Het is vakantie en eindelijk kan ik een keer naar het GM en het GEM, want de meeste andere instellingen staan stil, bereiden voor of heb ik al gehad. In het Gemeentemuseum liep ik eerst het Triton-kabinet binnen waar het thema kleur aanleiding was tot een zaal met fauvisten, Duitse expressionisten waaronder prachtig werk van Heinrich van Campendonck en ter versterking van die kleur vier vreselijke donkere grijze oorlogsetsen van Otto Dix. Maar ik kwam voor Guenther Brus. Ik hoopte op recente werken, maar het bleek een tentoonstelling in samenwerking met andere instellingen met werk uit de zeventiger en begin tachtiger jaren: redelijk bekend dus! Het was wel interessant om het slot van zijn performance-carrière te zien: een serie foto's van Zerreisprobe (1970) en ontwerpschetsen daarvoor. Het is bijzonder dat Brus zich omgekeerd heeft ontwikkeld: vanuit een performancepraktijk naar het tekenen en schrijven, te zien is een mooi overzicht van de ontwikkeling van voorzichtige potloodschetsen naar meer uitgewerkte tekeningen met tekst die daarna allengs vrijer worden. Het werk wordt gecombineerd met werk uit de collectie van het GM van Thorn Prikker, Jan Toorop, een tekening van Mondriaan n.b. en werk van Schiele en Klimt.
Guenther Brus
Na Brus begaf ik me naar “ De Schone Slaapster”, een tentoonstelling met Pre-Rafaelitische schilders w.o. Dante Gabriel Rosetti en Edward Burne Jones. Ik heb ooit de Symbolisme tentoonstelling in Booijmans van Beuningen bewonderd waarin deze en vergelijkbare schilders figureerden, maar ik denk dat ik tegenwoordig meer houd van de poezie van de pre-Rafaelieten. Op dus naar Gé karel van der Sterren die het op zich heeft genomen een schilderij voor de projectruimte te maken en dat deed hij: groot en vol verf! Ik kan er alleen niet warm en koud van worden, hoeveel goede en maatschappijkritische bedoelingen hij “ Oopsie Daisie“ zoals het werk heet ook heeft meegegeven. De ruimte vraagt om zuigende perspectieven: die kunnen we krijgen! Het is een schilderij: de uitgezaagde verfslabben die op het doek bevestigd zijn om het beeld extra diepte te geven drukken dat met overgave uit! En modern is het ook : de diverse gesampelde beelden dringen zich in felle kleuren aan ons op en toch mis ik iets zoals ik dat eerder ook al bij zijn werk heb ervaren.
Gé Karel van der Sterren: Oopsie Daisie -2009
Bon, tijd voor het museum voor moderne kunst, het GEM. Daar besloot ik eerst maar naar het werk van Michael Raedecker te gaan kijken. Dat ben ik hem wel verschuldigd na van de opening af te hebben gezien toen ik zijn wat onbenullige uitspraken hoorde in het NOS-journaal (het alternatieve programma die avond van Super-B was ook wel héél aantrekkelijk). Het werk van Raedecker werd al vroeg gebracht bij Nouvelles Images in een groepstentoonstelling waar het opviel door ongewoon materiaalgebruik en een lichte toon. Intussen heeft de schilder een behoorlijke ontwikkeling doorgemaakt en je vraagt je af of de status die hij inmiddels bereikt heeft niet een negatieve invloed op zijn werk heeft. Ik moest denken aan de film van Michelangelo Antonioni waarin de protagonist, een regisseur die inspiratie zoekt, op een bepaald moment met zijn vriendin in een dichte mist rijdt. Er is een vrij lange periode niets anders te zien dan die mist, een grijze soep en hij roept zijn vriendin die is weg gelopen. Tevergeefs, hij ziet haar niet meer terug! In de ontwikkleing van Raedecker zien we ook een steeds minimaler en grijzer beeld wat tot heel weinig wordt gereduceerd. Ik ben het met Eelco van der Lingen eens dat het meest minimale beeld wat hij “ De roze handdoek“ noemt het best uit de verf/draadjes komt: het maakt nieuwsgierig welke muse Raedecker terug zal vinden.
En dan is het de tijd voor het hoogtepunt van de dag: de tentoonstelling van getekende portretten van Emo Verkerk. Verkerk is ooit als autodidact aangenomen bij ateliers 63 in Haarlem. Sindsdien maakt hij objecten/schilderijen van mensen die hem na aan het hart liggen: muzikanten, schrijvers, componisten, dichters, kunstenaars, zijn familie etc. Dat doet hij met veel gevoel voor materiaal en psychologisch inzicht, hij gebruikt vaak minimale middelen om het hart van zijn onderwerp te raken. De huidige tentoonstelling laat tekeningen zien die hij niet of zelden heeft getoond, met naast de portretten ook een aantal landschappelijke impressies met vreemde invalshoeken een speelse observaties. Dit is een tentoonstelling met een ziel!
?
Kassen in aanbouw
Beckett
Tim Rose
Berend met het hoofd van Lucebert
Aan de kade (wachten op Godot? CHMK)
Malaparte
Tot slot nog even naar het fotomuseum om het werk van Jasper de Beijer in deze context te zien. Eelco van der Lingen heeft ook dit in duidelijke bewoordingen beschreven waarmee ik het alleen maar van harte eens kan zijn! Ik zal daar verder niets meer aan toevoegen.
http://www.gemeentemuseum.nl/index.php?id=036054
http://www.gemeentemuseum.nl/index.php?id=036112
http://www.gemeentemuseum.nl/index.php?id=036106
http://www.gem-online.nl/index2.phtml
http://trendbeheer.com/2009/07/13/michael-raedecker-gem-den-haag/#more-28716
http://trendbeheer.com/2009/07/14/jasper-de-beijer-fotomuseum-den-haag/