Toen ik in de States woonde keek ik bijna elke nacht naar de herhalingen van Saturday Night Live, de eerste jaargangen met Bill Murray, John Belushi en Gilda Radner en Chevy Chase en Dan Ackroyd en noem maar op. Er was altijd interessante muziek en de huisband van de show was de begeleidingsband van de Bluesbrothers oftewel The Muscle Shoals Rhytm Section oftewel Booker-T and the MG's met The Memphis Horns. Er waren memorabele sketches te bewonderen en voornoemde acteurs zijn nu of dood (Belushi) of heel erg beroemd, terecht (Bill Murray) of ten onrechte (Chevy Chase, ingepakt door het establishment). Hier in europa zag of hoorde ik nog wel eens wat van de show en soms was er een nieuwe film met iemand die het gemaakt had in SNL: de film werd meestal gekraakt en als ik die mensen in fragmenten uit de show zag was het niks meer. Misschien vond ik SNL destijds ook alleen maar leuk bij gebrek aan beter vermaak en probeerde ik de sentimenten bij Koot en Bie te vinden in de sketches waarin Chevy Chase Gerald Ford belachelijk maakte of die waarin Belushi een dolgedraaide Samurai speelde.
Deze week werd ik door een doorgewinterde Neil Young Fan gewezen op een persiflage op zijn muzikale held die uitgezonden was in Saturday Night Live: Kevin Spacey (!) met een onwaarschijnlijk dunne stem die de politieke aspiraties in Youngs nieuwe CD wat uitvergroot met behulp van de Dixie Chickens en Conor Oberst van Bright Eyes.
Dit is toch weer een aardig stukje Amerikaanse TV voor mensen die van popmuziek en het hernieuwde politieke elan van Amerikaanse popmusici houden:
http://www.youtube.com/watch?v=zO076LcG8RM&search=%22Neil%20Young%22
En Neil Young himself in Saturday Night Live:
http://www.thrasherswheat.org/2005/12/neil-young-on-saturday-night-live.html