Vandaag was de opening van Patrick Bernatchez in West, wat pover bezocht, maar dat was onterecht: de tentoonstelling is suggestief in opzet en uitwerking. Er wordt driftig om een film gecirkeld die gemaakt wordt, maar waarvan het bestaan door de posters (glorieuze 3D affiches in plexiglas) en de trailer die op klein formaat vertoond wordt eigenlijk al een feit is. De tentoonstelling is eigenlijk een tussenstation waarvan het de vraag is of het ooit verlaten zal worden: Bernatchez' film 134340 staat eeuwig op tweede honk (misschien). In de uitvoering wordt aan diverse bekende cultuuruitingen gerefereerd, Kubrick's 2001, A Space Odyssey is duidelijk aanwezig. In de trailer meende ik ook echo's van de surrealistische films uit de twintiger jaren te herkennen en de monochrome affiches doen ook aan nog niet heel oude schilderkunst denken.
Marie José Sondeijker introduceert de kunstenaar onder toeziend oog van de curator van SM Den Bosch
waar Bernatchez ook te zien is.
Liza Lavoie van de Canadese ambassade opent de tentoonstelling met een charmante speech
De trailer van de film die ooit het licht zal zien (of niet).
De affiches van de film
In de avond ben ik toch naar Super-B gegaan en daar had ik geen spijt van: een prachtig programma met video-clips avant-la lettre. Er is niets nieuws onder de zon, alles is al eens gedaan blijkt maar weer. Mooie en verrassend goed klinkende opnamen van de Hollies, de Stones in het Kurhaus, een opname van de obscure groep Calabash op het Love & Peace-festival waaronder geluid van de Allman-Brothers' Whipping Post was gemonteerd (Duane schijnt mee-gejamd te hebben bij die gelegenheid), een bijzonder melige Dave Cash Radio-show op TV, Voor de vuist weg van Willem Duijs met een ongekend stoffig publiek: de benauwende zestiger en zeventiger jaren kwamen weer tot leven. De ambience droeg daar ook in niet geringe mate toe bij door inrichting en waarachtige projectie van 16 mm films, ik moest erg denken aan de vertoningen van Laurel & Hardy en The Three Stooges in de pastorie tijdens mijn lagere school tijd.
Na afloop van de films werd het toneel overgenomen door de Bandje B(RAK) die 'l histoire du Pop tot leven bracht met danig geinspireerde versies van titels als “ Rawhide“, “ Non, non, rien n'a changé“, een absolute geheimtip, deze band!
Albert Wulffers van Super B introduceert!
De filmoperateur Willem Marijs zal zich later van nog weer een andere kant laten zien!
Mick Jagger in het Kurhaus: toen al lichtelijk spastisch!
De Jukebox en de bar van Super-B, ontwaar ik daar niet een concurrerend blog?
Bandje B(RAK) met wederom Willem Marijs op slag en (snijdende) solo gitaar
en Judith van Bilderbeek op gitaar en zang
http://www.galeriewest.nl/site.php
http://www.sm-s.nl/index2.cfm?languagetype=0&screenWidth=1440
http://www.stichting-ruimtevaart.nl/super-b.htm