Gadgets

Japanse geur recorder

Ad Blankestijn — Wed, 12 Jul 2006 09:18:00 GMT

Voor de Franse schrijver Proust waren het geuren die de sterkste herinneringen wakker riepen, ook aan vergeten gebeurtenissen. Een toevallig, vluchtig aroma van rozen en je waant je weer op je kinderfietsje in de tuin van vroeger, de pregnante geur van houtskool en je loopt weer door de straatjes van Kyoto, 25 jaar geleden. Maar terwijl de waarnemingen van onze andere zintuigen ogen en oren allang kunnen worden vastgelegd, heeft de neus minder geluk gehad. Daar lijkt nu langzaam maar zeker een einde aan te komen. Japanse geleerden aan het Tokyo Institute of Technology zouden namelijk een apparaat hebben ontwikkeld dat met 15 sensoren een geur analyseert, digitaal vastlegt en dan vervolgens weer kan reproduceren. Uitvinder Takamichi Nakamoto ziet vooral toepassingen in de voedsel en parfum wereld. Je zou ook mensen die online bloemen willen kopen eerst de geur kunnen laten ruiken. Maar daar is nog veel voor nodig. Vooral aan de reproductiekant: het apparaat is 100 bij 70 centimeter groot, door de noodzaak 96 chemicalien in flesjes op te slaan die de geuren moeten reproduceren. Dat is nog niet echt handig. Bovendien beslaat dit nog niet eens het hele spectrum van de menselijke neus. Helaas, de tijd dat je met je mobieltje snel een geurafdruk maakt en die dan op je blog kunt zetten, ligt nog ver in de toekomst...

Uit: ITBusinessNet, via NewsonJapan.

Mobiel kompas

Ad Blankestijn — Mon, 03 Jul 2006 08:18:00 GMT

Dankzij de nieuwste generatie mobieltjes met GPS en electronisch kompas, zijn reisgidsen straks overbodig. Daar sta je dan alleen in een vreemde stad... niets aan de hand, je richt je mobieltje op het fraaie historische pand tegenover je, een druk op de knop en voila, alle informatie flitst over je scherm. Na gedane bezichtiging ben je hongerig. Je selecteert de optie 'restaurant' op je telefoon, richt hem op een blok gebouwen in de buurt dat er wel aardig uitziet, en daar rollen de gegevens van verscheidene eetgelegenheden over je scherm. Als je er eentje uitkiest brengt de telefoon je er ook netjes naar toe. Hetzelfde geldt voor het hotel waar je die nacht gaat slapen. Je mobieltje wordt nog onmisbaarder dan het nu al is.

Maar alleen als je in Japan woont, want dat is het enige land ter wereld waar vanaf volgend jaar alle telefoons een verplichte GPS functie zullen hebben. Dat is uit het oogpunt van misdaadbestrijding en om verdwaalde/ontvoerde kinderen snel te kunnen localiseren, maar het is duidelijk dat het ook commercieel aangewend kan worden. De Japanners zijn er samen met het Amerikaanse bedrijf GeoVector bovenop gesprongen. Er zijn al meer dan 700.000 locaties ingevoerd en het systeem draait al volop.

Omdat je zelf het systeem om informatie moet vragen, wordt mobiele spam gelukkig voorkomen, want ik moet er niet aan denken om steeds als ik door de stad loop lastig te worden gevallen met advertenties van de winkels die ik passeer... En Big Brother? Die is er al, althans in Japan waar hij dus via de GPS in je telefoon steeds kan vaststellen waar je je bevindt, tot op twee meter nauwkeurig. Hoe dan ook, over de hele wereld lijken mensen de voorkeur aan gemak te geven boven angst voor een eventuele inbreuk op hun privacy. En je kunt die telefoon toch ook wel eens uitzetten?

Uit: IHT, via Bright.

