Groene Thee

Mt Fuji

Ad Blankestijn — Wed, 19 Jul 2006 06:51:00 GMT

Some weeks ago the climbing season on Mt Fuji has started, so every night you will find a long line of people pulling themselves strenuously up the huge volcano. But there is also other news about the Fuji.

UPI reports that scientists are getting worried that the volcano has been quiet since 1707, although before that time eruptions were frequent. Monitoring equipment now has detected the occurrence of low-frequency earthquakes, which could mean that magna is building up.

To the website of Volcano World for more information. There we read:

Mount Fuji is the archetype of the stratovolcano and probably rivals Vesuvius for the best-know volcano. The volcano rises about 3,500 m above the surrounding plain. Fuji has erupted at least 16 times since 781 AD. Most of these eruptions were moderate to moderate-large in size. The most recent eruption was in 1707-1708 from a vent on the southeast side of the cone. The eruption ejected 0.8 cubic km of ash, blocks, and bombs. Five historic eruptions have caused damage, including the 1707-1708 eruption, but no fatalities. Fuji had two large eruption (VEI=5) in 1050 and 930 BC.

So are we in for another of those rare big eruptions?

Sumo, Natsu Basho

Ad Blankestijn — Sun, 16 Jul 2006 10:52:00 GMT

The Natsu Basho, the summer Sumo match held in Nagoya, is already in full swing, with Asashoryu comfortably in the lead. Reports on the matches can be found on the websites of the English newspapers (Asahi, Yomiuri, Mainichi and Japan Times), but also on the Grand Sumo Homepage (the same as the homepage of the Nihon Sumo Kyokai). Read Sumo analysis on Sumo Talk.com and in the Sumo Fan Magazine.

Burengerucht

Ad Blankestijn — Fri, 14 Jul 2006 21:14:00 GMT

Wat doe je in Japan als je je buren wilt pesten? Een man uit Kameoka, een stad ten noordwesten van Kyoto, ging naakt door zijn tuin marcheren om het echtpaar naast hem te treiteren. Nadat hij er door zijn buren op was aangesproken escaleerde de naaktloperij van de 62-jarige man. Zodra zijn buurvrouw op het balkon verscheen om de was uit te hangen vertoonde hij zich in volle glorie, trommelende op een lege emmer, en al scheldende. Het gevolg? Hij mag nu in de cel op een eetnap trommelen en niemand ziet meer of hij kleren aan heeft.

Uit: MSN-Mainichi Daily News

Alleen voor vrouwen

Ad Blankestijn — Thu, 13 Jul 2006 19:10:00 GMT

"Alleen voor vrouwen" is een nieuwe trend in Japan. Het begon allemaal met de speciale vrouwenwagons tijdens de spits in stampvolle forensentreinen die met name te lijden hadden van chikan, mannen met als hobby het onzedelijk betasten van vrouwelijke medepassagiers. Maar nu blijkt het fenomeen zich als een olievlek uit te breiden en worden we overspoeld met supermarkten, pachinko parlors, sportclubs, spas en restaurants die hetzij speciaal voor vrouwen zijn, hetzij aparte tijden hebben dat alleen dames welkom zijn. En natuurlijk woedt ook de discussie of dit allemaal wel een goede zaak is. Iedereen is het er over eens dat de aparte spitswagons een noodzakelijke vorm van bescherming zijn, maar dat geldt niet zonder meer voor de andere soorten van welhaast Victoriaanse scheiding der seksen. Er is zeker ook een economische overweging in het spel, want vrouwen bezitten veel koopkracht en een aparte supermarkt met damesartikelen vormt een aardige gimmick om klanten uit die groep te trekken. En een vrouwenspa kan zich specialiseren in aromatherapie en schoonheidsbehandelingen. Geld als motief is zelfs overduidelijk het geval bij het meest extreme geval van "alleen voor vrouwen" in Japan: een softporno bioscoop heeft de achterste rij voor vrouwen gereserveerd (zodat ze geen glurende kerels achter zich hebben) en biedt een stevige korting om ook dames eens tot een bezoekje aan hijgfilms te bewegen.

Uit: MSN-Mainichi Daily News. Mari, een blogger uit Tokyo, schrijft ook over het chikan fenomeen.

