Toon Hermans komt op voor de auditie. Kondigt grootse verrichtingen aan met een duif die hij bij zich draagt in een kooitje. Het is al jaren geleden dat ik deze sketch voor het laatst heb gezien, en eigenlijk kan ik me alleen maar de eindeloos uitgespeelde conclusie herinneren: Hij maakt zich op om het nummer aan te vangen, tilt de doek die over het kooitje ligt een stukje op en laat die vervolgens tergend langzaam weer omlaag, terwijl zijn gezicht van bravoure-show langzaam vertrekt tot diep trieste wanhoop.
Na een hele tijd komt dan eindelijk het hoge woord eruit: "Die Teuf ist tod, Meinhir"... mompelt hij vertwijfeld naar het denkbeeldige regieraam achter boven in de zaal.
Zo triest en wanhopig als deze varieté-artiest voel ik me niet, maar ik heb toch wel een beetje Duif-is-dood gevoel.
Voordat ik dat verder uitleg zal ik even een korte geschiedenis van het voorgaande geven, want ik heb de laatste maanden mijn kroniek-schrijverij wat verwaarloosd, lieve lezertjes.
Dat kwam, ik had het veel te druk met interessant en belangrijk werk op Trede-3. Mweuh ? Dat is zorgtaal voor werkzaamheden in de fase tussen de echte wereld en het zorgcircuit in. Rotonde was Trede-2, en na mijn inspanningen een stap vooruit te zetten was ik uiteindelijk plots met mijn neus in de boter gevallen: Bij de Stichting Global Start mocht ik mij een half jaar lang 18 uur per week zelfstandig verdiepen in de huidige stand van techniek op Computer-Muziekgebied, met als uiteindelijk doel daar een cursus uit samen te stellen, en die ook te geven.
Uiteindelijk werden het twee cursussen, een korte voorbereidende algemene van een maand, en een langere verdiepende van twee maanden. De eerste van een maand heb ik ondertussen één keer volledig gegeven, met positieve reacties. Ik stond op het punt aan te vangen met de tweede, en een nieuwe ronde van de eerste toen ik werd verzocht op kantoor te komen voor een evaluatie-gesprek.
Wat bleek: de 6 maanden waren al zowat voorbij (time flies when you're having fun), niet binnen een maandje of zo, maar direct de volgende week ! Ennee... wat waren zo mijn plannen ? Ze waren erg tevreden met me, en wilden me graag in dienst houden, maar goed, traject klaar... Mogelijkheden: drie maanden verlenging (eigenlijk alleen bij uitblijvend resultaat, dus niet echt van toepassing), of anders misschien via een andere regeling in dienst als werknemer van een detacheringsbdrijf dat uitkerings-trekkers plaatst in bedrijven. U-bocht-constructie zou ik dat noemen...
Ik maakte duidelijk graag nog mijn opdracht af te willen maken, en me bovendien prima op mijn plek te voelen, dus ja graag... Nog even samen-vattend: Ze zouden me graag in vaste dienst willen nemen, maar daar was nu geen geld voor, dus dan maar via die U-bocht; dat moest lukken. Ze hadden al mensen via Pantar (de detacheer-regeling) in dienst, dus dat moest lukken. En toen begon de onzekerheid.
In eerste instantie leek alles in kannen en kruiken, zou in orde komen, waarschijnlijk ook financieel verbetering, en met een of twee weekjes vakantie zou de papierwinkel wel rond zijn.
na ruim een week niks te horen polste m'n mentor van Tante-G de klantmanager van DWI. En die zei dat het (eigenlijk) niet kon op die manier. Afspraak voor een gesprek met mij. Weer twee weken wachten. Je kunt je voorstellen dat ik opeens geen zin had naar m'n werk te gaan, en de vakantie dus maar heb voortgezet.
Nu, ruim een maand later is dan eindelijk de boel rond. Ik mag drie maanden doorwerken, onder de Pantar-regeling, en dan wordt wéér geevalueerd etc etc. Geen extra geld, gewoon de zelfde uitkering, en zekerheid per strekkende meter.
Ach, laat de verdere detaïls ook maar zitten, we zien wel hoe het verder loopt, ik houd je op de hoogte.
Oh ja, toch nog een detaïl: Het werk dat ik deed was dus Trede-3, volgens de reintegratie-schaal. Het feit dat dat allemaal goed ging en men mij zou willen aannemen betekend dat ik dus een stap verder gekomen ben. Maar... werken via Pantar heet Trede-2, dus op papier ga ik er op achteruit. Snapt iemand er nog iets van ? En vooral waarom die hele re-integratiewinkel alleen maar lijkt te zijn ingesteld op mislukking ? Want gaat het goed, zoals hier, dan is er opeens geen duideliijk vervolg en wurmt DWI zich in een vreemde bocht die eigenlijk niet kan, maar voor dit geval doen we het toch, maar het kan niet en is niet gebruikelijk en weeddikveel en snap jij het nog ?
Had ik al gezegd dat er aan een dooie mus nog minder vlees zit dan aan een duif ? En dat ik ondertussen geschoolde arbeid verricht voor een honger-uitkering zonder extra's ? En dat af en toe de zegswijze "put your money where your mouth is" door m'n hoofd spookt ? Maar ja, ik moet ook weer niet al te cynisch worden. Blijven investeren in de toekomst dan maar...