De tuin van Rotonde staat er blakend van groene weelde bij dit jaar. Behoorlijk wat flinke perken zijn beplant met groente: Sla, Radijs, Prei, Bloemkool, Spinazie, Witte- & Rode Kool, Koolrapen, Selderijknol, Pompoenen en de hele gevel rondom vol met Peultjes en Haricots Vertes. en natuurlijk her en der tussen de wilde kruiden (...) een heleboel bollen die nu beginnen met hun grootse bloei. De bollen die de tuiniers hebben overleefd, tenminste.
Het meeste is nog in baby-fase, hoewel de eerste radijzen al geslecht zijn. Alles is nog nét op tijd geplant, vooral te danken aan mijn doortastendheid in dezes. Mijn eigen vierkante meters staan er wel een stuk beter bij dan het resterende collectieve areaal... Maar ja, ik giet er dan ook bijna iedere dag water op, en besteed verder nog één a twee volle ochtenden per week aan.
Van de rest is het de bedoeling dat er door een ieder die geinteresseerd is in de tuin wordt verzorgd, maar in praktijk zou zonder mijn voortdurende ingrijpen vrijwel alles alweer verdroogd zijn, of per ongeluk weggeschoffeld...
Heel wat mensen willen graag in de tuin werken, maar bijna niemand wil dan ook doen wat er op dat moment nodig is: meestal heeft men een vastomlijnd idee van de genste bezigheid, bv “ík wil schoffelen“; “maar er hoeft helemaal niks geschoffeld te worden“... “tuurlijk wel, kijk maar daar, allemaal onkruid“. “Nee“, zeg ik dan, “Dat is geen onkruid, daar is allemaal groente geplant”. Maar tussen de struiken staat veel onkruid, en dat moet zeker weg, ook omdat de gemeente (van wie we de grond in bruikleen hebben) dan ziet dat we ' t onderhouden, zodat het ook blijft. Dan heeft men pijn in de rug, of is bang voor brandnetels (er staan inderdaad ook een paar netels), of de struiken hebben plots doornen, of vul maar in. Nee, ik wil alleen schoffelen...
Of iemand blijkt al een tijdje geleden zonder duidelijke opdracht in de tuin te zijn losgelaten, zonder enig idee van wat er geplant is of niet, en heeft dus een heel perk prachtig leeg geschoffeld. Ik zie het en probeer te redden wat er nog te redden valt: ”Neee ! Daar niet ! Dat zijn allemaal bollen daar, die net aan het uitkomen zijn” ! “Nee hoor, stond alllemaal onkruid, allemaal weggehaald, goed hé” ? “Nee echt, er waren bollen geplant” “Waar szijn ze dan ? ik zie ze niet”... “Nee, nu niet meer” zeg ik met een weggeslikte snik terwijl ik een aantal langwerpige bladen opraap dat de verloren gegane toekomstige bloemenweelde vertegenwoordigt.
Ik probeer de rest nog te redden: ”Maar laat de rest dan staan, kijk, daar achter is wel veel onkruid dat weg moet”. En dan gaat de man stoicijns door met z'n sloopwerk, want ik met m' n witte kop heb hem, achterkleinkind van slaven niet te vertellen wat hij wel en niet mag doen. Pas als een van de begeleiders van Rotonde ingrijpt gaat hij morrend de paadjes aanharken. Dat die eergisteren nog aangeharkt zijn maakt'm niks uit.
Probeer je uit te leggen dat als hij een stuk vrijmaakt dat ook werkelijk nog niet beplant is, het mogelijk zal zijn daar nog net op tijd iets nieuws te planten (voor de lente alweer over is), en dat hij als'ie dat leuk vindt dat zelf zou mogen doen, maakt dat geen indruk. Je ziet hem verder dan ook (gelukkig) verder niet meer terug in de tuin. Behalve dan misschien een week of wat later nog eens leunend op een hark midden op een pad met twee of drie meter verse hark-sporen.
Volgende keer vertel ik over de vijftien verschillende manieren waarop je volgens onze clienten een schoffel kunt gebruiken. En hoeveel schoffels er nu nog heel zijn.