Japanse geur recorder

Ad Blankestijn — Wed, 12 Jul 2006 09:18:00 GMT

Voor de Franse schrijver Proust waren het geuren die de sterkste herinneringen wakker riepen, ook aan vergeten gebeurtenissen. Een toevallig, vluchtig aroma van rozen en je waant je weer op je kinderfietsje in de tuin van vroeger, de pregnante geur van houtskool en je loopt weer door de straatjes van Kyoto, 25 jaar geleden. Maar terwijl de waarnemingen van onze andere zintuigen ogen en oren allang kunnen worden vastgelegd, heeft de neus minder geluk gehad. Daar lijkt nu langzaam maar zeker een einde aan te komen. Japanse geleerden aan het Tokyo Institute of Technology zouden namelijk een apparaat hebben ontwikkeld dat met 15 sensoren een geur analyseert, digitaal vastlegt en dan vervolgens weer kan reproduceren. Uitvinder Takamichi Nakamoto ziet vooral toepassingen in de voedsel en parfum wereld. Je zou ook mensen die online bloemen willen kopen eerst de geur kunnen laten ruiken. Maar daar is nog veel voor nodig. Vooral aan de reproductiekant: het apparaat is 100 bij 70 centimeter groot, door de noodzaak 96 chemicalien in flesjes op te slaan die de geuren moeten reproduceren. Dat is nog niet echt handig. Bovendien beslaat dit nog niet eens het hele spectrum van de menselijke neus. Helaas, de tijd dat je met je mobieltje snel een geurafdruk maakt en die dan op je blog kunt zetten, ligt nog ver in de toekomst...

Uit: ITBusinessNet, via NewsonJapan.

Groene thee shops

Ad Blankestijn — Fri, 07 Jul 2006 22:37:00 GMT

Deze blogger trekt blijkbaar etend en drinkend rond de wereld. In Tokyo stuitte hij op een drinkgelegenheid naar mijn hart: Koots, een Japanse Starbucks die geen koffie, maar groene thee serveert! Je vindt er sencha, matcha en andere theesoorten in verscheidene sterktes (een dubbele of driedubbele shot matcha) en ook exotische smaken als "iced latte." Verder is er een speciale thee van de dag en een selectie van bij groene thee passende Japanse snacks, zoals Green Tea Cake. Er zijn vijf vestigingen in Tokyo en als je na aankomst in Japan snel een shot wilt, er is ook een restaurant in de First Terminal op Narita!

Uit: The Travelling Hungryboy

Japanese exhibitions in Van Gogh Museum, Amsterdam

Ad Blankestijn — Fri, 07 Jul 2006 08:49:00 GMT

Today (July 7), under the title "Japanese season" the Van Gogh Museum starts hosting three exhibitions about Japan:

- Women from Tokyo and Paris highlights the influence of ukiyo-e on the French group Les Nabis (Bonnard, Toulouse-Lautrec etc). They not only copied Japanese two-dimensionality, color contrasts or cropped composition, but were also inspired by the themes of Japanese art.

- Wonders of Imperial Japan showcases art and crafts from the Meiji period (1868-1912). In that period of modernisation, Japanese artists on the one hand started practising Western art such as oil painting and on the other hand traditional arts and crafts were given a new impetus by adapting certain Western techniques. This second aspect is given attention at the exhibition, which is based on the Khalili collection. It was a period when Japanese vases, lacquerwork and screens were all the vogue in Europe and the exhibition has some fine pieces, allthough I must say that Meiji art also has a tendency towards overdecoration and kitsch. But it is an interesting side of Japanese art seldom shown here and Van Gogh himself may have seen such artifacts when they were, for example, exhibited in Amsterdam in 1883.

- A Tokaido Make-over shows photos of the Tokaido, the "Eastern Highway" between Tokyo (Edo) and Kyoto by contemporary photographer Guus Rijven hanging besides the original ukiyo-e of Hiroshige.

All exhibitions run until October 22.

