BlaagLog

Ze slaan mekaar zo ongeveer de hersens in om een plakje kaas. En niet alleen dat, vooral ook om allerlei vermeende conventies rond de maaltijd, beleefdheid en wellevendheid, hygiëne, en hoe het hoort. Buig je over tafel om de enige pot mayonaise te pakken krijg je een douw van iemand die verontwaardigt iets gilt in de trant van 'niet over het eten!', omdat je iets te dicht in de buurt komt van z'n gesmeerde boterham./ Zou je vragen of'ie zou kunnen aangeven zou'ie zeggen:'pak het zelf', ik ben je hondje niet', of er eerst de laatste lik uitvegen met z'n besmeurde mes voor z'n eigen boterham.

De vorige keer belandde ik bijna in een vechtpartij omdat ik zo dom was geweest iets te zeggen van het feit dat ieder voor zich zo snel mogelijk zo veel mogelijk beleg probeert te kapen ipv in aanschouw te nemen dat er genoeg is voor iedereen mits ieder z'n deel neemt, en niet nog 5 extra plakken voor thuis. 'Je moet niet zeiken, je was niet snel genoeg' is het antwoord als de kaas al op is voordat ik een plak kon bemachtigen. Dat dat in het verkeerde keelgat schiet en me enkele woorden ontvielen die misschien niet helemaal netjes waren kwam me dus bijna op een worstelibng te staan. In een snelle reflex schiet de persoon die het 'ieder voor zich' verkondigde overeind met het vuur in de ogen.

Ik ken m'n pappenheimers ondertussen en veerde net zo snel overeind om aan de tegenover gestelde kant van de tafel te gaan staan, desnoods ren ik er drie rondjes omheen, waar daar begin ik dus niet aan. Ben ik de enige die geen last heeft van zulke wonderlijk felle en misplaatste trots en gevoel voor 'eigenwaarde'? Of is daarvoor nodig dat je jezelf al totaal waardeloos en uitgekotst voelt door de samenleving die er altijd op uit is je iedere hak te zetten die ze maar kan (geen wonder als je leeft volgens de regels van de straatjungle en gelooft in het recht van de 'sterkste'), en zodoende meent het beetje gammele gevoel voor eigenwaarde dat je nog rest met hand en tand te moeten verdedigen?

waarom kunnen ze niet gewoon terug schelden, of de discussie aangaan op een andere manier dan met vuisten als sterkste argument? Als ze nou zo'n honger zouden hebben kon me er ergens misschien nog iets bij voorstellen. Maar ze leven allemaal keurig in beschermd-wonen projecten met eigen kamer en driemaal per dag een maaltijd kant en klaar op tafel. En je zou zeggen dat ze bij die gemeenschappelijk 'beschermde' en begeleide' maaltijden zouden leren een beetje humaan met elkaar om te gaan...

Voor de heroïne die er elke dag moet komen om niet ziek te worden hoeven ze ook niet meer te vechten, stelen, roven en belazeren, die krijgen ze óók netjes drie keer per dag keurig in een zakje met een rietje en een stuk folie aan een roestvrij stalen schone tafel waar continu iemand toekijkt die erover waakt dat niemand iets van de ander afpikt of de ander het leven zuur maakt. Behalve natuurlijk als ze weer eens geschorst zijn voor een of twee weken omdat ze zo nodig weer moesten proberen wat mee te smokkelen om dat tegen de prijs van een bolletje cocaïne op straat te verkopen. Of het lieve, goedbedoelende personeel schaamteloos te schofferen op manieren die ik hier niet eens wíl beschrijven.

Sommige mensen zijn gewoon werkelijk totaal door en door verrot. Je kunt de straat de schuld geven, de drugs, alle vreselijke dingen die ze hebben meegemaakt. Maar feit is dat lang niet iedereen hier zo is, sommigen hebben niks van hun menselijkheid verloren, ondanks alles. Misschien, of waarschijnlijk is het in het andere geval meestal helaas zo dat die menselijkheid er gewoon nooit geweest is...

Alweer een verrukkulukke bak rijst met los gebakken gehakt en groente (wo 2 sugar snaps, een héle champignon en een flinke lepel vol rauwkost ;-)) gekregen van hogerhand...  Met nog een blikje van dat lekker powerdrankspul (met druivesuiker, guarana, Taurine en caffeïne; vraag me niet waar het naar smaakt, is niet achter te komen, maar het heeft wel wat, serg lekker zelfs!): BulliT Energy Drink, wonderlijk spul... Verslavend volgens mij...

Maar dit is dus weer van de genen (er zijn twee verschillende geloofsgemeenschapjes die dit doen, geheel belangeloos... Deze mensen vragen zelfs respectvol of je wel of niet wilt dat ze voor/met je bidden, en geen onvertogen woord indien liever niet) die het écht heel lekker (en niet gewoon ok met één sliertje prei zoals de andere die verder net zo lief zijn; die geven vaak een cakeje, taartje of yoghurt erbij) maken met dus redelijk wat groente; ze kwamen vroeger in de middag, maar nu dus voortaan precies als wij roken; en dan is één van de GGD-Zusters zo ontzettend lief om voor ons allemaal een portie te halen zodat we't niet mislopen.

'T blijft een klein wondertje...

Terwijl ik hier lustig zit te typen in Rotonde, moet ik steeds meer m'n toetsenbord naar rechts schuiven. Want hoe vaak ik ook zachtjes op de schouder tik, teksten uit n de trant van "wakker blijven!" etc. tegen de collega aan mijn linkerkant, de tijd tussen zijn verstrooid glimlachen en voorzichtig weer oprichten om met de muis nog een kaart van het stapeltje te verplaatsen en het weer gestaag naar rechts zakken van zijn door valium--varianten verdoofde hoofd wordt steeds korter.
Af en toe hoor je de computer een angstig piepje uiten als zijn hand in de slaap wer de muis op een plek heeft doen belanden waar'ie beter niet zou kunnen zijn.

Soms zakt zijn hoofd op het toetsenbord om dan weer op te schrikken door de reeks piepjes die dat veroorzaakt.
En daar gaat'ie weer, na een triomfantelijk: "ja !" en een nieuw gedeald dek kaarten zakt het hoofd weer langzaam naar rechts van de ondersteunende hand af.
Ergens uit de ruimte klinkt een resoluut:"Meneer van X, wakker !" ... en hij veert net op tijd weer op met een binnensmonds gepreveld "Oh ja... roken tijd weer pauze cigarettt..." en de muis maakt wat bruuske ongecoördineerde bewegingen terwijl de kin alweer de borst raakt...

Hè, gelukkig.. nu zakt'ie eens een keer naar links...

Sleepy Mama verteld overhet bezoekers-beleid in de woonvorm waar ze haar kamer heeft. Het is zo'n grote meerkamerflat in de Bijlmer waar gebruikers de gelegenheid hebben een kamer te bewonen onder bepaalde voorwaarden. Eén van die voorwaarden betreft bezoek. Er mag namelijk maar één bezoeker tegelijkertijd aanwezig zijn in de kamer.
Dat leidt tot zieke situaties, zoals laatst. Haar Vriend was op bezoek, en plots stond onaangekondigt haar zoonlief voor de deur. Hij was in de buurt, en dacht:"Kom, ik vereer Moeder met een kort bezoekje".
En ook al legde ze vriendelijk de situatie uit aan de begeleider/ bewaker in de woonkamer, ze werd voor de keus gesteld: Of Vriend de deur wijzen om Zoon te ontvangen, of Zoon op straat te laten staan. Samen in de woonkamer of keuken, Vriend in de keuken wachten tot Zoon weer weg was of wat voor oplossing dan ook werd niet toegestaan.
Regels zijn regels. ZO. Ze moeten niet denken dat ze hier wonen ofzo...

Ik moet toegeven dat ik dit blog de laatste tijd een beetje verwaarloosd heb... Maar, geen nood, ik heb gelukkig sinds een tijdje nóg een blog: http://erudotica.blogspot.com. En dat wordt regelmatig aangevuld, met van allerlei moois, vooral uit andermans keuken, maar mijn persoonlijke keus, dat dan weer wel. En je weet, ik heb er verstand van ;-/ . Belangrijkste reden voor dat nieuwe blog was om de verhalen die ik op dit blog schrijf te scheiden van de meer algemene zaken die ik óók graag deel. Maar dat betekend heus niet dat dit blog in de prullebak ligt, Oh nee...
Ik heb nog genoeg ideeen en verhalen klaarliggen, en er komen iedere week weer nieuwe ideeen bij.
Wat ik al een flinke tijd van plan ben is om eens een 'huidige stand van zaken'-verhaal te schrijven over de andere helft van het onderwerp van dit blog (ene helft=rare wereld nu / andere helft = resocialisatie & integratie onder chronische behandeling van ellende). Want er is wel het een en ander verandert de laatste maanden... ten goede, hoofdzakelijk gelukkig. Maar goed; dat komt er dus aan, laten we zeggen ergens de komende twee weken.
Beloofd is beloofd.

Prikkebeen heeft ooit een vinger gebroken. Die heeft hij indertijd niet laten verzorgen, en zodoende is deze in een wonderlijke stand vastgegroeid. Moeten andere mensen moeite doen om iemand van hun ongerief te overtuigen, Prikkebeen hoeft slechts zijn rechterhand te heffen.
Hij verteld hoe hij een keer met de politie te maken kreeg. Er was één of ander akkefietje in zijn omgeving, en hij stond te kijken hoe de Sterke Arm de boel in behandeling nam. Plots kwamen twee van de agenten op hem toestappen, aanstalten makend hem staande te houden. "Belediging van een ambtenaar in functie", gaven ze hem te verstaan. "Maar ik stond alleen te kijken ?! heb niks met hun te maken, steek gewoon een cigaret op"...
Eén van de agenten begon zijn boeien te voorschijn te halen, terwijl de ander zei:"Als U nu niet ogenblikkelijk inbindt, wordt U aangehouden". Prikkebeen:"Maar ik DOE helemaal niks ?!? Ik zeg toch niks onbehoorlijks ofzo" ? "Meneer, U moet niet denken dat we gek zijn". "Maar dat denk ik ook niet, al begin ik te twijfelen, want waar gaat het nu over" ?
Politie:"Als U nu niet ogenblikkelijk ophoudt uw middelvinger uit te steken naar ons gaat U mee". De agent met de boeien probeerde de bewuste vinger om te buigen terwijl de ander zijn polsen vastpakte met de boeien in de aanslag. Dat ging niet. Prikkebeen schreeuwde het uit van de pijn, want de Agent was zeker niet bevoegd een vergroeid bot opnieuw te zetten...

