Posted on Thursday, August 14, 2008 7:03 AM
BoosLangSmurf komt driftig aanbenen op weg naar z'n avond-portie. Ik sta in de deuropening te wachten tot er voor mij een plaats vrij komt in het medica-hok en kan nog net op tijd opzij stappen om te voorkomen dat hij dwars door me heen loopt. Ik zeg maar niks, want communicatie is toch al niet zijn sterkste kant.
Zoals die keer dat hij schaamteloos voordrong in de ochtendrij onder de noemer: "Ja, nee, ik stond hier al hoor". Al stond ik er toen al een kwartier zonder hem te zien, mijn verontwaardigde conversatie werd verder slechts beantwoord met zijn patent-boze blik met omlaag gerold voorhoofd en donder-ogen.
Hij beent het halletje door terwijl hij moeizaam een hand in z'n blauwe overall werkt, onder het metaaldetector poortje door. De hand komt na een omzwerving naar achter weer uit de overall en hij gooit achteloos een enorm mes op de tafel naast het poortje. De tafel met plankjes erboven waarop de tupperware doosjes met scherpe goederen die niet mee naar binnen mogen. De plankjes waar onlangs mijn tas met drie biertjes (niet scherp, da's waar, toch mogen ze óók niet mee) laatst bij vertrek in een tas met twee biertjes verandert was. De doosjes waarin maanden geleden mijn prachtig Zwitsers Zakmes magisch was getransformeerd tot een -eveneens rood- waardeloos stuk namaak.
Hij stormt door naar de verstrek-balie om zich te melden, en ik bestudeer het stuk gereedschap dat op de tafel achter het raam ligt. Ik zie twee dingen. In de eerste plaats, veroorzaakt door de context, zie ik een misselijk makend wapen dat in een gespleten seconde moeiteloos in de kwetsbare buik van een onschuldig slachtoffer glijdt. Ik voel het in mijn maag en slik de ellende snel weg.
Maar ik zie ook iets anders: Het is een werkelijk prachtig stuk gereedschap. Zo´n vreselijk duur keukenmaes van roestvrij staal uit een stuk; geen losse handgreep van hout met kierjes voor bacterieen, nee, volledig gesmeed uit een stuk roestvrij staal met een prachtig gevormd ergonomisch stalen handvat met zweetrichels. een blad van de perfecte afmeting voor het bewerken van om het even welk soort voedsel, moeiteloos te verwerken met alleen maar dit mes en de nodig borden, schalen en pannen.
En ik word gevangen in een akelige tweestrijd. Aan de ene kant walg ik van het wapen dat hier zomaar ineens op niet mis te verstane wijze opduikt. Aan de andere kant zou ik dit prachtig stuk modern-antieke technologie dolgraag willen bezitten om in mijn keuken de heerlijkste maaltijden mee te bereiden. heel even denk ik aan mijn gejatte zwitserse zakmes, en hoe vergankelijk persoonlijk bezit op deze plankjes is.
Dan komt BooslangSmurf terug van z´n aanmelding en probeert netjes het mes in een van de tupperware-doosjes tye doen. Al past het niet, hij doe toch het deksel er netjes op en het lijkt alsof hij zich op dit moment ook even bewust is van de dreiging die het vreedzaam bedoelde voorwerp in de door hem gepresenteerde context vertegenwoordigt. Een beetje besmuikt zet hij het min of meer gesloten doosje op een van de plankjes.
Hij kijkt op en treft mijn blik, en ik denk aan mijn twee verdwenen parapluie´s, het biertje en het Victorinox-ikoon, maar vooral aan het feit dat hij in dit voorwerp niet een werkelijk prachtig, onbetaalbaar perfect keuken-gereedschap ziet, maar een wapen. Bah.