Mobiel kompas

Ad Blankestijn — Mon, 03 Jul 2006 08:18:00 GMT

Dankzij de nieuwste generatie mobieltjes met GPS en electronisch kompas, zijn reisgidsen straks overbodig. Daar sta je dan alleen in een vreemde stad... niets aan de hand, je richt je mobieltje op het fraaie historische pand tegenover je, een druk op de knop en voila, alle informatie flitst over je scherm. Na gedane bezichtiging ben je hongerig. Je selecteert de optie 'restaurant' op je telefoon, richt hem op een blok gebouwen in de buurt dat er wel aardig uitziet, en daar rollen de gegevens van verscheidene eetgelegenheden over je scherm. Als je er eentje uitkiest brengt de telefoon je er ook netjes naar toe. Hetzelfde geldt voor het hotel waar je die nacht gaat slapen. Je mobieltje wordt nog onmisbaarder dan het nu al is.

Maar alleen als je in Japan woont, want dat is het enige land ter wereld waar vanaf volgend jaar alle telefoons een verplichte GPS functie zullen hebben. Dat is uit het oogpunt van misdaadbestrijding en om verdwaalde/ontvoerde kinderen snel te kunnen localiseren, maar het is duidelijk dat het ook commercieel aangewend kan worden. De Japanners zijn er samen met het Amerikaanse bedrijf GeoVector bovenop gesprongen. Er zijn al meer dan 700.000 locaties ingevoerd en het systeem draait al volop.

Omdat je zelf het systeem om informatie moet vragen, wordt mobiele spam gelukkig voorkomen, want ik moet er niet aan denken om steeds als ik door de stad loop lastig te worden gevallen met advertenties van de winkels die ik passeer... En Big Brother? Die is er al, althans in Japan waar hij dus via de GPS in je telefoon steeds kan vaststellen waar je je bevindt, tot op twee meter nauwkeurig. Hoe dan ook, over de hele wereld lijken mensen de voorkeur aan gemak te geven boven angst voor een eventuele inbreuk op hun privacy. En je kunt die telefoon toch ook wel eens uitzetten?

Uit: IHT, via Bright.

P.S. Mobieltjes met GPS bestaan in Japan al veel langer, de eerste werden in 2001 door KDDI ingevoerd en NTT Docomo volgde in 2003. Hiermee kon je tot dusverre echter alleen een kaart downloaden van het gebied waar je je bevond, een electronisch kompas ontbrak. Dat is nu ingevoerd op verscheidene modellen van de KDDI service (hier is een voorbeeld, in het Japans, maar je kunt het electronische kompas zien in het reclamefilmpje van dit Casio toestel).

Rennai NEETs

Ad Blankestijn — Sun, 02 Jul 2006 23:55:00 GMT

NEETs ("not in Employment, Education or Training") zijn jonge mensen zonder scholing of werk die geen aanstalten maken veel uit het leven te halen. Ze gaan half slapend en ongeinteresseerd door het leven en parasiteren doorgaans op hun ouders. Een Japans tijdschrift heeft nu een enquete onder deze groep asociale jongeren gehouden waaruit blijkt dat zelfs het andere geslacht hen onverschillig laat. Niet omdat ze geen geld hebben om met een vriendin uit te gaan, of omdat ze weinig kansen hebben potentiele partners te ontmoeten, nee, het is teveel moeite. Een relatie opbouwen is hard werk en inspanning, daar hebben de NEETs nou eenmaal geen zin in. Het feit dat we in Japan hard op weg zijn naar het miljoen NEETs beloofd dus niet veel goeds voor de kelderende geboortecijfers...

Uit: Mainichi Daily News.

Fundoshi voor vrouwen

Ad Blankestijn — Sat, 01 Jul 2006 19:56:00 GMT

De fundoshi is de Japanse lendendoek, het traditionele ondergoed van mannen, een langwerpige katoenen doek die als een soort (brede) string avant-la-date om de edele delen wordt gewikkeld. Je ziet hem vooral nog bij de matsuri, de grote Shinto feesten, waar mannen in fundoshi met de schrijn van de god, de mikoshi, door de straten hossen (als je benieuwd bent hoe zo'n ding wordt omgebonden, kijk dan op deze site).

(Man in fundoshi bij het Gion Matsuri)

Nu heeft een atelier in Kyoto, Maaff Kobo, een fundoshi voor vrouwen op de markt gebracht (zie foto). Het zijn schattige stukjes textiel, zeer zedig (bepaald geen strings), zodat je er zelfs gewoon mee over straat kunt lopen, en een soort is zelfs bedrukt met de gebuikelijke nonsensicale Engelse kreten die je doorgaans op T-shirts vindt. Bij het ontwerp heeft de Kyoto University of Art & Design medewerking verleend. Met zo'n 30 euro per stuk zijn ze niet goedkoop, maar je moet er als Japanse vrouw wat voor over hebben om aan de wafu-boom, de mode van Japanse dingen, mee te doen...