De diverse technieken om een auto te starten (zonder sleutel uiteraard...) worden besproken aan de rooktafel, geïnspireerd door het journaal-item gisteren waarin werd voorgedaan hoe makkelijk een Volkswagen is te stelen met behulp van een laptop. "Het handigst is als je zo'n parkertrekker hebt"..."Ik jatte altijd Opels, daar zit niks om dat slot, trekt zo de plug eruit en knopen maar...". "Wat is een parkertrekker"? vraag ik. Zo'n ding dat eigenlijk voor uitdeuken is: een staaf met een schuivend gewicht, en aan het eind een parkerschroef; die draai je in het slot en dan trek je zo hele slot eruit". Aha, weer wat geleerd...

Ze gaan verder met herinneringen aan oude tijden ophalen. "Jahaaa... deze man hier is monteur geweest, hij kent álle trucjes"! "Hihi... yep... Oh ja, en die tijd dan dat we benzine jatten, weet je nog" ? "Oh ja! Op een goeie dag stonden die snorders in een rij te wachten op ons"! "Ja boy ! Één keer stonden er wel zestien auto's op een rij; de één neemt 10 liter, de ander 2, nog eentje 5, en afrekenen maar... Ja, we maakten goed geld toen" "Ja ! En we werden ziek wakker s'ochtends... en dan moesten we helemaal van Almere nog naar Amsterdam rijen om beter-word dope te halen... En dan onderweg ergens tanken. Jerrycans achterin, en wij daar tanken, tanken, tanken, dat ging maar door haha ! En niemand die iets door had"! "Jaha, en dan wegrijden; geen camera's toen, geen probleem"...

"tja, of bij dat ene station met de slang in het ontluchtingsgat achter en dan met een 12 volt turbopokpje;pffffrrrt, zo 200 liter in een minuut"
En toen had je aan je benzinetank een speciale kraan gemaakt, als de jerry's dan leeg waren, kon je zo uit die grote tank nog een paar litertejes bijtappen"... En toen we niet genoeg jerrycans meer hadden namen we die plastic vuilnisbakken weetjewel? Achter de voorstoel klem, vuilniszak erover en dan het deksel erop". "En gewoon roken in de auto, hoor" Ah, mie taigie... we waren echt knettergek toen"...

"Aaaajaaa... dat waren nog eens tijden... Ik heb thuis nog die ouwe groene jas, die vond ik laatst in de box; zit nog steeds een vette benzinelucht aan"!

tel de vouten van een op sich duidelijk intelligende perzoon en zijn oferdengkingun. Wat is er mis gechaan met onz onderwijz ? http://www.aquariusage.com/index.cfm?newsid=7703&read=1

Overigens kun je vraagtekens zetten bij het allooi van de forum-site waarop ik dit artikel vond (eigenlijk was ik op zoek naar geestverwanten betreffende de droevige kwaliteit van prachtige planten die je voor een prikkie bij AH kunt kopen; ik heb groene vingers, maar tegen wortels die al in de winkel verrot zijn door overmatig vocht is geen kruid gewassen...), bovenaan staat bij voorbeeld (omdat ik veiligheidshalve een extensie in mijn browser heb die java en andere scripts tegen houdt tot ik daar nadrukkelijk toestemming aan verleen): Jij hebt het uitvoeren van scripts op uitgeschakeld staan waardoor deze pagina niet goed functioneert.

 

Ik meen aanstoot te moeten nemen aan dergelijk vrijpostig taalgebruik; Het is JOUW eigenste schuld dat het niet werkt, domploert !

Ik moet verdomme ook beter weten.. Ik neusde nog even verder, en vond een artikel waar daadwerkelijk ene Jezus van Nazareth sprekend ten tonele gevoerd wordt, temidden van UFO en weeddikveel prietpraat.   AUw ! http://www.aquariusage.com/index.cfm?newsid=7896&read=1

 

Waaaa !   Nee, maar dit moet jetoch echt even half lezen, een voorproefje:

Hoofdpijn 13-30 Hz

Gebrekkig spraakvermogen 13-20 Hz

Kaakpijn 6-8 Hz

Pijn op de borst 5-7 Hz

Pijn in de onderbuik 4.5-10 Hz  

Aandrang om te plassen 10-18 Hz

Aandrang om te poepen 10.5 – 16 Hz

Frequenties van (parasitaire) levensvormen op aarde:

(1 kHz = i kilohertz = 1000 Hertz)

Schimmels, bacteriën 40-200 kHz

Virussen 250-420 kHz

Platwormen 380-440 kHz

Wratten 400-430 kHz

Lintwormen 420-450 kHz

Mijten 640-850 kHz

Mieren 1000-1200 kHz

Goudvissen 900-1500 kHz

Kameleons 1000-6000 kHz

Katten 1500-8000 kHz

http://www.aquariusage.com/index.cfm?newsid=7880&read=1

Wat Hertz ? Hoe Hertz ? Waarvan dan ? Trillingen van wat, en waar dan ? Enn wat betekent dat dan en hoe enzo ? Tijd voor een rondje Skeptoid.com voor meer pseudo gebabbel op de pijnbank...

En nog iets, of eigenlijk twee ietsen: let op de inklemming van frequentie des poepens binnen het spectrum des plassens; dat betekent dat je niet poepen zonder plassen, wat een heldere observatie, zo wetenschappelijk verklaard !  En verder wist ik al lang dat goudvissen, kameleons en vooral katten parasitaire wezens zijn...   Wat is het internet toch een heerlijke vergaarbak van meer en mindere onzin... 

"Het aroma komt je tegemoet, als je het rookhok open doet..." parafraseer ik wel eens een bekende TV-reclame voor koffie, als ik het lokaaltje betreed bij Tante G waar we met 7 tegelijk onszelf de dagelijkse medicatie toedienen. En dan bedoel ik niet de rook die er hangt, die is immers gewenst. Nee, het betreft sommige cliënten. Verschillende collegae bevinden zich bij tijd en wijle in meer of minder gewassen staat, en dan bedoel ik niet een dag niet douchen. We rekenen hier in weken.

Vreemde bijwerking van Methadon en Heroïne die ik al vaker bespeurt heb, ook bij mezelf, is een bepaalde overgevoeligheid voor water en kou. Was ik vroeger gek op douchen en zwemmen, op de een of andere manier voelt water lang niet zo prettig als vroeger. De kou van het verdampende water op een lichaam waarvan de termostaat chronisch wegens opiaten minder effectief functioneert speelt daar natuurlijk een grote rol bij (zeker in een onverwarmde badkamer), maar het is ook iets gewoon van hoe water aanvoelt. Bijzonder vreemd. Maar wat altijd nog rotter aanvoelt dan water is een ongewassen lijf, dus vinden de meesten daar wel een redelijke balans in. De meesten.

Ali Baba (ondertussen al lang geschorst wegens z'n onhebbelijke gewoonte steeds weer medicatie mee naar buiten te nemen) scheen zich wél elke dag te douchen, maar had gewoon lui zweet ofzo. Als die man aan tafel zat moest je minstens een of twee stoelen verder gaan zitten om nog door je mond de rook in te durven ademen. Als'ie weg was werd er consequent schande gesproken: "...mijn God, wat stinkt die vent zeg...", en gediscussieerd over de vraag of hij nou wel of niet zich regelmatig kuisde. Nou was Ali Baba een etterbak, en kwam daar ook rond voor uit, dus voelde niemand zich echt bezwaard zich er over uit te laten.

Lastiger wordt het als de persoon in kwestie géén lullebak is. Neem bijvoorbeeld Walrus. DIe spant werkelijk de kroon. Soms kom ik binnen, Walrus is is geen velden of wegen te bekennen, en toch verteld mijn reukorgaan me zonder twijfel dat hij er net geweest moet zijn. Ik heb dat wel eens gecheckt, en dan was het inderdaad zo. Die man opent nieuwe dimensies in ongewassen zijn. Zijn gezicht is grijzig, altijd ongeschiren, met een assortiment aan chronisch ontstoken soorten pukkels en puistjes. Soms ook wat korsten in de nek van het krabben.

Onlangs heeft hij gelukkig het beetje haar dat'ie nog had afgeschoren. Gelukkig, want het gaat me moeite kosten dat haar te beschrijven. Laat ik het er op houden dat het duidelijk was dat het nooit gekamd was, nooit gewassen, en daardoor dik glanzend aan zijn halfkale scalp zat vastgeplakt. Oh brother... Probleem is dat het een heel aardige, verlegen en kwetsbare man is, dus je durft en wilt er niks over zeggen, maar iemand zou dat toch moeten doen, niet waar ?

Dat haar en die huid kun je nog met je blik ontwijken, maar die lucht... Weet je hoe iemand ruikt die een week niet gedouchet heeft ? Ik wel, dat valt vaak reuze mee. En een maand ? Zelfs dat is vaak nog wel te doen, mits schone kleren. Ik schat dat het bij Walrus om jaren moet gaan. Een paar stoelen verder weg helpt niet. De hele ruimte wordt onadembaar. En toch heeft'ie altijd schone kleren aan, die overigens nooit echt passen. Sommige dingen gaan zelfs mijn begrip te boven...

En dan zij er dus de stemmen. Niet die in mijn hoofd, daar ben ik aan gewend, nee, die erbuiten. Veel gebruikers hebben in de loop der jaren onwaarschijnlijk lelijke stemmen ontwikkeld. Niet alleen het toonloze, lijzige; vaak zelfs juist niet. Maar vooral vaak krakend, en door de ingetreden stugheid der stembanden niet meer in staat tot een bescheiden volume (hoge drempelwaarde voor aanspreken der trilling). Veel van die knerp-stemmen. En dan hebben we natuurlijk nog Brombeer (hij heet zo omdat altijd als hij binnen komt, buiten adem door z'n slechte conditie - hij is immers al tegen de zestig, oud voor een junk - hij ieder uitademing vergezeld doet gaan door een grofstoffelijk gebrom). Het is een soort diepe basstem, die oorverdovend is. Het klinkt als een grizzly-beer die zich voortdurend bijna aan het verslikken is. Overigens is ook deze man bijzonder aardig, je kunt het hem niet echt kwalijk nemen. Maar toch roept regelmatig een van ons "...Brombeer, zachter ! We worden DOOF !", omdat niemand in de ruimte een gesprek kan voeren als hij met iemand praat. En sommigen doen dat dan toch.

Begrijp je nu dat ik nooit van huis ga voor medicatie zonder m'n 'oortjes'; extra afdichtende oordopjes aangesloten op een MP3-walkman met Podcasts en audioboeken. Dat doe ik dus echt niet alleen om de verloren tijd met al dat wachten enzo nuttig te besteden... Hoewel, als Brombeer en Booshoofd samen praten kan ik nog niks verstaan van m'n hoorspel, al zet ik het volume voluit...