P.S. Mobieltjes met GPS bestaan in Japan al veel langer, de eerste werden in 2001 door KDDI ingevoerd en NTT Docomo volgde in 2003. Hiermee kon je tot dusverre echter alleen een kaart downloaden van het gebied waar je je bevond, een electronisch kompas ontbrak. Dat is nu ingevoerd op verscheidene modellen van de KDDI service (hier is een voorbeeld, in het Japans, maar je kunt het electronische kompas zien in het reclamefilmpje van dit Casio toestel).

Cute Kitty MP3 Player

Ad Blankestijn — Wed, 28 Jun 2006 19:50:00 GMT

Cute is in, zoals we zagen, en het intussen veertigjarige katje Kitty is het summum van schattigheid. Dat wordt op allerlei manieren door eigenaar Sanrio uitgebuit - de laatste incarnatie van het poesje met de ronde oogjes en het kleine (afwezige?) mondje is een MP3 speler. Japanners zijn immers ook gek op gadgets. Klein detail: je bedient hem door op de pootjes van het poesje te duwen...

Uit: Akihabara News, via Japundit.

Japanse gadgets

Ad Blankestijn — Wed, 28 Jun 2006 07:08:00 GMT

Dat er gekke technologische bedenksels uit Japan komen, wisten we al, dat maakt het juist zo leuk. Hier zijn een paar van de nieuwste vindingen uit het Land van de Rijzende Zon.

Om te beginnen de Nap Alarm, die je achter je oor steekt en die als hij registreert dat je hoofd knikkebollende bewegingen maakt, gaat trillen om je wakker te doen schrikken. Handig, met al die Japanners die een slaaptekort hebben en dus achter het stuur in slaap kunnen vallen (of in de cabine van de Shinkansen zoals een machinist een tijdje terug gebeurde).

Japanners houden er van hun oren schoon te maken en nu is er een Ear Wax Camera/Cleaner die via een minuscuul cameraatje zelfs laat zien hoeveel bruine aanslag er in je oor zit.

Handig zijn ook de opvouwbare kartonnen speakers van Muji, of eetstokjes van doorzichtig plastic die hol zijn en waar je sojasaus in kunt doen om langzaam over je sushi te verspreiden. Een toilet voorzien van SD slot en MP3 speler is ook nooit weg, vooral als je er dan een manga bij leest die op een USB flashdrive staat. Daar heb je zelfs geen toiletpapier dat met Engelse lessen is bedrukt meer bij nodig....

Uit: Techeblog.

Schattigheid

Ad Blankestijn — Sun, 25 Jun 2006 09:20:00 GMT

Japan is het land van de schattigheid, “the country of cute,” of het om een populair vrouwbeeld gaat, om reclame-ikonen – niet voor niets is Nijntje zo populair – of speelgoed. Kawaii, “cute” is een stijl en een smaak, alles wat klein, schattig, en onschuldig is. Er zijn schattige uitdrukkingen, schattige gebaren en schattige manieren om te staan en te lopen, schattige manieren om je te kleden en om je op te maken. Maar het is eigenlijk meer dan een mode-uiting, het is eigenlijk een vorm van esthetiek. Laat negentiende-eeuwse reizigers uit Europa of Amerika zagen Japan voornamelijk als “poppenland”, ongetwijfeld discriminerend vanuit hun eigen vermeende culturle superioriteit, maar toch kleeft er nog een spoortje van die poppigheid zelfs aan het moderne Japan. Is er een ander land ter wereld waar make-up voor jonge mannen wordt verkocht? De schattigheid is ook een gewild exportartikel naar andere Aziatische landen: van Kitty, het intussen 30 jaar oude poesje, dat is uitgegroeid tot een geld-machine van bijna 1 miljard euro per jaar voor de eigenaar, het bedrijf Sanrio, tot Doraemon, in kinderboeken, anime-films en manga, in mode en design, overal wordt het Japanse ideaal geëxporteerd.