P.S. Dat het dragen van Japanse kledingstukken nu een nieuwe mode kan worden, bewijst hoezeer de eigen traditionele cultuur in Japan uit de mode is geraakt...

Uit: Tokyo Times.

Best skylines

Ad Blankestijn — Sat, 01 Jul 2006 18:06:00 GMT

In Europa kun je lang zoeken naar imposante skylines (maar we hebben van die gezellige rode pannendaken), in Azie schieten de wolkenkrabbers als de spreekwoordelijke paddestoelen uit de grond. Italiaan Luigi Diserio heeft een lijstje van 15 favoriete skylines gemaakt en geen wonder dus dat zes van de tien beste allemaal in Azie zijn te vinden. Nummer een is Hong Kong met 43 gebouwen die hoger zijn dan 200 meter, waarvan er 30 sinds 2000 zijn gebouwd (toen was er toch een Azie crisis?). Hong Kong bezit ook 15 van 's werelds hoogste gebouwen en het zicht op de stad vanaf Victoria Peak is adembenemend. Nummer 2 is Chicago, waar de eerste wolkenkrabber ter wereld in 1885 werd gebouwd. Als derde scoort Shanghai, de snelst groeiende stad van Azie, met de 486 meter hoge Oriental Pearl TV Tower. Vier is New York, met 47 gebouwen hoger dan 200 meter nog steeds de wolkenkrabberhoofdstad van de wereld.

(Metropolitan Government Building, Tokyo)

En dan, bij nummer vijf, komt Tokyo, waarvan de auteur opmerkt:

Its skyline has a number of unique characteristics that set it apart from other big city skylines, among them 15 structures at over 200 metres tall (including the Tokyo Tower which changes colors every night). But because of the density and vast size of the city, every corner appears to have its own skyline. (...) Tokyo is filled with neon lighting and unique, contemporary architecture, and like New York City is also often portrayed in movies for its aesthetic and eye-catching cityscapes.

Wanneer de New Tokyo Tower er staat, mag Tokyo nog wel een plaatsje omhoog...

Om het rijtje nog even een stukje verder op te sommen: 6 is Singapore, 7 Toronto, 8 Kuala Lumpur (Petronas Towers), 9 Shenzhen (in 1970 nog een slaperig vissersdorp!) en 10 is Seoul (de lijst gaat nog verder, lees het artikel).

Als je van wolkenkrabbers houdt, kijk dan ook eens op Skyscraperpage.com, waar je mooi getekende diagrammen aantreft. Ook hier zijn 7 van de 10 hoogste gebouwen Aziatisch... En, het kan niet op, hier is nog een ander artikel met een ranking waarbij Tokyo op drie staat, na Hong Kong en New York!

Cute Kitty MP3 Player

Ad Blankestijn — Wed, 28 Jun 2006 19:50:00 GMT

Cute is in, zoals we zagen, en het intussen veertigjarige katje Kitty is het summum van schattigheid. Dat wordt op allerlei manieren door eigenaar Sanrio uitgebuit - de laatste incarnatie van het poesje met de ronde oogjes en het kleine (afwezige?) mondje is een MP3 speler. Japanners zijn immers ook gek op gadgets. Klein detail: je bedient hem door op de pootjes van het poesje te duwen...

Uit: Akihabara News, via Japundit.

Japanse gadgets

Ad Blankestijn — Wed, 28 Jun 2006 07:08:00 GMT

Dat er gekke technologische bedenksels uit Japan komen, wisten we al, dat maakt het juist zo leuk. Hier zijn een paar van de nieuwste vindingen uit het Land van de Rijzende Zon.

Om te beginnen de Nap Alarm, die je achter je oor steekt en die als hij registreert dat je hoofd knikkebollende bewegingen maakt, gaat trillen om je wakker te doen schrikken. Handig, met al die Japanners die een slaaptekort hebben en dus achter het stuur in slaap kunnen vallen (of in de cabine van de Shinkansen zoals een machinist een tijdje terug gebeurde).