Ook in de Rotonde kan het af en toe pijn aan je oren doen, maar daar heb ik in de vorige twee stukjes al over geschreven.

Nu dan mijn nieuwe werkplek. Je zou denken dat ik er daar van verlost ben. Meestal is dat ook zo, maar er zijn toch uitzonderingen. We hebben namelijk wat mensen uit de psychiatrie die hier iedere dag de hele dag werken. Één ervan praat als hij enthousiast (en hij wordt vaak ethousiast)wordt steeds hoger en luider, tot zijn stem bij iedere zin over slaat, de grootste onzin uitkramend tegen iemand die geduldig af en toe "Oh ja ?... Goh... Vind ik ook... zeker..." knikt onder het werk, want ook deze vent is helaas bijzonder vriendelijk, en kwetsbaar natuurlijk. Als hij zenuwachtig is (en dat is'ie als hij niet enthousiast is meestal) gaat'ie heel luid zittem snuiven zoals ik het noem. Steeds sneller in ademen en dan met kracht door de neus uitademen. Dat daarbij de hele boel niet vet onder het snot komt te zitten snap ik nog steeds niet; ach, sommige mensen hebben een gave...

Gelukkig heb ik hier een stevige hoofdtelefoon die ook goed afdicht, en aangezien ik de muziek-man ben hier, kijkt niemand vreemd als ik die plots opzet.

Soms wou ik dat ik niet zo gevoelig was...

Regelmatig als ik in bed lig te soezen wordtik plots opgeschrikt door een joviaal geroepen "Buurman !". Dan komt de buurman van om de hoek langs mijn slaapkamerraam over de galerij. Waarom hij denkt dat ik zijn luide groet op prijs stel weet ik na de bijna twintig jaar dat we allebei in deze flat wonen nog steeds niet... Buurman zit nu naast me, hoofd diep in de handen die over de koptelefoon gedopt zitten. Of hij echt zit te snikken of dat het alleen het pathos is van de drie halve liters bier die hij zojuist bekent heeft weet ik niet zeker. Hij zingt (...) mee met 'Cold November Rain' van Guns'n'roses. Toonloos, een beetje jammerend en met een stevige rafelrand aan z'n timbre.

--Je raad het al, ik zit weer een dagje in dagactiviteiten-centrum Rotonde. Erg lekker kip met rijst, doperwten en sla gegeten daarnet, dat wel. Toen iedereen al was uitgegeten kwam buurman plots binnen waaien. Blijkbaar staat hij op de lijst van deelnemers voor de middag, want even later zat hij hongerig beschermend om z'n bord heen gebogen te schoffelen. Wat later kwammie naast me, klikte wat links en rechts en begon toen vol overgave te vloeken en schelden tegen de monitor.--

Hij lijkt de hele tekst te kennen, maar de regel ..."Bah, bweueuehhh, kutleven"... >snotter< maakt volgens mij toch geen deel uit van het origineel. ..."And I still can't find a way... zeker ! ...Kutleven... Kheb echdun brobleem... kuddalcowol,kutdruks... >snuif< ...'k had beter in de gevangenis kunnen blijven"...

Daarnet stond'ie plots op, boog naar het raam om daar hard op tebonzen, en toen hij de aandacht had van de zak vodden buiten (die vent met baard die ook vaak langs m'n raam midden in de nacht luid converserend met hem langs m'n slaapkamerraam stampt) wees hij driftig gebarend op z'n monitor, die hij zonder enige consideratie voor de kabels waar het ding mee gevoerd word probeerde naar het raam te draaien. Ik ken mn pappenheimers, dus ipv gealarmeerd "pas op voor de kabels"! te roepen merk ik voorzichtig op dat z'n gebaar-partner buiten onmogelijk zal kunnen zien dat op de monitor een stel muzikanten met lang haar zich staat uit te sloven. "...Kemmu geen rrrrEET! ... skeilen"! sputtert z'n consumptief verrijkte uiting.

Hij veert weer op,en plots staat er een drumstel voor hem dat hij met overgave bespeelt. ..."you're not the only one, you bitch... En al die jaren die ik heb weg gegooid... bah, kutwijf. teringhoer... ...Zoooo, jij bent snel ?! " Hij merkt mijn typen op. "Ja,oefening" "oefening baart kunst he?"... en weer tegen de lucht: "Ik heb toch schijt aan iedereen... Mr. Brownstone ! yes " ! Hij klopt hard op het beeldscherm.
..."Kutjunk"... "Hahahh haaa! Strak!" Klopt nog harder op de monitor. Hij richt zich tot mij, en wijzend op de oordoppen: "Je had eens moeten horen wattie daar zei ! Ha"...

"...Het was echt lekker... kweenie wie had gekookt, dat meissie geloof ik, nee echt lekker. Leuk om te horen toch ? Nee... ze is er niet. Ze zal wel buiten zijn denk ik. Echt lekker... hoor ik Buurman ondertussen aan de andere kant van de ruimte in de keuken zeggen.

Buurman zit nog steeds naast me, ik was even verlost tijdens m'n middagportie bij Tante G hiernaast, maar nu is mijn perifere zichtveld links weer volledig bezet door de elastiekerige bewegingen rond het toetsenbord, en het linker oor ontkomt niet aan de met rafelige stem voorgedragen hard-rock teksten. De klank is precies zoals je je voorstelt bij de woorden vol vervloekingen, gnomen, kerkers en gesorteerde middelen.

Nog maar 40 minuten gelukkig, dan mag ik weer naar buiten, een tientje rijker. .."Jaahaa.. diddismuziek ! Kijk dan, die gasten, heeheeeh, dizzzécht muziek. Tah-dahda-dadadam"... wilde gebaren boven het hoofd en stuiterende benen onder tafel "...Yesss.... I got the fire ! Pa-badabam- ... Oh nee,wacht, deze hebbik al gehad.. eh... ja! Ba-badaba- England ! I love England... In the dungeon blablabla... Kutgroep ... Hee...shit. Kutding".. hij klopt op het beeldscherm, "hij speeltnietmeer ?!" wendt hij zich mijn kant op. Ik klik een keer op z'n muis met bijbehorende paar woorden uitleg. ..."Oh ja, zo werkt het ?! ... Ik wordt ziek van dat wijvengekrijs"...>duivelse lach terwijl hij bijna het scherm in duikt< ..."fear of the dark ... Ik moebbierr hebbutrauwuns"... Hij speelt wat luchtgitaar... "kijk al die mensen ! ja,echt wel, meer as 100.000 ! ... Ga een beetje tegen die fokking computer aan lullen, niet tegen mij"... >drumsolo<
Een van de begeleiders kondigt aan hoe laat een of ander toneelstuk in de Victory-Outreach kerk begint. en weervan links, met gitaarsolo: ..."jaha... God heeft een ding geschapen dat het lelijkste is daddis een Vrouw. Is het lelijkste wat er is, echt waar. Alleen maar gemakt om te >censuur<... Vies en lelijk ding is het. Lelijk en gemeen... Begin ze steeds meer te haten... ....

..."Your time will come... your time will come"... Een tientje... Zwaar onderbetaald.
>>>bijna af<<<<<<<<

Links van me zit iemand psychotisch lachend en af en toe kortaf een paar onverstaanbare woorden roepend voor een beeldscherm met You-tube schermpje te wiebelen. Uit de koptelefoon stroomt een basic reggae-beat.
Rechts zit iemand helemaal onderuit gezakt als een soort diagonale plank bewegingsloos voor een zelfde schermpje, af een toe een halve zin toonloos mee te zeur-zingen. Even komt hij in beweging om boven zijn hoofd op wat denkbeeldige bekkens te slaan ..."...and confusion izzin the air... Don't even know who da fuck you aaare.."
Uit de keuken komen wat opberg en beginnende kook-geluiden, en iemand roept vanuit die keuken naar iemand in het kantoor:"Maar waarom mogen we dan niet wat lekkerders kopen voor het zelfde geeeeld ?". Rechts van me nog wat meer opgefokte vloeken op toonloos Brabants-engels in knorstem: ...Aaahh, prachtige muziek vinnik dat, fokt je op, hé ?"
"Me Llllobby joe !" zingt de Tourette van links stuiterend door de ruimte nu, gevolgd door een kort doch resoluut "Mi Gadddoh !" en een paar Imam-klanken, dan weer, nog een keer of wat "Me Lobbie joe -"
Een paar tafels verderop zit een Dame van middelbare leeftijd met plamuur en pruik al zeker 2 uur onbeweeglijk op een virtuele gokkast te muizen, ongevoelig voor het huisreglement dat dit verhoedt.
Tourette zingt weer een paar regels rond het thema liefde, roept wat dingen als Ï like it, ja leuk, Mi Lobbie joe.. Ik ben een beetje verlieeiefd op jou, jahaa .." terwijl een halve boterham in z'n wang verdwijnt.

Het Gekkenhuis ? Eh, ja, nee, bijna goed. Weer eens een vrijdagje in de Rotonde...
Na even een minuut of wat buiten te hebben staan kleumen voor de uursgewijze çigarette, waarin Tourette me aanklampte om tussen het stuiterende zingen en de drie verschillende Vrouwelijke Passanten toezingend met zijn Mi Lobby Joe thema, "... Aye, mi Goedoe, mi schatje, Jopie lllove you...!" coke-kuchjes latend in van dat horterig stotende praten te vertellen dat hij met z'n verslaving had leren ómgaan, en ach soms vandaag een bolltje hier en dan daar en ach, je wéét-toch ? Moelijk om zulke snel rondtollende ogen zo dicht bij enigszins te ontwijken... En ach, dit is dan ook zeker niet de kwaadste. Maar ik ben blij als m'n peukkie op is en ik weer naar binnen mag, zélfs zonder iemand een gebedeld nicotine-shot te hoeven weigeren, want ook dat is vaak een hele kunst.
De ouwe Electronica-man-van-het-oude-slag zit in z'n hoek diep verzonken in het zoveelste schakel-schema van een oude zender en loopt de advertenties voor dubbelstraals-oscilloscopen na op een radio-amateur-forum. Zoals immer gekleed in het zelfde baby-blauwe jogginpak (hij heeft er een aantal, schijnt het). Aan het eind van de dag stapt hij met zekere tred in zijn electrische scootmobiel en tuft weer naar huis, z'n witte tovenaarshaar wuivend in de wind. Vreselijk aardige zonderling, die vreemd slissend op de zenuwen kan werken door iedere zin in een conversatie te vergezellen van de naam der geadresseerde: "Hee Daniel; Dat ken je wel, Daniel, dat gaat dan zo, Daniel, en toen gebeurde er dat, Daniel..."
Tourette zit weer links van met, voortdurend een soort houterige stuiptrekkingen in de maat van z'n you-tube-filpje te dwingen onderwijl haastig een kop koffie met drie volle scheppen melkpoeder zijdelings naar binnen te gieten. En dat allemaal onder begeleiding van een onophoudelijk ".. padampam-pappiedam-tam - whooih ! papa dippie dam, tam..." etc, terwijl rechts weer wat van die wezenloze toonloze woorden "...don't tell me where you been..."

