Zoals ik eerder al eens kort vermeldde, geven we sinds begin dit jaar in eigen beheer een krantje uit bij Rotonde. Het moet een weekblaajde worden, maar tot nu toe hebben we er met moeite 4 afleveringen uit kunnen (druk-)persen. Omdat de belangstelling voor het maken behoorlijk lijkt afgenomen, vroeg Roy me een sappig stukje te schrijven over dit verschijnsel voor in de vijfde aflevering.
Hieronder kun je het lezen, het leek me ook voor de Blaagloggertjes interessant.
Kom op nou !
Lieve Lezertjes, Het zal jullie waarschijnlijk niet ontgaan zijn – en als je dit leest zeker niet – dat er sinds ruim een maand een nieuw platform is voor jullie meningen, vragen, losse gedachten, en zelfs grappen, teken-ingen en foto’s. Het is een heuse krant, nu nog maar 4 pagina’s, maar wie weet hoe dik in de toekomst.
En daar gaat het dus om. De krant wordt gemaakt in Rotonde, voor iedere client van de GVD (Geinte-greerde Voorziening Drugshulpver-lening) vrij toegankelijk, en, sterker nog, als je regelmatig komt en dat via DWI regelt wordt je aanwezigheid nog betaald ook.
Iedereen die dat wil kan publiceren in dit blaadje (houdt wel de gebruikelijke regels van goede smaak en etiquette in het oog; geen schreeuwerij, niet onderbouwde geruchten of schunnigheden). Je kunt je artikelen schrijven tijdens je aanwezigheid in de Rotonde, op een van de computers daar, en als je dat lastig vind kun je er ook hulp bij krijgen.
Je hoeft niet eens persee in de Rotonde te komen als je dat niet wil of kunt, om iets in de krant te krijgen. Al krabbel je het met potlood op een servetje, als het ergens over gaat zijn er bij Rotonde genoeg mensen om het uit te werken en staat het binnen een week in Rotonde Forum.
Het is wel vreemd om te zien hoe enthousiast we met meer dan tien mensen begonnen op een maandag in het nieuwe jaar om de eerste krant te gaan maken, en hoe er nu ruim een maand en vier afleveringen later eigenlijk nog maar twee of drie mensen zijn die nog serieus en langer dan een paar minuten aan de volgende uitgave werken.
Waar zijn al die grote verhalen gebleven die iedereen zou gaan schrijven ? En al die vragen aan GGD, DWI, Politie en wat niet meer die door verslaggevers zouden worden gesteld om in voor iedere gebruiker interessante artikelen te beantwoord-den en discussies te starten ? Vooral, waar zijn die verslaggevers gebleven ?
Het is me al zo vaak opgevallen hoe kort het duurt als onze gemeen-schap zich voor iets interesseert. Hoe groot de plannen altijd zijn, en hoe klein uiteindelijk het resultaat. Ieder-een weet altijd hoe het moet, maar bijna niemand doet het ook. Een ieder heeft over alles extreme menin-gen, maar ze onderbouwen en verde-digen op andere wijze dan het einde-loos herhalen van de zelfde woorden lukt maar weinigen.
En daar gaat het toch om. Bijna niemand in de grote wijde wereld luistert naar een mening of klacht ‘gewoon omdat het zo is’. Maar ieder persoon met een beetje gezond verstand is gevoelig voor argumenten en goede voorbeelden. Al roep je tien keer tegen iemand dat je het er niet mee eens bent, je zult zijn mening niet veranderen, zijn begrip niet oogsten. Als je echter kunt uitleggen waarom je het er niet mee eens bent, zul je al snel merken dat de ander het tenminste zal proberen te begrijpen.
Een gesprek onder gebruikers is zo vaak het eindeloos tegen elkaar roepen van hetzelfde, steeds kwaaier en ongeduldiger omdat de ander het standpunt niet wil overnemen. Echte communicatie zie je maar zelden. Daarmee bedoel ik dat in de loop van het gesprek een wederzijds begrip ontstaat, en wellicht de partijen wat dichter tot elkaar komen. Niemand probeert zich te verplaatsen in de ander, alleen de eigen mening telt.
