Posted on Tuesday, April 22, 2008 1:00 PM
Sinds een paar weken speel ik me met de 'Streetcorner Band'; ook al zo'n succesvol werkloze junkies bezigheidsproject, georganiseerd door SSCW, gesteund door DWI. Van de steun profiteer ik zelf niet mee omdat ik m'n maximum extra al verdien in Rotonde (andere leden verdienen hier hun wekelijkse tientjes), maar de lol die het oplevert is voor mij ook al een welkome extra.
Ze oefenen in het gebouw waar ook de nachtopvang van HVO zit, en dus moet je ook langs dezelfde portier. Die vent is natuurlijk het een en ander gewend, en zodoende niet erg medewerkzaam, op z'n zachtst gezegd... Doordat ik om half twee m'n middagportie medicamenten moet doen, kan ik niet al om 1:15 beginnen zoals de anderen, en heb dus afgesproken tegen tweeen te komen.
En daar zat'm dit keer dus de knellert. Omdat ik nog niet zolang mee doe, kent deze portier me nog niet als lid, dus toen ik om kwart voor twee aanklopte en zei:”Goedemiddag (stralende glimlach), ik kom voor de Band”, antwoordde hij met een licht leedvermaak op z'n smoelwerk: ”Dan ben je te laat”! “Eh, nee, ze weten dat ik later kom, want enz enz”, dacht ik het probleem te kunnen kortsluiten. “Nou, daar weet ik niks van, hebben ze niks van gezegd”.
En al heb ik al afgeleerd met zulke mensen in discussie te gaan, ik opperde toch een paar voor de hand liggende suggesties, zoals “kunt U er niet even aankloppen ofzo” ? Dat kon dus niet. God verhoede dat de portier een deur zou moeten openen, een gast even de weg wijzen, of een creatieve oplossing bedenken. Hoewel, zijn respons is engszins creatief te noemen: ”Dan moet U maar wachten tot één van de leden naar voren komt”. “Hoelang zou dat duren” ? “Weuttiknie”, en de desinteresse straalde van de snor tot de kale plek op z'n vette rotkop.
“Ik bedoel, duurt het 5 minuten of een uur” ? “Vijf min uten of een uur, of langer, weet niet“. Toen was mijn geduld in ieder geval op. De kans dat iemand voor het eind van de repetitie naar buiten zou komen leek me nihil, en ik ben dus maar afgedropen, met zo'n onbestemd gevoel van woede en ergernis die mijn zin in muziek maken echt al helemaal en totaal vernaggeld had.
Toch knap van zo'n man...