Japanners houden er van hun oren schoon te maken en nu is er een Ear Wax Camera/Cleaner die via een minuscuul cameraatje zelfs laat zien hoeveel bruine aanslag er in je oor zit.

Handig zijn ook de opvouwbare kartonnen speakers van Muji, of eetstokjes van doorzichtig plastic die hol zijn en waar je sojasaus in kunt doen om langzaam over je sushi te verspreiden. Een toilet voorzien van SD slot en MP3 speler is ook nooit weg, vooral als je er dan een manga bij leest die op een USB flashdrive staat. Daar heb je zelfs geen toiletpapier dat met Engelse lessen is bedrukt meer bij nodig....

Uit: Techeblog.

Een zee vol kwallen

Ad Blankestijn — Tue, 27 Jun 2006 21:56:00 GMT

Kwallen, je kunt er naar gaan zitten staren om te ontstressen, maar je kunt er ook flink van in de stress schieten. Dat doen Japanse vissers de laatste paar jaren tenminste. In de zomer zwemmen tegenwoordig namelijk enorme scholen gigantische kwallen door de Straat van Tsushima de Japanse Zee in, om de vissersnetten te vernielen en met hun volumineuze lijven op te vullen. Stel je voor, monsters van 1.5 meter in doorsnee en 200 kilo zwaar uit je netten te moeten plukken, dat vist niet zo lekker. En er zijn er niet weinig ook, want soms worden 300-500 miljoen kwallen tegelijk waar genomen, de hele zee roze gekleurd. Lekker urenlang met je scheepje door de kwallen varen. Waar dit verschijnsel door is veroorzaakt? De wetenschappers zijn er nog niet uit, al wordt de bouw van de Yangzi Three Gorges Dammen in China, en daardoor verstoring van het ecologische evenwicht, door sommige Japanse biologen geopperd, maar daar is China het niet mee eens. Daar vinden ze al die kwallen trouwens helemaal geen plaag, op Chinese vismarkten worden ze naar verluidt als delicatesse verkocht.

Uit: Daily Yomiuri Online.

Schattigheid

Ad Blankestijn — Sun, 25 Jun 2006 09:20:00 GMT

Japan is het land van de schattigheid, “the country of cute,” of het om een populair vrouwbeeld gaat, om reclame-ikonen – niet voor niets is Nijntje zo populair – of speelgoed. Kawaii, “cute” is een stijl en een smaak, alles wat klein, schattig, en onschuldig is. Er zijn schattige uitdrukkingen, schattige gebaren en schattige manieren om te staan en te lopen, schattige manieren om je te kleden en om je op te maken. Maar het is eigenlijk meer dan een mode-uiting, het is eigenlijk een vorm van esthetiek. Laat negentiende-eeuwse reizigers uit Europa of Amerika zagen Japan voornamelijk als “poppenland”, ongetwijfeld discriminerend vanuit hun eigen vermeende culturle superioriteit, maar toch kleeft er nog een spoortje van die poppigheid zelfs aan het moderne Japan. Is er een ander land ter wereld waar make-up voor jonge mannen wordt verkocht? De schattigheid is ook een gewild exportartikel naar andere Aziatische landen: van Kitty, het intussen 30 jaar oude poesje, dat is uitgegroeid tot een geld-machine van bijna 1 miljard euro per jaar voor de eigenaar, het bedrijf Sanrio, tot Doraemon, in kinderboeken, anime-films en manga, in mode en design, overal wordt het Japanse ideaal geëxporteerd.

(Another icon of cuteness)

Het is niet alleen een ideaal voor kinderen en jonge mensen, ook vrouwen van middelbare leeftijd proberen er nog “cute” uit te zien. Nu heeft deze trend zelfs bejaarden bereikt, wat goed is voor de industrie, want met de oplopende vergrijzing hebben bejaarden de toekomst. Er zijn in Japan nu al 23.000 personen boven de honderd en met een geboortencijfer van 1,2 neemt de vergrijzing steeds ernstiger vormen aan.