Zo’n gesprek hoeft niet persee pratend aan een tafel in een kwartier plaats te vinden. Het kan ook in de loop van weken op papier. Dat heeft het grote voordeel dat iedereen ook de tijd heeft na te denken over de argumenten en meningen voordat er dingen worden gezegd die nergens op slaan, alleen maar bedoeld zijn om weerstand te bieden zonder inhoud.
Met andere woorden: Als je nou weer eens zo’n stokpaard berijdt, zo’n verhaal hebt dat je verontwaardigd aan iedereen verteld, waar je je kwaad over maakt, of wat je gewoon lollig vind en aan anderen kwijt wilt, denk eens aan Rotonde Forum. Of als je je werkelijk iets afvraagt, en zelf het antwoord, of de mensen die het wel weten niet kunt vinden. Zo’n krantje heeft altijd een groter bereik dan de grootste mond.
En bedenk eens dat het vaak maar een half uurtje kost (dit artikel was binnen een uur af, en het hoeft echt geen drie kolommen te zijn; een paar regels kunnen soms meer zeggen dan en heel boek) om je gedachten op papier te zetten.
Als dat lastig voor je is, je niet zo handig met een pen of PC bent, vraag dan hulp bij Rotonde, of vertel je verhaal aan iemand die dat wel is en bereid het voor je op te schrijven. Je zult ze zeker vinden bij de redactie, en ik hoop dat die de komende tijd weer snel groeit.
------------
Hier nog een stukje dat voor de krant was geschreven, maar als ik niet met die krant bezig was geweest zou ik het hier hebben gedaan:
Smokkel ?!?
Dat men bij de medische verstrekking van heroïne streng toeziet op de nalaving van regeltjes is iedere gebruiker die hier gebruik van maakt bekend. Je hebt daarbij twee soorten mensen: Zij die geen enkel misverstand willen riskeren en omzichtig iedere regel trouw naleven, en zij die proberen de grenzen op te zoeken door bij iedere opmerking te protesteren, en voortdurend dingen te ‘vergeten’ (Waarom moeten ze nou iedere keer zeuren dat ik m’n muts moet afzetten ? – Omdat je’m iedere keer toch weer op houdt, uttel !). Nou is de ene verpleegkundige de andere niet, en sommigen zijn wat pietluttiger dan anderen. Maar het verhaal dat ik laatst hoorde sloeg alles:
Patiënt X had een ongelukje bij het roken. Omdat de folie die aldaar verstrekt wordt zo dun is, brandde hij er per ongeluk een gat in. Hierdoor stroomde een straaltje vloeibare- (kokend hete- dus !) heroïne op zijn hand, en stolde daar direct vast aan de huid.
Iedere gebruiker die van folie rookt heeft dit wel eens mee gemaakt, en kan je zodoende vertellen hoe pijnlijk dit is. Hij/zij zal je waarschijnlijk ook vertellen hoe lastig het is die heroïne er weer vanaf te krijgen; dat lukt eigenlijk alleen als je je hand fileert, de heroïne er mét de half verbrandde huid vanaf pelt. X deed, zoals de eerste hulp vereist, zijn hand een tijd onder de kraan tot de pijn weg was, en probeerde nog wat af te krabben; liet dit verder wijselijk maar zitten, want onmogelijk en pijnlijk; Jammer van de dope... Hij was nog niet goed en wel de deur uit, of de Dame van achter het raam legde zacht dwingend een hand op zijn schouder. Drie dagen schorsing wegens poging tot smokkel. “Smokkel ? Waar dan ? Ik heb niks mee genomen”. Toch wel, wat zat er dan op zijn hand ? Hè, nou... ? Gelukkig werd door een ander bemanningslid van de GGD ingegrepen:”Nee, dat gaat te ver, dat kan niet”. Dat ging dus maar net goed...
Het zegt een hoop over de mensen achter het raam, vooral diegenen die speciaal aangenomen zijn om alleen maar de rokers in de gaten te houden bij het gebruik. Ik heb me al vaker afgevraagd of dit überhaupt wel verpleegkundigen zijn ? Het zou wel moeten, want ze verstrékken de medicijnen ook. Dat ze weinig of geen kijk hebben op de dagelijkse praktijk rond het gebruiken van heroïne is in ieder geval wel duidelijk. Zouden ze geen inwijdingsles van een aantal ervaren junkies moeten krijgen ?
Daniël