Het heeft even geduurd, maar zoals beloofd het volgende:
In 1977 schreef een Duitse student een reactie op de moordaanslag van De Rote Armee Fraktion op Generalbundesanwalt Buback waarin hij de politiek van liquidaties en aanslagen van de RAF veroordeelde maar toch gewag maakte van een gevoel van “Klammheimliche Freude”. Hij ontwikkelde in zijn stuk een alternatieve houding tegenover de staat die een reaktie zou kunnen zijn op ontwikkelingen die zich op dat moment in de BRD voordeden: er was een stevige politiek van repressie tegen linkse en links-radicale studenten en andere opstandige burgers die verhevigd werd door de akties van de RAF. Zelf vond ik die uitdrukking “Klammheimliche Freude” een mooie beschrijving van wat velen voelden: moord was niet goed te praten, maar er was iets gedaan tegen de vertegenwoordigers van de macht in de BRD. Zelf liftte ik veel door Duitsland in die tijd en hoorde en zag veel dingen die aan de orde waren in dat land, ik kon me wel vinden in de sentimenten van de student die het stuk geschreven had en daarmee nadrukkelijk een discussie wilde losmaken. De gevolgen waren echter niet gering: er begon een hetze in de pers, de student was zelf een inspirator van potentiele terroristen en de groep waarvan hij deel uitmaakte “die Mescalerogruppe” werd vervolgd en aangeklaagd.
Kortgeleden is er in Nederland een zich nogal ongenuanceerd uitende filmregisseur vermoord door een fundamentalistische islamiet, met mogelijke banden met een internationaal terroristisch netwerk. Islamieten in Nederland worden met achterdocht bekeken en staan onder toenemende druk zich aan te passen en hun geloofsuiting in een vorm te gieten die de maatschappij waarin ze leven welgevallig is. Moskeeën ondergaan aanslagen, Islamitische scholen worden in brand gestoken. Mede door internationale ontwikkelingen en de eenwording van Europa worden discussies gevoerd over asielzoekers, Nederlanders van allochtone afkomst, religieuze uitingen en kritiek op religies. In dat klimaat wordt in een televisieprogramma een jonge tot de Islam bekeerde Nederlander geïnterviewd die na enige aandrang bekend dat het hem niet zou spijten als een Nederlands politicus met nogal rechts-nationalistische opvattingen en populistische neigingen zou sterven aan een ziekte als kanker bv. Hij benadrukt dat hij niet voor moord is, maar dat hij politici met dit soort opvattingen liever niet in leven ziet. Een half uur later begint in een ander televisieprogramma de hetze waardoor hij moet onderduiken en ook in kranten wordt gezien als een leraar van potentiële terroristen.
Ik begrijp niet dat in een land waarin iemand als Theo van Gogh tot held van de vrije meningsuiting wordt uitgeroepen, voetbalsupporters elke week weer de meest vreselijke dingen over het veld roepen (kanker is in Den Haag een vriendelijk woord) een Nederlandse Islamiet niet mag zeggen dat hij een broertje dood heeft aan politici met voor hem kwetsende en schadelijke denkbeelden!
http://www.uni-muenster.de/UniGAL/bukopm/buback.html
http://portal.omroep.nl/?nav=jeejGsHEbGcZtH&selectie=adzigBsHEbGcZtHjPtDeC