Bejaarden kunnen natuurlijk zelf ook als lief en koddig worden voorgesteld, als de zingende honderjarige zusjes Gin-san en Kin-san die een jaar of tien geleden furore maakten, twee – inmiddels overleden – goedlachse oudjes die een CD-tje hadden volgezongen en herhaaldelijk voor de TV werden gesleept. Het nieuwste is nu, dat je ook schattige dingen die eerst alleen voor zeer jeugdigen bestemd waren, voor bejaarden kunt kopen. Het summum van deze trend is Yumel, de pop die speciaal is ontwikkeld voor eenzame oudjes. Een pop van een vijfjarig jochie, de ideale brave kleinzoon, die lieve zinnetjes kan zeggen zodat ze op hun stille kamertje wat aanspraak hebben. Als oma met de pop naar bed gaat, wenst hij zelfs beleefd “welterusten.”

Hierbij moet wel aangetekend worden dat in Japan de oudjes heel wat eenzamer zijn dan in Nederland. Wij zijn een geografisch klein landje met nauwe familiebanden, waar de zondag nog steeds vaak oma-dag is en verjaardagen met de hele familie worden gevierd. In Japan is dat onmogelijk, deels door de grote afstanden, deels door de kleinere woningen, en deels ook omdat men gewoon anders met elkaar omgaat. Familierelaties zijn vaak afstandelijker, men ziet oma vaak slechts één of twee keer per jaar, met Nieuwjaar en tijdens het Boeddhistische Allerzielen feest in midden augustus.

Hoe ver dat afstandelijke kan gaan, blijkt uit een gekke oplichtingstruc, die bij mijn weten alleen in Japan voorkomt. Dat is het “ore, ore” fenomeen. “Ore” betekent “ik” en wordt alleen door mannen gebruikt. Oma krijgt dan opeens een mannenstem aan de lijn, die ore-ore, “met mij” zegt, zonder zijn naam te noemen. De spreker pretendeert op die manier oma’s kleinzoon te zijn, die vreselijk in de klem zit omdat hij op staande voet geld nodig heeft. Dat kan bijvoorbeeld komen omdat hij een verkeersongeluk heeft veroorzaakt – in zo’n geval wordt de schuldige in Japan namelijk geacht bovenop het bedrag van de verzekering nog eens een stevig smartengeld te betalen. Of misschien heeft hij gokschulden. De stem noemt een bedrag en banknummer en oma rollatort naar de bank om haar lieve kleinzoon, voor wie ze nu eindelijk eens wat kan doen, haar spaarcentjes over te boeken. Oma is in Japan vaak zo eenzaam dat ze stem en manier van spreken van haar kleinkinderen niet eens kent. Waarschijnlijk komt er ook een stevig stuk intimidatie aan te pas.

Deze truc is de laatste jaren tot een ware epidemie uitgegroeid, er worden in totaal jaarlijks honderden miljoenen van bejaarden gestolen en vele duizenden goedgelovige oudjes tot de bedelstaf gebracht. Daders variëren van zware jongens, yakuza, tot kleine jongens, er zitten namelijk ook veel middelbare scholieren onder.

Oma is zo weinig populair in Japan dat ze alleen maar gebeld wordt door louche figuren die op haar centjes uit zijn. Ze kent de stem van haar kleinkinderen niet eens. Geen wonder dat ze graag een pop wil om wat aanspraak te hebben. Yumel, zoals de pop heet – yume betekent “droom” – , kost ongeveer 70 euro en wordt gemaakt door speelgoedfabrikant Takaratomy. Het lieve ventje heeft grote ogen en een klein neusje en gaat gekleed in een snoezig speelpakje met capuchon, in pastelblauw – er is trouwens ook een meisje met een roze pakje aan.

Oma kan aparte kleertjes bijkopen, zodat ze haar pop af en toe wat anders kan aantrekken. Yumel heeft een vocabulaire van zo’n 1200 frasen in z’n chipje zitten, en is toegerust met sensoren zodat hij het waak- en slaappatroon van oma herkent en op de zelfde tijden gaat “waken” en “slapen.” Natuurlijk dit alles vergezeld van snoezige geluidjes en bewegingen, als lodderige oogleden. Yumel kan ook versjes zingen voor oma en vraagt om cadeautjes. Er is één geruststelling: dit snoezige ventje zal haar spaarrekening niet leeghalen.

Zie ook: recent artikel dat vanuit andere hoek op hetzelfde fenomeen in gaat. Also see this long article about the whole phenomenon.