Al jaren is in de grote steden een verwoede strijd aan de gang om integratie op de scholen en dan vooral die met een havo- en vwo- of gymnasiumafdeling te bevorderen. Ingrepen door de overheid, zoals bijvoorbeeld het postcodebeleid of het samenvoegen van scholen, resulteerden weinig tot geen effect. Zogenaamde witte scholen blijven overwegend witter tot witst, de zwarte worden zwarter. In Utrecht onstond zelfs een witte vlucht naar scholen als de Werkplaats in Bilthoven of het Herman Jordan in Zeist. Maar ook Amsterdam Zuid-Oost kent bijvoorbeeld een zwarte vlucht van havo- en vwo-leerlingen naar het stadsdeel met de hoogste concentratie voortgezet onderwijsscholen en dan vooral gymnasia: Amsterdam Oud-Zuid. Door de hoge concentratie witte scholen in dit deel van de stad is het nuttig effect van deze leerlingmigratie te verwaarlozen.
Het is een interessante gedachte om je af te vragen of deze opgelegde integratie wel de juiste weg is en of er wellicht andere perspectieven mogelijk zijn. Kijk je naar het verleden in onderwijs in Nederland dan tekent zich een rijke geschiedenis af van sociale en economische emancipatie van bevolkingsgroepen (van katholieken tot arbeiders) die op enigerlei tijd door extra aandacht die specifiek op deze groepen zelf waren gericht, vooruit werden geholpen. Niemand zal ontkennen dat de kern van het probleem van integratie een sociaal-economische is. Verbetering van deze sociaal-economische situatie, concreet genomen dus beter betaald en uitdagender werk, start bij het onderwijs. Onderwijs van een zo goed mogelijke kwaliteit. Onderwijs dat zo goed mogelijk in zijn aanpak aansluit op de specifieke doelgroep. Maar daarnaast ook onderwijs dat vooral hoge eisen stelt aan kinderen.
Het is daarom verstandig, op het gevaar politiek incorrect te zijn, te streven naar de realisatie van zwarte topscholen. Scholen waar hoge eisen worden gesteld aan leerlingen van allochtone afkomst, waar extra inzet wordt gepleegd om hen in aaraking te brengen met allerlei zaken die van huisuit minder vanzelfsprekend zijn en dat alles met het doel om ze ze zo goed mogelijk voor te bereiden op deelname aan het hoger en universitair onderwijs. Daarvoor is een extra en speciaal op de specifieke doelgroep gerichte benadering nodig. De geschiedenis heeft geleerd dat vaak slechts een decennium duurt voordat een verbetering van de sociaal-economische situatie en daarmee ook integratie daadwerkelijk een feit is. Stel je voor: zelfs een school als het Vossius Gymnasium in Amsterdam Oud-Zuid die in 2020 een leerlingpopulatie kent die een afspiegeling is van Amsterdamse bevolking... dat is een mooi streven.