Nog even, dan is de shoarma klaar, gelukkig zijn we met maar zo'n tien zielen, dus zal dat circus dit keer wel mee vallen. Alhoewel, je weet het hier nooit, en je weet ook nooit wat er opeens allemaal binnen komt waaien voor de middag als de eetgeur de hal in begint te waaien en het gekletter van borden door het gebouw klinkt...

Ik zelf zit dit te typen, ondertussen uit een ooghoek NASA-tv in gaten te houden voor de landing straks, en in m'n hoofd uit te rekenen hoe laat ik dan het beste mijn middag-medi kan doen in geval van landings-window één, dan wel twee. En ik ben helemaal normaal, en wie dit leest is gek.
Is er nog wat te eten ?" roept iemand in de keuken terwijl de laatste restjes uit de pannen worden geschraapt en in pakjes folie weggestopt. Onder het eten lukte het Sleepy Mama uiteindelijk met een derde vermaning Tourette stil te krijgen, die door het kauwen heen nog steeds van zijn liefde voor alles en iedereen getuigde. Er is nauwelijks gevochten om wie er meer van wat kreeg en wie niet en of dat eerlijk was of niet, en er was maar één uitgebreid complotverhaal over een gestolen telefoon van gister. Al met al dus een rustige maaltijd.

"...ja maar ik ben m'n bankpas kwijt.. wie gaat dat regelen." "Hij is net weg gegaan, hij komt terug hoor, moet even gaan kijken ..." "...Maar ik heb overschot tooooch ?" De gewone alledaagse pauze-hulp praatjes kabbelen weer verder op de achtergrond terwijl de middag, en dus de tweede 5 euro geruisloos ingaat. hoewel, geruisloos; RadioWiz en ToonLoos bespreken belastingen, op geheel eigen wijze. Tourette heeft ongetwijfeld z'n vijfje al weer uitgegeven buiten, alsof dat nog enig verschil zou maken... Ik zit nu weer aan m'n burootje en kijk even uit het raam. Op de stoep staat een groot bord naast een uitgegraven kuil: "Roken en open Vuur verboden, gevaar" tussen al het gescharrel met pijpen en ontvlambare types door begint zo'n mini-graafmachientje weer te graven. BOEM !

Toon Hermans komt op voor de auditie. Kondigt grootse verrichtingen aan met een duif die hij bij zich draagt in een kooitje. Het is al jaren geleden dat ik deze sketch voor het laatst heb gezien, en eigenlijk kan ik me alleen maar de eindeloos uitgespeelde conclusie herinneren: Hij maakt zich op om het nummer aan te vangen, tilt de doek die over het kooitje ligt een stukje op en laat die vervolgens tergend langzaam weer omlaag, terwijl zijn gezicht van bravoure-show langzaam vertrekt tot diep trieste wanhoop. Na een hele tijd komt dan eindelijk het hoge woord eruit: "Die Teuf ist tod, Meinhir"... mompelt hij vertwijfeld naar het denkbeeldige regieraam achter boven in de zaal.

Zo triest en wanhopig als deze varieté-artiest voel ik me niet, maar ik heb toch wel een beetje Duif-is-dood gevoel. Voordat ik dat verder uitleg zal ik even een korte geschiedenis van het voorgaande geven, want ik heb de laatste maanden mijn kroniek-schrijverij wat verwaarloosd, lieve lezertjes.
Dat kwam, ik had het veel te druk met interessant en belangrijk werk op Trede-3. Mweuh ? Dat is zorgtaal voor werkzaamheden in de fase tussen de echte wereld en het zorgcircuit in. Rotonde was Trede-2, en na mijn inspanningen een stap vooruit te zetten was ik uiteindelijk plots met mijn neus in de boter gevallen: Bij de Stichting Global Start mocht ik mij een half jaar lang 18 uur per week zelfstandig verdiepen in de huidige stand van techniek op Computer-Muziekgebied, met als uiteindelijk doel daar een cursus uit samen te stellen, en die ook te geven.

Uiteindelijk werden het twee cursussen, een korte voorbereidende algemene van een maand, en een langere verdiepende van twee maanden. De eerste van een maand heb ik ondertussen één keer volledig gegeven, met positieve reacties. Ik stond op het punt aan te vangen met de tweede, en een nieuwe ronde van de eerste toen ik werd verzocht op kantoor te komen voor een evaluatie-gesprek.

Wat bleek: de 6 maanden waren al zowat voorbij (time flies when you're having fun), niet binnen een maandje of zo, maar direct de volgende week ! Ennee... wat waren zo mijn plannen ? Ze waren erg tevreden met me, en wilden me graag in dienst houden, maar goed, traject klaar... Mogelijkheden: drie maanden verlenging (eigenlijk alleen bij uitblijvend resultaat, dus niet echt van toepassing), of anders misschien via een andere regeling in dienst als werknemer van een detacheringsbdrijf dat uitkerings-trekkers plaatst in bedrijven. U-bocht-constructie zou ik dat noemen...

Ik maakte duidelijk graag nog mijn opdracht af te willen maken, en me bovendien prima op mijn plek te voelen, dus ja graag... Nog even samen-vattend: Ze zouden me graag in vaste dienst willen nemen, maar daar was nu geen geld voor, dus dan maar via die U-bocht; dat moest lukken. Ze hadden al mensen via Pantar (de detacheer-regeling) in dienst, dus dat moest lukken. En toen begon de onzekerheid.
In eerste instantie leek alles in kannen en kruiken, zou in orde komen, waarschijnlijk ook financieel verbetering, en met een of twee weekjes vakantie zou de papierwinkel wel rond zijn.
na ruim een week niks te horen polste m'n mentor van Tante-G de klantmanager van DWI. En die zei dat het (eigenlijk) niet kon op die manier. Afspraak voor een gesprek met mij. Weer twee weken wachten. Je kunt je voorstellen dat ik opeens geen zin had naar m'n werk te gaan, en de vakantie dus maar heb voortgezet. Nu, ruim een maand later is dan eindelijk de boel rond. Ik mag drie maanden doorwerken, onder de Pantar-regeling, en dan wordt wéér geevalueerd etc etc. Geen extra geld, gewoon de zelfde uitkering, en zekerheid per strekkende meter.

Ach, laat de verdere detaïls ook maar zitten, we zien wel hoe het verder loopt, ik houd je op de hoogte. Oh ja, toch nog een detaïl: Het werk dat ik deed was dus Trede-3, volgens de reintegratie-schaal. Het feit dat dat allemaal goed ging en men mij zou willen aannemen betekend dat ik dus een stap verder gekomen ben. Maar... werken via Pantar heet Trede-2, dus op papier ga ik er op achteruit. Snapt iemand er nog iets van ? En vooral waarom die hele re-integratiewinkel alleen maar lijkt te zijn ingesteld op mislukking ? Want gaat het goed, zoals hier, dan is er opeens geen duideliijk vervolg en wurmt DWI zich in een vreemde bocht die eigenlijk niet kan, maar voor dit geval doen we het toch, maar het kan niet en is niet gebruikelijk en weeddikveel en snap jij het nog ?
Had ik al gezegd dat er aan een dooie mus nog minder vlees zit dan aan een duif ? En dat ik ondertussen geschoolde arbeid verricht voor een honger-uitkering zonder extra's ? En dat af en toe de zegswijze "put your money where your mouth is" door m'n hoofd spookt ? Maar ja, ik moet ook weer niet al te cynisch worden. Blijven investeren in de toekomst dan maar...

“Door het oog van de naald, noemen ze dat”, gooi ik mijn duit in het zakje.    “Eigenlijk zou je nu, verdient en wel voor een fixe tijd in de cel moeten zitten, ik vind althans van wel, etterbak”.   “Ja, daar ben ik het ook eigenlijk best wel mee eens”, vertrouwd Golden Boy me broederlijk toe.   “Maar goed, eerlijk is eerlijk, ik vind het knap, petje af, zoveel chutzpah had ik niet achter je gezocht, hoewel...”

   GB en ik hebben een bepaalde verstandhouding, vanuit de vele praatjes tussen het harken door in de vorige zomer en afgelopen lente in de Rotondetuin, en ooit wistikzijn respect en bewondering teoogsten toen ikhem, na wat aanvankelijk ongeduld, kon overtuigen van het feit dat het écht nietmoeilijk was van z'n CD MP3's voorop z'n nieuwe (sic) spelertje te maken.   “Jajajaja, doeutnoumaar” was het aanvankelijk, maar toen ik nog eens mijnmotto verduidelijkte dat ikhet wilde doen mits hij bereid was demoeitetedoen het ook te proberen zelf te leren gloorde daar plots het verlangde respect + aandacht.   Nog zeker een week, als het niet een maand was, heeft hij aan ieder die het horen wilde (en ook ieder die niet) hoe ongelooflijk ik wel niet met zo'n machine kan toveren, en hoe verbaasd hij was dat hij er uiteindelijk nog wat van snapte door mijn uitlegjes óók.

   Maar goed, introductie terzijde, terug naar het heden.   GB zit bijzonder zelfvoldaan en merkbaar opgelucht aan z'n middagportie aan de roestvrijstalen trapeze tafel.   “Ze konden gewoonweg niet bewijzen dattikkut gejathat (en dat was ook zo, >vette knipoog<), en verder waren er ook geen getuigen ofzo.   Heeft me alles bijmekaar toch zeker zo'n 1800 eu opgeleverd” !

   Een maad ofzo eerder was hij plots op de wijkpost verschenen in volledig conducteurs-uniform.   Eerst nog alleen de broek en een jasje, toen de heup-kas en portofoon erbij, en uiteindelijk ook de pet, en nadat de geruchtenmachine wat was gaan draaien uiteindelijk ook de stropdas.   “Ik heb een baantje via uitzendbureau”, was de verklaring, en vanaf dat moment was de wijkpost verdeeld in twee kampen.   Zij die het wél geloofden, en de wat meer realistisch ingestelden die het níét geloofden.   “Onmogelijk”, zei de één, “Je krijgt zo'n baan niet als verslaafde, en al helemaal niet via een uitzendbureau.   “Kommopzeg, hijhepput gewoon gejat bij die kantine waar'ie af en toe sliep“, zegt de ander (GB was de toegang tot zijn kamer bij HVO tot nader order ontzegd wegens een onduidelijke burenruzie, waar hij uiteraard zelf geen enkele schuld aan had (..)