(Another icon of cuteness)

Het is niet alleen een ideaal voor kinderen en jonge mensen, ook vrouwen van middelbare leeftijd proberen er nog “cute” uit te zien. Nu heeft deze trend zelfs bejaarden bereikt, wat goed is voor de industrie, want met de oplopende vergrijzing hebben bejaarden de toekomst. Er zijn in Japan nu al 23.000 personen boven de honderd en met een geboortencijfer van 1,2 neemt de vergrijzing steeds ernstiger vormen aan.

Bejaarden kunnen natuurlijk zelf ook als lief en koddig worden voorgesteld, als de zingende honderjarige zusjes Gin-san en Kin-san die een jaar of tien geleden furore maakten, twee – inmiddels overleden – goedlachse oudjes die een CD-tje hadden volgezongen en herhaaldelijk voor de TV werden gesleept. Het nieuwste is nu, dat je ook schattige dingen die eerst alleen voor zeer jeugdigen bestemd waren, voor bejaarden kunt kopen. Het summum van deze trend is Yumel, de pop die speciaal is ontwikkeld voor eenzame oudjes. Een pop van een vijfjarig jochie, de ideale brave kleinzoon, die lieve zinnetjes kan zeggen zodat ze op hun stille kamertje wat aanspraak hebben. Als oma met de pop naar bed gaat, wenst hij zelfs beleefd “welterusten.”

Hierbij moet wel aangetekend worden dat in Japan de oudjes heel wat eenzamer zijn dan in Nederland. Wij zijn een geografisch klein landje met nauwe familiebanden, waar de zondag nog steeds vaak oma-dag is en verjaardagen met de hele familie worden gevierd. In Japan is dat onmogelijk, deels door de grote afstanden, deels door de kleinere woningen, en deels ook omdat men gewoon anders met elkaar omgaat. Familierelaties zijn vaak afstandelijker, men ziet oma vaak slechts één of twee keer per jaar, met Nieuwjaar en tijdens het Boeddhistische Allerzielen feest in midden augustus.

Hoe ver dat afstandelijke kan gaan, blijkt uit een gekke oplichtingstruc, die bij mijn weten alleen in Japan voorkomt. Dat is het “ore, ore” fenomeen. “Ore” betekent “ik” en wordt alleen door mannen gebruikt. Oma krijgt dan opeens een mannenstem aan de lijn, die ore-ore, “met mij” zegt, zonder zijn naam te noemen. De spreker pretendeert op die manier oma’s kleinzoon te zijn, die vreselijk in de klem zit omdat hij op staande voet geld nodig heeft. Dat kan bijvoorbeeld komen omdat hij een verkeersongeluk heeft veroorzaakt – in zo’n geval wordt de schuldige in Japan namelijk geacht bovenop het bedrag van de verzekering nog eens een stevig smartengeld te betalen. Of misschien heeft hij gokschulden. De stem noemt een bedrag en banknummer en oma rollatort naar de bank om haar lieve kleinzoon, voor wie ze nu eindelijk eens wat kan doen, haar spaarcentjes over te boeken. Oma is in Japan vaak zo eenzaam dat ze stem en manier van spreken van haar kleinkinderen niet eens kent. Waarschijnlijk komt er ook een stevig stuk intimidatie aan te pas.

Deze truc is de laatste jaren tot een ware epidemie uitgegroeid, er worden in totaal jaarlijks honderden miljoenen van bejaarden gestolen en vele duizenden goedgelovige oudjes tot de bedelstaf gebracht. Daders variëren van zware jongens, yakuza, tot kleine jongens, er zitten namelijk ook veel middelbare scholieren onder.

