Reizen

Zwemmende sashimi

Ad Blankestijn — Sat, 17 Jun 2006 10:13:00 GMT

De glazen stolp van Tokyo Sea Life Park in Kasai Rinkai Koen, aan de baai net boven Tokyo, is een landmark dat duidelijk zichtbaar is vanuit de trein (Keiyo lijn) die ook naar het iets verdergelegen Disneyland gaat. Architect Taniguchi Yoshio heeft het aquarium ondergronds aangelegd om het parklandschap niet te verstoren. De achthoekige glazen structuur staat in een bassin met water, zodat hij uit de baai lijkt op te rijzen.

Naast de architectuur van Taniguchi Yoshio is het aquarium zelf vooral interessant voor de donutvormige tank waar een school enorme tonijnen en bonitos rondzwemt. Je kijkt er naar als in een theater, een biologerende film waar je middenin zit. Nog nooit heb je zoveel sashimi langs zien zwemmen.

Artikel in de NYT over de architectuur van Taniguchi Yoshio. Bovenstaande foto's staan op mijn Flickr site.

Het grootste gebouw van Tokyo

Ad Blankestijn — Wed, 14 Jun 2006 18:57:00 GMT

Deze foto, genomen vanuit het ANA Hotel in Akasaka, laat een stukje zien van het stelsel van snelwegen (shuto) van Tokyo, dat bijna helemaal op enorme bruggen is gebouwd, soms over elkaar heen. Dit stelsel van wegen, bruggen en tunnels is in feite het grootste gebouw van Tokyo, 280 km lang, waarvan de eerste steen is gelegd in 1962. Er zijn nog ruim 30 km gepland!

Maar niet alle stukken zijn even mooi... (Hier zie je trouwens hoe je vieze oude grachten nog nuttig kunt gebruiken: plemp er een snelweg op palen in! Ideetje?)

Bovenstaande foto's staan op mijn Flickr page.

Toeristische thee?

Ad Blankestijn — Wed, 14 Jun 2006 17:51:00 GMT

Op een vorig artikel waarin ik tussen neus en lippen door van mijn chauvinistische enthousiasme voor groene thee uit Uji gewag maakte (als lange tijd feitelijk en nog immer geestelijk ingezetene van Kyoto), kreeg ik de volgende reactie van Agnoek:

Maar is de Uji thee nou ook echt de beste? Want vond het persoonlijk een nogal toeristische vertoning, en als ik denk dat het toeristisch is dan denk ik ook dat de kwaliteit niet zo heel erg goed is....

Inderdaad, toerisme is big business in Kyoto. Alle grote tempels in Kyoto hebben een straatje dat er naar toe leidt waar veel toeristische winkeltjes zijn gevestigd. Maar niet alle winkeltjes verkopen junk: het is een sport om er de goede winkeltjes uit te pikken die echt leuke crafts of lekkere dingen verkopen...

In Uji wordt in het straatje naar Byodoin voornamelijk thee verkocht en dat gebeurt door een aantal traditionele winkels die vaak al honderden jaren bestaan. Thee uit Uji heeft een speciale naam omdat de eerste thee, door de Zenmonnik Eisai meegebracht uit China, in Uji werd geplant (in feite eerst in Kozanji, zie mijn artikel over deze tempel) en zo heeft Uji altijd een grote naam op theegebied gehouden. Lees meer over de geschiedenis van Uji-thee op de site van Shohokuen, een van die traditionele producenten. Een andere traditionele tonya, Kanbayashi, heeft een interessant theemuseum, achter een indrukwekkende oude poort.

Het toeristische karakter van de winkeltjes rond Byodoin valt trouwens wel mee, maar de indruk die je opdoet hangt sterk af van het moment dat je er naar toe gaat. Op een drukke dag in het toeristenseizoen of in het weekeinde zal je een veel minder gunstige indruk krijgen dan wanneer je op een rustige winterdag gaat. Ik zelf was er voor het laatst in september, aan het einde van de dag, de tempel zelf was al gesloten en er waren maar weinig mensen. De rivier was toen ook op zijn mooist, terwijl de schemering langzaam over de verre bergen viel...

Naschrift: Een haiku over de liederen die de theeplukkers op de plantages van Uji vroeger zongen staat op mijn site Haiku Stones.

Bovenstaande foto staat op mijn Flickr site.

Geisha spotting

Ad Blankestijn — Thu, 11 May 2006 22:26:00 GMT

(Real maiko spotted near Gion, Kyoto)

"Geisha spelen" is nu extra populair dankzij de film Memoirs of a Geisha. In een aardig artikel in de Observer beschrijft Jean O'Connor hoe ze zich in Kyoto tot een maiko, een leerling-geisha laat omtoveren. Dat gebeurt in Eigamura, een studio voor historische films die tegelijkertijd als pretpark fungeert. Er worden tonnen witte make-up voor gebruikt, terwijl het slachtoffer ook nog op te kleine houten geta moet balanceren. Ze wordt bij haar geisha-avontuur geadviseerd door ene Peter MacIntosh, een ex-profrugbyer uit Canada die met een (alweer ex-) geisha is getrouwd en daardoor toegang blijkt te hebben tot dat gesloten wereldje. Zoals je op zijn website kunt zien, verdient hij ook nog een aardig centje aan “safari's” in Gion, de beroemdste geishawijk van Kyoto, te organiseren of geisha-dinertjes te regelen voor nieuwsgierige toeristen. Dat de geisha's daar op ingaan, bewijst wel hoezeer hun wereldje in verval is! In feite is iedereen op de commerciele geisha-bandwagon gesprongen, van "Memoirs of a Geisha tours" georganiseerd door Jaltours, tot een "geisha-package" in het Granvia Hotel. En dat, terwijl er bijna geen meter film van Memoirs of a Geisha in Kyoto is opgenomen... Als je naar Japan gaat en op meer economische wijze toch wat van de geisha en de geishawijken wilt zien, lees dan mijn artikel met tips voor "geisha spotting." Het mooiste is trouwens naar een voorstelling te gaan van de geishadansen die in lente en herfst in de theaters in Gion en Pontocho worden gehouden.