   Gaandeweg werd het narratief wat bijgesteld, hij was hulpconducteur, liep met door de wol geverfde collega mee, of stond alleen bij de uitgang van het perron, etc.   Tot mijn schande moet ik toegeven, dat ik ondanks gerede twijfel, toch neigde naar geloven.   Zoiets verzin je niet, bovendien weet GB zich over het algemeen bijzonder goed verzorgd en helder te presenteren, onberispelijk gekleed en geschoren, haren in een nette kippenkont zoals een van mijn opblaasvaders dat placht te noemen, en een intelligente woordkeus met charmant Brabants accent.

   Maar toen hij op een dag volledig in mekaar gemept verscheen, vet blauw oog met zware schrammen op de wang en kin en een wat onzekere manke tred, begon de twijfel toch toe te slaan.  “Ja, nee, kijk...” sprak hij toen vermoeid, en duidelijk overgehangen (hangover, joenoo), “Er was iemand zonder kaartje, en die sloten we in, en toen begonnie opeens te vechten met maten erbij en toen ging mijn collega en toen moest ik wel meedoen snapju” ?

   Ik begon me af te vragen waarom een intelligent mens een uniform zou aantrekken, en kon eigenlijk maar één reden bedenken: Geld verdienen, want aanzien heeftie zo ook wel in zijn egocentrische unversumpje.   Stel je voor, je hebt zo'n uniform, je gaat op een lijn waar weinig controleurs zijn de trein in, en controleerd kaartjes.   Bij zwartrijden probeer je de boete direct te innen, met een verhaaltje over bijkomende kosten, of je maakt een tourist wijs dat het kaartje niet deugt.

   “Nou, het was er eigenijk om begonnen dat ik niet meer achter die kantine kon slapen toen ze me daar betrapt hadden, en ik wou toch ook niet onder de brug, dus met dat uniform en die seutels kon ik rustig in de trein slapen.   En tja, als je daar dan toch bent, van het een kwam het ander...  Als ze met niet op straathadden gezet wassut allemaal nooit gebeurd“.

   En dat brengt me toch weer op het betoog dat met steeds weer bekruipt bij hulpverlenende instanties die symptomen van de ziekte die onhandelbaar blijken aanwenden tot schorsing en sancties; Zijn ze zich bewust van de repercussies op de samenleving ?  

   Is een zin die ik niet fatsoenlijk weet te vertalen, dus dan maar zo.   Het is iets waar ik bijna iedere dag mee te maken heb bij mijn bezoekjes aan de GVD voor m'n ochtend- en avond-portie medicatie, en op vrijdag als ik me nog in de Rotonde begeef om betaald in m'n eigen tuin te werken.

   Een groot aantal mensen dat zich daar begeeft heeft om één of andere onduidelijke reden een dringende behoefte aan conflicten.   Je kunt je bij tijd en wijle daar niet roeren of je krijgt een ingang tot ruzie voor je neus geschoven.   Het vreemde is dat dat om de kleinste, onzinnigste dingen gaat meestal

   De uitdrukking 'zoek je ruzie' is toepasbaar.   Ze zoeken ruzie.   En ze zorgen dat ze het krijgen ook.   Als er zo gauw geen conflict voorhanden is dan verzinnen ze er wel één.  Zo heb ik laatst vol verbijstering staan te kijken (ik was zo wijs me er niet mee te bemoeien) hoe twee van m'n medicale collega's een vriendelijke Limburger die iedere zaterdag in de ruimte van de Rotonde vrijwillig zorgt voor koffie en gezelligheid ten behoeve van alle klanten volledig roosterden.

  Waarom ?  Omdat hij, (met z'n witte kop, want dat is toch vaak het niveau waarop de insteek ligt helaas) het laf had gehad ze te wijzen op de huisregel om even de handen te wassen alvorens toe te tasten in de koffiehoek.   Deigementen van wereldformaat, teksten als: “heb jij je pik vanochtend wel gewassen, viezerik, zeker met de zelfde handen als je de koffie zet“ etc etc etc.   Lange Pier bleef wijselijk kalm, hij kent die mensen langer dan vandaag.

   Maar de agressie waarmee die twee los gingen was onbeschrijflijk, eng gewoon.   Toen Streetcorner-werker X ze even later aansprak op hun gedrag (”Heren, het is toch gebruikelijk dat als je net van de straat komt je even je klauwen wast voor je aan de koffie en de koekjes komt”) hadden ze direct weer beet.   Een eindeloos verder vlammend betoog over hoe onbeschoft het wel niet was om hun poezelige handjes 'klauwen' te noemen.   Dat is een thema dat vaak terug komt: de mensen die zich in de samenleving totaal onmogelijk hebben gemaakt door hun gedrag en houding die hun onlust en verontwaardiging uitten in agressie.   terwijl ze zelf óóóveral schijt aan hebben.   Waar ze die rare misplaatste trots aan ontlenen in hun verwoeste wereldbeeld is me een raadsel.

   veel ruzies of kwaadsprekende conversaties over een of ander voorval (want ieder conflict wordt eideloos uitgespeeld, geevalueerd en leeggezogen) hebben dan ook een toon van: “als ík dit of dat, nou, dan doe ik zus of zo, maar híj/zij is zo verwerpelijk dat'ie dit of dat doet“ etc etc.

   Het blijft niet beperkt tot de omgeving van de wijkpost.   Toen ik laatst de brutaliteit had om, toen ik al fietsend mijn weg op het fietspad versperd zag door een gezellig pratend groepje jongeren “Pas op !” te roepen (ik had geen bel) werd dat beantwoord met een flinke trap tegen m'n achterwiel in het voorbijgaan, en de tekst: “Jij moet oppassen, dat is een zwangere Dame, kom terug dan maken we je af”.   Dat is een goede atmosfeer voor een komend kind, en een groot stuk veiligheid voor de spoedig barende Moeder, zo'n gezelschap en de gewoonte midden op de weg te staan...

   De agressie waar dit soort voorvallen gepaard gaan is afschrikwekkend.   er is iets heel erg mis aan het gaan met de nieuwe generatie.   Het lijkt wel alsof ze in de door hen beleefde kansloosheid en door de medemens opgelegde inferioriteit zich nog slechts enig zelfvertrouwen kunnen ontlenen aan hoe ze zich op straat staande houden en de wereld een lesje leren.   Waar moet dat heen... 

   Ik had van één der lieve lezertjes vernomen dat deze website vrijwel onleesbar was geworden door een vreemde Blauw/paarse schaduw onder/door de letters.

   Het blijkt een probleem dat veroorzaakt is door de eeuwige vernieuwieuwingsdrang van Microsoft, waarbij oude standaards worden afgeschreven of omgevormd zodat alles weer vernieuwd moet worden (best maar meteen een nieuwe computer en versie van windows kopen, dan is alles opgelost, denkt de klant dan.   NOT).   Dat, en de irritante gewoonte van MS om steeds weer te knabbelen aan de internationaal vastgelegde standaards voor het coderen van webpagina's, door consequent enkele codes eigenwijs anders toe te passen etc etc, om vooral maar te zorgen dat de industrie hún lijntje blijft volgen ipv het gemeenschappelijk wereldse.   Wat is marktwerking toch een irritant proces.

   Ik begreep maar niet hoe het kon dat ik er thuis geen last van had, en op een hoop andere computers ook niet.   Tot ik op de hyper-moderne PC van Rotonde m'n pagina opvroeg; daar was de rare vervorming die ik tot nu toe alleen op een foto die de behulpzame lezer had gestuurd had gezien.

   Het blijkt dus iets zijn met Internet Explorer 8.   Gelukkig was MS zich bewust van de eventuele problemen, en heeft dus voorzien in een knop in de adresbalk, gnaamd 'Compatiblity View', bedoelt om dergelijke problemen dus te omzeilen.

OPLOSSING: KLIK OP DE KNOP MET DE 'GESCHEURDE PAGINA' (COMPATIBILTY VIEW), IN DE NAVIGATIEBALK VAN JE BROWSER, RECHTS VAN HET ADRES.

   Het bevestigd overigens ook mijn idee dat het probleem te verhelpen zou zijn door, ipv Explorer, Firefox te gebruiken.   Niet alleen veel handiger, bovendien sneller, veiliger, en geheel aan te passen aan je eigen behoeften dmv 'extensies' (extra functies, via de website van Firefox te krijgen).

   Dat systeem met extensies heeft het voordeel dat het basis-programma klein en simpel is, met alleen de noodzakelijke functies, ipv de 'Bloatware' - benadering van Microsoft, waarbij iedere mogelijke eventuele behoefte is voorzien.  Een filosofie die al jaren computers steeds weer langzamer maakt, en de kunstmatige behoefte kweekt naar ieder jaar weer een snellere PC, die dan weer door al het extra's dat je wschnlk nooit gebruikt weer net zo langzaam wordt als de vorige...

   Dat complot van MS en industrie kun je dus in ieder geval deels omzeilen door Firefox voor je dagelijkse, Internet-behoefte te gebruiken.   Echt waar, als je'm eenmaal hebt, wil je nooit meer anders.   Het is GRATIS, gegarandeerd veilig, wordt door miljoenen mensen over de hele wereld samen gemaakt (Open Source, net als GNU/Linux) en daardoor altijd bij de tijd, meestal meer dan MS.

   Als je helemaal van het gezeik af wilt zijn kun je natuurlijk altijd nog het beste gewoon helemaal overstappen op GNU/Linux.   Ubuntu is de 'smaak' die ik zelfs m'n Moeder zou durven geven; echt alle kinderziekten zijn opgelost.

 

Firefox downloaden: http://www.firefox-webbrowser.nl/ , Ubuntu : http://www.ubuntu-nl.org/

PS: het is mogelijk Ubuntu uit te proberen zonder iets aan je PC te veranderen, door van de cd op te starten.   Als je het wilt installeren is het ook simpel om Windows óók op de PC te laten, zodat je iedere keer bij opstarten kunt kiezen.   Dit kan zelfs gewoon direct vanuit Windows (het installeren), door de CD in Windows te starten.   (Google maar eens op WUBI)

 

   Stomverbaasd was ik toen ik hoorde dat de teamleidster (waar ik eerder al eens over schreef) van de GGD-wijkpost alhier plots vertrok.   Ze zal wel doorgegroeid zijn naar een positie waar haar capaciteiten en opgedane ervaring in de loop van de afgelopen jaren beter benut zouden worden, dacht ik.   Vanmiddag was ik op het 'afscheidsfuifje' op de post, en wat ik daar uiteindelijk te weten kwam maakt me hoe meer ik er over nadenk kwader, kwader, machteloos onbegrijpend treurig en meer nog waar ik geen woorden voor kan bedenken.

