Film

Battleship sake

Ad Blankestijn — Sat, 17 Jun 2006 07:55:00 GMT

Hij is nog maar tot 30 juni a.s. verkrijgbaar: de "Mannen van de Yamato" sake, vernoemd naar de recente film gemaakt over de ondergang van de legendarische Yamato, de grootste oorlogskruiser ooit gebouwd. De Yamato begon actieve dienst in 1941, tijdens de oorlog in de Pacific, en al snel bleek dat al dat fraais niet veel mocht baten. Het zwaartepunt van zeeslagen was namelijk naar de lucht verschoven. De grote finale volgde in april 1945 toen het kolossale schip met zijn bemanning van ongeveer 2800 manschappen op een zelfmoordmissie naar Okinawa werd gestuurd, waar de Amerikanen toen juist de invasie waren begonnen. Ze had voor de kust van Okinawa de Amerikaanse vloot moeten aanvallen, maar werd op 7 april 200 mijl ten noorden van Okinawa door Amerikaanse onderzeeers gespot en vervolgens door zwermen van in totaal ruim 380 vliegtuigen aangevallen. Rond het middaguur zonk het enorme schip, er werden minder dan 300 opvarenden gered.

Door de film (overigens meer een tearjerker die zich op de persoonlijke tragedie van de opvarenden richt, dan een brok nationalisme) staat de Yamato weer helemaal in de belangstelling. In Kure, bij Hiroshima, waar de Yamato werd gebouwd, is zelfs een Yamato Museum opgericht. En Kamotsuru, een sake brouwerij uit Hiroshima die ook de echte Yamato van sake had voorzien, heeft een junmai ginshu sake op de markt gebracht (zie foto) waar de smaak van de oude scheepssake zoveel mogelijk wordt benaderd. Kampai, voor we zinken.

Idee uit: Japundit, aangevuld met eigen research. Hier is een ooggetuigenverslag van de ondergang.

Geisha spotting

Ad Blankestijn — Thu, 11 May 2006 22:26:00 GMT

(Real maiko spotted near Gion, Kyoto)

"Geisha spelen" is nu extra populair dankzij de film Memoirs of a Geisha. In een aardig artikel in de Observer beschrijft Jean O'Connor hoe ze zich in Kyoto tot een maiko, een leerling-geisha laat omtoveren. Dat gebeurt in Eigamura, een studio voor historische films die tegelijkertijd als pretpark fungeert. Er worden tonnen witte make-up voor gebruikt, terwijl het slachtoffer ook nog op te kleine houten geta moet balanceren. Ze wordt bij haar geisha-avontuur geadviseerd door ene Peter MacIntosh, een ex-profrugbyer uit Canada die met een (alweer ex-) geisha is getrouwd en daardoor toegang blijkt te hebben tot dat gesloten wereldje. Zoals je op zijn website kunt zien, verdient hij ook nog een aardig centje aan “safari's” in Gion, de beroemdste geishawijk van Kyoto, te organiseren of geisha-dinertjes te regelen voor nieuwsgierige toeristen. Dat de geisha's daar op ingaan, bewijst wel hoezeer hun wereldje in verval is! In feite is iedereen op de commerciele geisha-bandwagon gesprongen, van "Memoirs of a Geisha tours" georganiseerd door Jaltours, tot een "geisha-package" in het Granvia Hotel. En dat, terwijl er bijna geen meter film van Memoirs of a Geisha in Kyoto is opgenomen... Als je naar Japan gaat en op meer economische wijze toch wat van de geisha en de geishawijken wilt zien, lees dan mijn artikel met tips voor "geisha spotting." Het mooiste is trouwens naar een voorstelling te gaan van de geishadansen die in lente en herfst in de theaters in Gion en Pontocho worden gehouden.

Memoirs of a Geisha

Eisai — Thu, 11 May 2006 21:55:00 GMT

Memoirs of a Geisha was als roman een honderd jaar te laat verschenen Dickensiaans product, wel interessant voor de sappige intriges in de geishawereld die het beschrijft, maar aan de andere kant toch gevaarlijk dicht in de buurt van de keukenmeidenroman. De film is een typisch ver-Amerikaniseerd glad Hollywood product, met fabuleuze beelden zoals we dat van het beste uit die streken gewend zijn, maar tegelijkertijd nogal vlak. Toch zitten er interessante culturele aspecten aan deze film. Probeer je maar eens voor te stellen hoe vervreemd een Japanner hier naar moet kijken: een verhaal dat in de streng traditionele geisha-wereld van Kyoto speelt, maar dat is verzonnen door een Amerikaan en verfilmd door een Hollywood-regisseur die zich aan authenticiteit niet veel gelegen laat liggen - neem bijvoorbeeld de dans van Sayuri, die in totaal niets met de echte geishadansen heeft te maken. Maar de vervreemding wordt nog groter: de drie top-geisha's worden door Chinese actrices gespeeld (overigens de drie fantastische actrices Zhang Ziyi, Gong Li en Michelle Yeoh) en die spreken Engels met een accent zoals een Japanse dat nooit zou hebben... Vervreemding op vervreemding, wat je bijna het zicht op een unicum zou ontnemen: dit moet de eerste Hollywood film zijn waarin alle hoofdrollen door Aziaten worden gespeeld, en dat maakt weer veel goed.