Oma is zo weinig populair in Japan dat ze alleen maar gebeld wordt door louche figuren die op haar centjes uit zijn. Ze kent de stem van haar kleinkinderen niet eens. Geen wonder dat ze graag een pop wil om wat aanspraak te hebben. Yumel, zoals de pop heet – yume betekent “droom” – , kost ongeveer 70 euro en wordt gemaakt door speelgoedfabrikant Takaratomy. Het lieve ventje heeft grote ogen en een klein neusje en gaat gekleed in een snoezig speelpakje met capuchon, in pastelblauw – er is trouwens ook een meisje met een roze pakje aan.

Oma kan aparte kleertjes bijkopen, zodat ze haar pop af en toe wat anders kan aantrekken. Yumel heeft een vocabulaire van zo’n 1200 frasen in z’n chipje zitten, en is toegerust met sensoren zodat hij het waak- en slaappatroon van oma herkent en op de zelfde tijden gaat “waken” en “slapen.” Natuurlijk dit alles vergezeld van snoezige geluidjes en bewegingen, als lodderige oogleden. Yumel kan ook versjes zingen voor oma en vraagt om cadeautjes. Er is één geruststelling: dit snoezige ventje zal haar spaarrekening niet leeghalen.

Zie ook: recent artikel dat vanuit andere hoek op hetzelfde fenomeen in gaat. Also see this long article about the whole phenomenon.

Toiletlessen

Ad Blankestijn — Sun, 04 Jun 2006 10:24:00 GMT

Elke sekonde telt als je druk bent. Dat geldt des te meer voor Japanse zakenmannen. Helaas zijn de vele sekonden en zelfs minuten die je dagelijks op het kleine kamertje doorbrengt, verloren tijd. Daar heeft een wcpapierfabrikant in Japan nu wat op gevonden: wcrollen bedrukt met Engelse lessen! Zo kun je Engels oefenen op het toilet... Persoonlijk zou ik meer voor papier bedrukt met haiku voelen...

Uit: Tokyo Times (zie ook de foto)

Nieuwe zomerrage?

Eisai — Thu, 11 May 2006 21:32:00 GMT

De nieuwe rage voor deze zomer in Japan beloven nusan te worden: "nude sandals," in feite kleurig bedrukte rubberen zolen die aan je voeten blijven kleven (zonder hinderlijk plakkerig te zijn). Klik hier voor een foto. De nusan komen uit de V.S., importeur is het bedrijf a-dex. Je voeten worden er niet kleverig van, maar ze zitten wel zo stevig vast dat je er op kunt rennen. Ze zijn een jaar bruikbaar, daarna neemt de kleefkracht af. Goedkoop zijn ze niet: een paar kost 2380 yen oftewel zo'n 20 euro. Maar omdat de voeten helemaal vrij blijven, openen deze blote sandalen wel allerlei mogelijkheden tot versiering, van ringen tot kettinkjes. En het moet een heerlijk vrij gevoel geven alleen maar op rubberen zooltjes rond te kunnen stappen...

Miauw!

Eisai — Tue, 11 Apr 2006 18:46:00 GMT

Begrijp jij je kat altijd? De mysterien van de poezentaal zijn voor goed opgehelderd door de Meowlingual, een vertaalcomputer die al dat gemiauw en gespin in heldere mensentaal omzet. Het vuistgrote apparaatje is uitgebracht door de Japanse speelgoedmaker Takaratomy, die al eerder met een succesvolle hondentaalcomputer (de Bowlingual) op de markt is gekomen. Het stukje electronica bevat zo'n 200 frasen (groter is het poezenvocabulaire blijkbaar niet) en dient bij je katje in de buurt gehouden te worden, waarop de vertaling van diens emotionele uitstortingen op een LCD schermpje verschijnt. Nu kun je pas echt close worden met je huisgenootje! Je relatie zal nooit meer hetzelfde zijn! Jammer alleen dat het apparaatje niet de andere kant op werkt, zodat je kat jou ook beter begrijpt, en pech dat er slechts een Japanse uitvoering beschikbaar is, dus die taal moet je er wel even bij leren.