   Het blijkt aldus: Het 'hogere' management  heeft besloten dat er een rigoreuze reorganistie gewenst is.   Wat eerder al in het onderwijs en de gezondheidszorg is gebeurd en voor rampen heeft gezorgd is hier nu ook aan de hand.   Er zijn 'echte managers' uit het bedrijfsleven aangetrokken om de bezem erdoor te halen.   Die na 4 maanden ook weer direct worden afgedankt, en dat ten koste van alle ervaring en expertise van de mensen die het bloed-zweet en tranen in de sector zelf hebben beleefd.

   Ze moest 'opnieuw solliciteren' naar de functie die ze na al die jaren met hard werken verdiend had bereikt, en is domweg niet aangenomen.   Dat is dus newspeak voor eerloos ontslag.

   De tranen, zij knallen uit mijn kop.

   'Nuff sed.

   En reken maar van yes dat je dit jaar weer een stuk meer mooie verhalen te lezen krijgt zoals dat in eerdere jaren alhier het geval was, want ik schaam me rot voor het magere aantal dat ik in 2008 heb afgeleverd.   En dat terwijl ik genoeg ideeen en inspiratie had; op een of andere manier kwam het er maar niet van...

   Zo, nu ik dit goeie voornemen heb gedeeld kom ik er natuurlijk niet meer onder uit, dus tot gauw !  

    BoosLangSmurf komt driftig aanbenen op weg naar z'n avond-portie.     Ik sta in de deuropening te wachten tot er voor mij een plaats vrij komt in het medica-hok en kan nog net op tijd opzij stappen om te voorkomen dat hij dwars door me heen loopt. Ik zeg maar niks, want communicatie is toch al niet zijn sterkste kant.     Zoals die keer dat hij schaamteloos voordrong in de ochtendrij onder de noemer: "Ja, nee, ik stond hier al hoor".     Al stond ik er toen al een kwartier zonder hem te zien, mijn verontwaardigde conversatie werd verder slechts beantwoord met zijn patent-boze blik met omlaag gerold voorhoofd en donder-ogen.     Hij beent het halletje door terwijl hij moeizaam een hand in z'n blauwe overall werkt, onder het metaaldetector poortje door. De hand komt na een omzwerving naar achter weer uit de overall en hij gooit achteloos een enorm mes op de tafel naast het poortje.     De tafel met plankjes erboven waarop de tupperware doosjes met scherpe goederen die niet mee naar binnen mogen. De plankjes waar onlangs mijn tas met drie biertjes (niet scherp, da's waar, toch mogen ze óók niet mee) laatst bij vertrek in een tas met twee biertjes verandert was. De doosjes waarin maanden geleden mijn prachtig Zwitsers Zakmes magisch was getransformeerd tot een -eveneens rood- waardeloos stuk namaak.    

Hij stormt door naar de verstrek-balie om zich te melden, en ik bestudeer het stuk gereedschap dat op de tafel achter het raam ligt. Ik zie twee dingen. In de eerste plaats, veroorzaakt door de context, zie ik een misselijk makend wapen dat in een gespleten seconde moeiteloos in de kwetsbare buik van een onschuldig slachtoffer glijdt. Ik voel het in mijn maag en slik de ellende snel weg.

    Maar ik zie ook iets anders: Het is een werkelijk prachtig stuk gereedschap. Zo´n vreselijk duur keukenmaes van roestvrij staal uit een stuk; geen losse handgreep van hout met kierjes voor bacterieen, nee, volledig gesmeed uit een stuk roestvrij staal met een prachtig gevormd ergonomisch stalen handvat met zweetrichels. een blad van de perfecte afmeting voor het bewerken van om het even welk soort voedsel, moeiteloos te verwerken met alleen maar dit mes en de nodig borden, schalen en pannen.     En ik word gevangen in een akelige tweestrijd. Aan de ene kant walg ik van het wapen dat hier zomaar ineens op niet mis te verstane wijze opduikt. Aan de andere kant zou ik dit prachtig stuk modern-antieke technologie dolgraag willen bezitten om in mijn keuken de heerlijkste maaltijden mee te bereiden. heel even denk ik aan mijn gejatte zwitserse zakmes, en hoe vergankelijk persoonlijk bezit op deze plankjes is.

    Dan komt BooslangSmurf terug van z´n aanmelding en probeert netjes het mes in een van de tupperware-doosjes tye doen. Al past het niet, hij doe toch het deksel er netjes op en het lijkt alsof hij zich op dit moment ook even bewust is van de dreiging die het vreedzaam bedoelde voorwerp in de door hem gepresenteerde context vertegenwoordigt. Een beetje besmuikt zet hij het min of meer gesloten doosje op een van de plankjes.

    Hij kijkt op en treft mijn blik, en ik denk aan mijn twee verdwenen parapluie´s, het biertje en het Victorinox-ikoon, maar vooral aan het feit dat hij in dit voorwerp niet een werkelijk prachtig, onbetaalbaar perfect keuken-gereedschap ziet, maar een wapen. Bah.

   Droefman verteldt over zijn jeugd.   Hij groeideopin Indonesië, en begon al vroeg van de verboden middelen te snoepen.   Dat is op zich niet zo bijzonder.     Wat minder gewoon is is de manier waarop hij met de middelen in aanraking kwam.
   De familie waar hij to behoord staat in hoogaanzien, jekunt zeggen dat hij zich in zijn jonge jaren in de 'betere milieus' ophield.   Zodoende waren de dealers in eerste instantie dus niet direct in de straat voorhanden voor hem en zijn rijkeluisvriendjes.   Kinderen van dokters, advocaten, generaals en politiemensen.

   Papa was bij de politie, commandant maar liefst.   Commandant van een speciaal team dat drugsbendes opspoorde.   Regelmatig werd een grote vangst gedaan, en de partijen werden dan natuurlijk direct in beslag genomen.   Omdat het een hoop administratieve rompslompmeebracht zo'n partij ophet bureau af te leveren, liet Pa de partij vaak, na een lange vermoeiende dag, achterin de auto liggen tot de volgende morgen om dan met frissemoed de papierwinkel te slechten.

   Je begrijpt het al: Die volgende morgen viel dus vaak net een paar gram minder op te bergen dan oorspronkelijk voorhanden was.   Niet dat dat opviel, want er werd natuurlijk pas op het hoofdbureau gewogen.   Watop den duur natuurlijk wél begon op te vallen was dat zoonlief en zijn vriendjes de dag na een grote vangst toch steeds wel erg lang in bed bleven liggen, te laat en tamelijk wazig op school verschenen.

   Pa liet het maar gaan, ze zouden in die streken toch wel ooit met het snoepgoed -dat daar ruimschoots en goedkoop voorhanden is- in aanraking komen; dan konden ze er maar beter vroeg van leren met de nodige hoofdpijn enzo...

   Natuurlijk was de laadbak van Pa niet elke dag vol, dus moesten Droefman en z'n vrienden toch regelmatig de 'lagere' buurten in voor aanvulling van hun nieuwe dieet.   Op een dag ging het mis, en liep Droefman tegen de lamp.   Toen hij een uurtje of wat in de cel zat, werd hij plots weer naar de verhoorkamer gebracht.   “Is dit echt jouw paspoort ?   Niet vervalst  of zo” ?

   “Dus je heet werkelijk Droefman” ?   De dienstdoende agent keek hem wat benauwd aan...   En bracht hem toen terug naar zijn cel,samen met een flink bord nasi, kip, enkele vruchten en een tabletje tegen de hoofdpijn.   Toen hij een tijdje later nog even kwam kijken of het wel goed ging met Droefman, en het bezwete hoofd zag alsmede de nauwelijks aangeroerde maaltijd, vroeg hij vertwijfeld hoe lang D al heroine nam.

   Niet veel later kreeg Droefman dan ook nog een portie eerste klas heroine uit het bewijs-magazijn, met een aansteker en wat folie.   Ook de dagen daarna, totdat Droefman voorde rechter kwam en promptzijn zaak geseponeerd werd, ontbrak het hem verder aan niets...

   Want Oom Agent wist donders goed dat als Commandant Droefman er achter zou komen dat Zoonlief in de cel zich ook iets minder dan totaal snang had moeten voelen, er een flinke knuppelvoor hem zou zwaaien in dit land waar niet alles en iedereen helemaal zo netjes en eerlijk is als eigenlijk zou moeten...

   De tuin van Rotonde staat er blakend van groene weelde bij dit jaar.   Behoorlijk wat flinke perken zijn beplant met groente: Sla, Radijs, Prei, Bloemkool, Spinazie, Witte- & Rode Kool, Koolrapen, Selderijknol, Pompoenen en de hele gevel rondom vol met Peultjes en Haricots Vertes.   en natuurlijk her en der tussen de wilde kruiden (...) een heleboel bollen die nu beginnen met hun grootse bloei.   De bollen die de tuiniers hebben overleefd, tenminste.

   Het meeste is nog in baby-fase, hoewel de eerste radijzen al geslecht zijn.   Alles is nog nét op tijd geplant, vooral te danken aan mijn doortastendheid in dezes.   Mijn eigen vierkante meters staan er wel een stuk beter bij dan het resterende collectieve areaal...   Maar ja, ik giet er dan ook bijna iedere dag water op, en besteed verder nog één a twee volle ochtenden per week aan.

   Van de rest is het de bedoeling dat er door een ieder die geinteresseerd is in de tuin wordt verzorgd, maar in praktijk zou zonder mijn voortdurende ingrijpen vrijwel alles alweer verdroogd zijn, of per ongeluk weggeschoffeld...

   Heel wat mensen willen graag in de tuin werken, maar bijna niemand wil dan ook doen wat er op dat moment nodig is: meestal heeft men een vastomlijnd idee van de genste bezigheid, bv “ík wil schoffelen“; “maar er hoeft helemaal niks geschoffeld te worden“...   “tuurlijk wel, kijk maar daar, allemaal onkruid“.   “Nee“, zeg ik dan, “Dat is geen onkruid, daar is allemaal groente geplant”.   Maar tussen de struiken staat veel onkruid, en dat moet zeker weg, ook omdat de gemeente (van wie we de grond in bruikleen hebben) dan ziet dat we ' t onderhouden, zodat het ook blijft.   Dan heeft men pijn in de rug, of is bang voor brandnetels (er staan inderdaad ook een paar netels), of de struiken hebben plots doornen, of vul maar in.   Nee, ik wil alleen schoffelen... 

