“Ze stonden zomaar ineens met 10 man om me heen, man ! ... Nee echt, se make geen grappu hoor, ...” Bullebak verteld. Opgewonden gebarend midden op de stoep waar zo'n tien vaste klanten in de vroege ochtend staan te wachten tot de GGD-deur open gaat. De eerste keren dat ik met hem in aanraking kwam had'ie zich van z'n slechtste kant laten zien: een onvoorstelbaar groot en vol blik agressie open getrokken om me duidelijk te maken dat ik me niet met hem moest bemoeien, en dat terwijl ik hem toen alleen maar had gevraagd iets zachter te praten...
“Maar wat had je geflikt dan” ? vraagt iemand, “nee, niks ! Maar ze dáchten dat ik het gedaan had, omdat ze datzelfde kaliber hadden gebruikt dat ik toen indertijd had, dus kwamen ze nu direct naar mij; ze dachten 9mm, Mr Bullebak, en hop 10 man met maskers en zware wapens, vanuit het niets met se alle om me heen, je krijgt geen enkele kans, neu“... Er wordt geknikt, met blikken vol ontzag voor Bullebak en voor het vakmanschap van zo'n arrestatieteam. En ik denk bij mezelf dat ik mijn voornemen om de volgende keer dat hij nog eens zo tegen me te keer gaat het niet te pikken, misschien toch nog eens moet herzien.
En dat terwijl hij zich sindsdien alleen nog maar heeft gemanifesteerd als een goedmoedige reus, die schuddend lacht en breeduit mee roddelt met de laatste keuvelarijen. Licht geraakt, dat wel. Laatst toen iemand zei dat'ie vóór hem in de rij stond ipv achter, ging B hem na een korte escalerende vocale uitwisseling van testosteron bijna te lijf met een groot mes uit z'n achterzak; en als z'n vrienden, want daar heeft'ie d'r toch heel wat van, hem niet hadden gesust en naar achteren duwend tegen gehouden weet ik niet of hij nu nog op vrije voeten was geweest... Eens in de zoveel tijd komt hij half ontploft het rookhok binnen, razend en tierend over God mag weten wat iemand nu weer tegen hem had gezegd, driftig 'mapam-pam'-end met vuurspugende ogen die een halve meter uit z'n onvoorstelbaar grote kale hoofd lijken te puilen. Maar na een paar trekjes medicatie bedaard'ie dan wel weer en lacht plots weer om een of andere flauwe grap.
Toen laatst iemand mij had opgelicht met een of ander rot-trucje was hij vol verontwaardigt, en wees de lichter terecht, want “...Daniel doet geen vlieg kwaad; dat kan je niet maken hoor, ik ga je breken als je'm niet terug betaald...“ Ok, dat laatste klinkt wat minder goedmoedig, maar evengoed is het wonderlijk hoe iemand die je twee keer uitgebreid en met een liter adrenaline bedreigt en uitkaffert, zich een maand later opeens liefdevol over je ontfermt... Regelmatig als ik iets zeg of een anecdote vertel lacht ie uitbundig en kijkt de tafel rond met een bewonderend en enigszins verteterd uitgesproken “he-hehe-he, [herhaling clou], die Daniel“...
Het is een overlevings-strategie. Bij iedere eerste aanraking met iemand die hem nog niet kent laat hij zich van z'n allerslechtste kant zien. Maakt oberduidelijk dat je hem niet in de weg moet zitten, je niet met zijn zaken moet bemoeien en hem vooral niks flikken. “Geen grappen met mij“ heet dat op z'n Surinaams. En met zijn postuur en gezicht is dat een bijzonder effectieve strategie. Niemand 'maakt grappen' met hem, ze kijken wel uit.
“Datzelfde kaliber als ik indertijd had gebruikt“... flitst door me heen, en in gedachte zie ik hem met die boze blik van onze kennismaking een groot pistool zwaaien en geld eisen; het is een volstrekt geloofwaardig plaatje. “Ja man, 9 jaar heb ik gezeten toen, echt dreiry man“... gaat hij enthousiast verder tegen z'n aandachtig gehoor. 9 jaar, pfoe... Dat betekend dat hij z'n gereedschap nog eens grondig gebruikt heeft óók... Hij mag in de toekomst tekeer gaan tegen me wat'ie wil, ik zal ja knikken, en amen denken...