.

Nu dan mijn nieuwe werkplek. Je zou denken dat ik er daar van verlost ben. Meestal is dat ook zo, maar er zijn toch uitzonderingen. We hebben namelijk wat mensen uit de psychiatrie die hier iedere dag de hele dag werken. Één ervan praat als hij enthousiast (en hij wordt vaak ethousiast)wordt steeds hoger en luider, tot zijn stem bij iedere zin over slaat, de grootste onzin uitkramend tegen iemand die geduldig af en toe "Oh ja ?... Goh... Vind ik ook... zeker..." knikt onder het werk, want ook deze vent is helaas bijzonder vriendelijk, en kwetsbaar natuurlijk. Als hij zenuwachtig is (en dat is'ie als hij niet enthousiast is meestal) gaat'ie heel luid zittem snuiven zoals ik het noem. Steeds sneller in ademen en dan met kracht door de neus uitademen. Dat daarbij de hele boel niet vet onder het snot komt te zitten snap ik nog steeds niet; ach, sommige mensen hebben een gave...

Gelukkig heb ik hier een stevige hoofdtelefoon die ook goed afdicht, en aangezien ik de muziek-man ben hier, kijkt niemand vreemd als ik die plots opzet.

Soms wou ik dat ik niet zo gevoelig was...