  Of iemand blijkt al een tijdje geleden zonder duidelijke opdracht in de tuin te zijn losgelaten, zonder enig idee van wat er geplant is of niet, en heeft dus een heel perk prachtig leeg geschoffeld.   Ik zie het en probeer te redden wat er nog te redden valt: ”Neee !   Daar niet !   Dat zijn allemaal bollen daar, die net aan het uitkomen zijn” !   “Nee hoor, stond alllemaal onkruid, allemaal weggehaald, goed hé” ?   “Nee echt, er waren bollen geplant”   “Waar szijn ze dan ?   ik zie ze niet”...   “Nee, nu niet meer” zeg ik met een weggeslikte snik terwijl ik een aantal langwerpige bladen opraap dat de verloren gegane toekomstige bloemenweelde vertegenwoordigt.

   Ik probeer de rest nog te redden: ”Maar laat de rest dan staan, kijk, daar achter is wel veel onkruid dat weg moet”.   En dan gaat de man stoicijns door met z'n sloopwerk, want ik met m' n witte kop heb hem, achterkleinkind van slaven niet te vertellen wat hij wel en niet mag doen.   Pas als een van de begeleiders van Rotonde ingrijpt gaat hij morrend de paadjes aanharken.   Dat die eergisteren nog aangeharkt zijn maakt'm niks uit.

   Probeer je uit te leggen dat als hij een stuk vrijmaakt dat ook werkelijk nog niet beplant is, het mogelijk zal zijn daar nog net op tijd iets nieuws te planten (voor de lente alweer over is), en dat hij als'ie dat leuk vindt dat zelf zou mogen doen, maakt dat geen indruk.   Je ziet hem verder dan ook (gelukkig) verder niet meer terug in de tuin.   Behalve dan misschien een week of wat later nog eens leunend op een hark midden op een pad met twee of drie meter verse hark-sporen. 

   Volgende keer vertel ik over de vijftien verschillende manieren waarop je volgens onze clienten een schoffel kunt gebruiken.   En hoeveel schoffels er nu nog heel zijn.

Booshoofd zat tijdens de ochtendrook geanimeerd te oreren. Op onverklaarbare wijze was het gesprek via een aantal onsmakelijke asociaties gekomen op het bijzonder interessante gegeven (ik meen dat de asociatie die tot dit onderwerp leidde van mij kwam, maar ik kan me vergissen) dat men tegenwoordig ernstig ontstoken etterende wonden laat schoon grazen door steriele maden. Een werkelijk briljante methode, die beter schijnt te werken dan welke moderne vinding dan ook.
Booshoofd verkondigde het volgende:"Jaa, die halen ze uit rijst. Dat zijn rijst-maden. Is werkelijk ongelooflijk, want die ontstaan zomaar vanzelf uit de rijst. Echt waar ! Daarom zijn ze ook zo schoon; omdat ze vanzelf uit die rijst groeien".
"Ja, nee, dat zijn natuurlijk larven van vliegen, die in die rijst groeien", zei Denkman. "Neee", ging Booshoofd verder, echt niet; ik heb het zelf gezien; toen ik klein was thuis deden ze oude rijst in een gesloten bak, en als je die dan de volgende dag open deed zaten daar maden in, zomaar vanzelf". "Ja natuulijk, omdat vliegen daar hun eitjes in gelegd hebben de dag tevoren", deed ik mijn duit in het praatzakje.
"Nee hoor, echt niet; is net als met meel; dat zit in een dichte pot, en dan zitten er na een tijd ook wormpjes in; die ontstaan vanuit het meel zelf; net als met die rijst, weet je wel". Denkman trok een frons over z' n voorhoofd. "Ja, nee wacht even... Dat kan toch volgens mij niet; want je hebt het over plantaardige cellen; om iets te groeien moet er toch in den beginne de informatie voorhanden zijn; en dan zou er een dierlijke cel moeten ontstaan vanuit een plantaadige cel" ?
"Nee hoor; komt echt uit de rijst. Want als je dan de volgende dag die rijstbak open deed, dan kwamen daar zomaar een heleboel vliegen uit; die waren uit die maden gegroeid. En daar konden dus nooit eerder vliegen bij, dus kwamen die maden uit die rijst". Ik heb nog even geprobeerd te opperen dat die bewuste vliegen misschien alweer hun eitjes zouden hebben gelegd vordat Boosman de bak open deed, maar hij was niet voor rede vatbaar, en zich vreemd genoeg ook totaal niet bewust van de tegenstrijdigheid in zijn laatste bijdrage...
Denkman was uiteraard niet overtuigd, maar toch, toen Boosman weg was, kon hij een zekere waardering opbrengen voor het feit dat Boosman, binnen de beperkingen van zijn weredbeeld een zekere vorm van deductieve logica hanteerd en bezigd;"Hij heeft er toch wel over nagedacht"...
En eerlijk is eerlijk, ik moet hem gelijk geven...

   “Ze stonden zomaar ineens met 10 man om me heen, man ! ...  Nee echt, se make geen grappu hoor, ...”   Bullebak verteld.   Opgewonden gebarend midden op de stoep waar zo'n tien vaste klanten in de vroege ochtend staan te wachten tot de GGD-deur open gaat.   De eerste keren dat ik met hem in aanraking kwam had'ie zich van z'n slechtste kant laten zien: een onvoorstelbaar groot en vol blik agressie open getrokken om me duidelijk te maken dat ik me niet met hem moest bemoeien, en dat terwijl ik hem toen alleen maar had gevraagd iets zachter te praten...

   “Maar wat had je geflikt dan” ?  vraagt iemand, “nee, niks !   Maar ze dáchten dat ik het gedaan had, omdat ze datzelfde kaliber hadden gebruikt dat ik toen indertijd had, dus kwamen ze nu direct naar mij; ze dachten 9mm, Mr Bullebak, en hop 10 man met maskers en zware wapens, vanuit het niets met se alle om me heen, je krijgt geen enkele kans, neu“...   Er wordt geknikt, met blikken vol ontzag voor Bullebak en voor het vakmanschap van zo'n arrestatieteam.   En ik denk bij mezelf dat ik mijn voornemen om de volgende keer dat hij nog eens zo tegen me te keer gaat het niet te pikken, misschien toch nog eens moet herzien.

   En dat terwijl hij zich sindsdien alleen nog maar heeft gemanifesteerd als een goedmoedige reus, die schuddend lacht en breeduit mee roddelt met de laatste keuvelarijen.   Licht geraakt, dat wel.   Laatst toen iemand zei dat'ie vóór hem in de rij stond ipv achter, ging B hem na een korte escalerende vocale uitwisseling van testosteron bijna te lijf met een groot mes uit z'n achterzak; en als z'n vrienden, want daar heeft'ie d'r toch heel wat van, hem niet hadden gesust en naar achteren duwend tegen gehouden weet ik niet of hij nu nog op vrije voeten was geweest...  Eens in de zoveel tijd komt hij half ontploft het rookhok binnen, razend en tierend over God mag weten wat iemand nu weer tegen hem had gezegd, driftig 'mapam-pam'-end met vuurspugende ogen die een halve meter uit z'n onvoorstelbaar grote kale hoofd lijken te puilen.   Maar na een paar trekjes medicatie bedaard'ie dan wel weer en lacht plots weer om een of andere flauwe grap.   

   Toen laatst iemand mij had opgelicht met een of ander rot-trucje was hij vol verontwaardigt, en wees de lichter terecht, want  “...Daniel doet geen vlieg kwaad; dat kan je niet maken hoor, ik ga je breken als je'm niet terug betaald...“  Ok, dat laatste klinkt wat minder goedmoedig, maar evengoed is het wonderlijk hoe iemand die je twee keer uitgebreid en met een liter adrenaline bedreigt en uitkaffert, zich een maand later opeens liefdevol over je ontfermt...   Regelmatig als ik iets zeg of een anecdote vertel lacht ie uitbundig en kijkt de tafel rond met een bewonderend en enigszins verteterd uitgesproken “he-hehe-he, [herhaling clou], die Daniel“...

   Het is een overlevings-strategie.   Bij iedere eerste aanraking met iemand die hem nog niet kent laat hij zich van z'n allerslechtste kant zien.   Maakt oberduidelijk dat je hem niet in de weg moet zitten, je niet met zijn zaken moet bemoeien en hem vooral niks flikken.   “Geen grappen met mij“ heet dat op z'n Surinaams.   En met zijn postuur en gezicht is dat een bijzonder effectieve strategie.   Niemand 'maakt grappen' met hem, ze kijken wel uit.

   “Datzelfde kaliber als ik indertijd had gebruikt“...   flitst door me heen, en in gedachte zie ik hem met die boze blik van onze kennismaking een groot pistool zwaaien en geld eisen; het is een volstrekt geloofwaardig plaatje.   “Ja man, 9 jaar heb ik gezeten toen, echt dreiry man“...   gaat hij enthousiast verder tegen z'n aandachtig gehoor.  9 jaar, pfoe...  Dat betekend dat hij z'n gereedschap nog eens grondig gebruikt heeft óók...   Hij mag in de toekomst tekeer gaan tegen me wat'ie wil, ik zal ja knikken, en amen denken...

   Sinds een paar weken speel ik me met de 'Streetcorner Band'; ook al zo'n succesvol werkloze junkies bezigheidsproject, georganiseerd door SSCW, gesteund door DWI.   Van de steun profiteer ik zelf niet mee omdat ik m'n maximum extra al verdien in Rotonde (andere leden verdienen hier hun wekelijkse tientjes), maar de lol die het oplevert is voor mij ook al een welkome extra.

   Ze oefenen in het gebouw waar ook de nachtopvang van HVO zit, en dus moet je ook langs dezelfde portier.   Die vent is natuurlijk het een en ander gewend, en zodoende niet erg medewerkzaam, op z'n zachtst gezegd...   Doordat ik om half twee m'n middagportie medicamenten moet doen, kan ik niet al om 1:15 beginnen zoals de anderen, en heb dus afgesproken tegen tweeen te komen.

   En daar zat'm dit keer dus de knellert.   Omdat ik nog niet zolang mee doe, kent deze portier me nog niet als lid, dus toen ik om kwart voor twee aanklopte en zei:”Goedemiddag (stralende glimlach), ik kom voor de Band”, antwoordde hij met een licht leedvermaak op z'n smoelwerk: ”Dan ben je te laat”!   “Eh, nee, ze weten dat ik later kom, want enz enz”, dacht ik het probleem te kunnen kortsluiten.   “Nou, daar weet ik niks van, hebben ze niks van gezegd”.

   En al heb ik al afgeleerd met zulke mensen in discussie te gaan, ik opperde toch een paar voor de hand liggende suggesties, zoals “kunt U er niet even aankloppen ofzo” ?   Dat kon dus niet.   God verhoede dat de portier een deur zou moeten openen, een gast even de weg wijzen, of een creatieve oplossing bedenken.   Hoewel, zijn respons is engszins creatief te noemen: ”Dan moet U maar wachten tot één van de leden naar voren komt”.   “Hoelang zou dat duren” ?   “Weuttiknie”, en de desinteresse straalde van de snor tot de kale plek op z'n vette rotkop.

   “Ik bedoel, duurt het 5 minuten of een uur” ?   “Vijf min uten of een uur, of langer, weet niet“.   Toen was mijn geduld in ieder geval op.   De kans dat iemand voor het eind van de repetitie naar buiten zou komen leek me nihil, en ik ben dus maar afgedropen, met zo'n onbestemd gevoel van woede en ergernis die mijn zin in muziek maken echt al helemaal en totaal vernaggeld had.

  Toch knap van zo'n man...

  Zoals ik eerder al eens kort vermeldde, geven we sinds begin dit jaar in eigen beheer een krantje uit bij Rotonde.   Het moet een weekblaajde worden, maar tot nu toe hebben we er met moeite 4 afleveringen uit kunnen (druk-)persen.   Omdat de belangstelling voor het maken behoorlijk lijkt afgenomen, vroeg Roy me een sappig stukje te schrijven over dit verschijnsel voor in de vijfde aflevering.

   Hieronder kun je het lezen, het leek me ook voor de Blaagloggertjes interessant.

 

Kom op nou !

     Lieve Lezertjes, Het zal jullie waarschijnlijk  niet ontgaan zijn – en als je dit leest zeker niet – dat er sinds ruim een maand een nieuw platform is voor jullie meningen, vragen, losse gedachten, en zelfs grappen, teken-ingen en foto’s.   Het is een heuse krant, nu nog maar 4 pagina’s, maar wie weet hoe dik in de toekomst.

      En daar gaat het dus om.   De krant wordt gemaakt in Rotonde, voor iedere client van de GVD (Geinte-greerde Voorziening Drugshulpver-lening) vrij toegankelijk, en, sterker nog, als je regelmatig komt en dat via DWI regelt wordt je aanwezigheid nog betaald ook.

     Iedereen die dat wil kan publiceren in dit blaadje (houdt wel de gebruikelijke regels van goede smaak en etiquette in het oog; geen schreeuwerij, niet onderbouwde geruchten of schunnigheden).   Je kunt je artikelen schrijven tijdens je aanwezigheid in de Rotonde, op een van de computers daar, en als je dat lastig vind kun je er ook hulp bij krijgen.

     Je hoeft niet eens persee in de Rotonde te komen als je dat niet wil of kunt, om iets in de krant te krijgen.   Al krabbel je het met potlood op een servetje, als het ergens over gaat zijn er bij Rotonde genoeg mensen om het uit te werken en staat het binnen een week in Rotonde Forum. 

     Het is wel vreemd om te zien hoe enthousiast we met meer dan tien mensen begonnen op een maandag in het nieuwe jaar om de eerste krant te gaan maken, en hoe er nu ruim een maand en vier afleveringen later eigenlijk nog maar twee of drie mensen zijn die nog serieus en langer dan een paar minuten aan de volgende uitgave werken. 

    Waar zijn al die grote verhalen gebleven die iedereen zou gaan schrijven ?   En al die vragen aan GGD, DWI, Politie en wat niet meer die door verslaggevers zouden worden gesteld om in voor iedere gebruiker interessante artikelen te beantwoord-den en discussies te starten ?    Vooral, waar zijn die verslaggevers gebleven ?

     Het is me al zo vaak opgevallen hoe kort het duurt als onze gemeen-schap zich voor iets interesseert.   Hoe groot de plannen altijd zijn, en hoe klein uiteindelijk het resultaat.   Ieder-een weet altijd hoe het moet, maar bijna niemand doet het ook.   Een ieder heeft over alles extreme menin-gen, maar ze onderbouwen en verde-digen op andere wijze dan het einde-loos herhalen van de zelfde woorden lukt maar weinigen.

     En daar gaat het toch om.   Bijna niemand in de grote wijde wereld luistert naar een mening of klacht ‘gewoon omdat het zo is’.   Maar ieder persoon met een beetje gezond verstand is gevoelig voor argumenten en goede voorbeelden.   Al roep je tien keer tegen iemand dat je het er niet mee eens bent,  je zult zijn mening niet veranderen, zijn begrip niet oogsten.   Als je echter kunt uitleggen waarom je het er niet mee eens bent, zul je al snel merken dat de ander het tenminste zal proberen te begrijpen.

     Een gesprek onder gebruikers is zo vaak het eindeloos tegen elkaar roepen van hetzelfde, steeds kwaaier en ongeduldiger omdat de ander het standpunt niet wil overnemen.   Echte communicatie zie je maar zelden.   Daarmee bedoel ik dat in de loop van het gesprek een wederzijds begrip ontstaat, en wellicht de partijen wat dichter tot elkaar komen.   Niemand probeert zich te verplaatsen in de ander, alleen de eigen mening telt.

     Zo’n gesprek hoeft niet persee pratend aan een tafel in een kwartier plaats te vinden.   Het kan ook in de loop van weken op papier.   Dat heeft het grote voordeel dat iedereen ook de tijd heeft na te denken over de argumenten en meningen voordat er dingen worden gezegd die nergens op slaan, alleen maar bedoeld zijn om weerstand te bieden zonder inhoud.  

      Met andere woorden: Als je nou weer eens zo’n stokpaard berijdt, zo’n verhaal hebt dat je verontwaardigd aan iedereen verteld, waar je je kwaad over maakt, of wat je gewoon lollig vind en aan anderen kwijt wilt, denk eens aan Rotonde Forum.    Of als je je werkelijk iets afvraagt, en zelf het antwoord, of de mensen die het wel weten niet kunt vinden.   Zo’n krantje heeft altijd een groter bereik dan de grootste mond.

   En bedenk eens dat het vaak maar een half uurtje kost (dit artikel was binnen een uur af, en het hoeft echt geen drie kolommen te zijn; een paar regels kunnen soms meer zeggen dan en heel boek) om je gedachten op papier te zetten.

      Als dat lastig voor je is, je niet zo handig met een pen of PC bent, vraag dan hulp bij Rotonde, of vertel je verhaal aan iemand die dat wel is en bereid het voor je op te schrijven.   Je zult ze zeker vinden bij de redactie, en ik hoop dat die de komende tijd weer snel groeit.

------------

   Hier nog een stukje dat voor de krant was geschreven, maar als ik niet met die krant bezig was geweest zou ik het hier hebben gedaan:

Smokkel  ?!?

   Dat men bij de medische verstrekking van heroïne streng toeziet op de nalaving van regeltjes is iedere gebruiker die hier gebruik van maakt bekend.   Je hebt daarbij twee soorten mensen: Zij die geen enkel misverstand willen riskeren en omzichtig iedere regel trouw naleven, en zij die proberen de grenzen op te zoeken door bij iedere opmerking te protesteren, en voortdurend dingen te ‘vergeten’ (Waarom moeten ze nou iedere keer zeuren dat ik m’n muts moet afzetten ? – Omdat je’m iedere keer toch weer op houdt, uttel !).    Nou is de ene verpleegkundige de andere niet, en sommigen zijn wat pietluttiger dan anderen.   Maar het verhaal dat ik laatst hoorde sloeg alles:

   Patiënt X had een ongelukje bij het roken.   Omdat de folie die aldaar verstrekt wordt zo dun is, brandde hij er per ongeluk een gat in.   Hierdoor stroomde een straaltje vloeibare- (kokend hete- dus !) heroïne op zijn hand, en stolde daar direct vast aan de huid.

   Iedere gebruiker die van folie rookt heeft dit wel eens mee gemaakt, en kan je zodoende vertellen hoe pijnlijk dit is.   Hij/zij zal je waarschijnlijk ook vertellen hoe lastig het is die heroïne er weer vanaf te krijgen; dat lukt eigenlijk alleen als je je hand fileert, de heroïne er mét de half verbrandde huid vanaf pelt.   X deed, zoals de eerste hulp vereist, zijn hand een tijd onder de kraan tot de pijn weg was, en probeerde nog wat af te krabben; liet dit verder wijselijk maar zitten, want onmogelijk en pijnlijk; Jammer van de dope...   Hij was nog niet goed en wel de deur uit, of de Dame van achter het raam legde zacht dwingend een hand op zijn schouder.   Drie dagen schorsing wegens poging tot smokkel.   “Smokkel ?   Waar dan ?   Ik heb niks mee genomen”.   Toch wel, wat zat er dan op zijn hand ?   Hè, nou... ?   Gelukkig werd door een ander bemanningslid van de GGD ingegrepen:”Nee, dat gaat te ver, dat kan niet”.   Dat ging dus maar net goed...

   Het zegt een hoop over de mensen achter het raam, vooral diegenen die speciaal aangenomen zijn om alleen maar de rokers in de gaten te houden bij het gebruik.   Ik heb me al vaker afgevraagd of dit überhaupt wel verpleegkundigen zijn ?   Het zou wel moeten, want ze verstrékken de medicijnen ook.   Dat ze weinig of geen kijk hebben op de dagelijkse praktijk rond het gebruiken van heroïne is in ieder geval wel duidelijk.   Zouden ze geen inwijdingsles van een aantal ervaren junkies moeten krijgen ?

Daniël

 

 

 

   Zoals iedere ochtend staat er tegen 9:00 in de ochtend al een aardige rij te wachten voor de deur van de GGD-wijkpowst.   Dan slaat de klok, en de bewakers doen de deur van binnen uit open.   Ééntje gaat bij de voordeur staa in de hal om de klanten één voor één door te laten naar de collega bij het metaal-pieper-poortje achter de hal.

   Een van de voorsten was net halverwege een sjekkie, maar gooit het met een blik van spijt weg; vooraan in de rij naar binnen gaan is belangrijker dan zuinigheid.   Direct vliegt iemand een paar plaatsen achter hem op de nog brandende peuk af, en begint er haastig van te roken.   Totdat ook hij naar binnen mag, en met dezelfde blik van 'jammer' werpt ook hij de peuk weer weg.

   En ja hoor, nóg iemand pakt de peuk weer op en het ritueel herhaalt zich nogmaals...   Een vierde keer doet zich niet voor; of dit komt omdat de peuk nu wel erg kort is geworden of gewoon omdat de rij op is is niet helemaal duidelijk....