Ik wist het nog van die ene keer dat ik, 20 jaar geleden, model heb gestaan, en van de vele keren dat ik zelf model heb getekend: drie uurtjes model-staan, het lijkt zo makkelijk, maar het is meer dan
stil staan en 'volhouden': het is belangrijk om niet 'in te zakken' en 'de
energie' vast te houden. Ik hield mijn blik strak gericht op een wit gipsen replica
van de David van Michelangelo.
En ik luisterde geïnteresseerd naar de aanwijzingen van de Doctor: licht
en donker, daar draaide het allemaal om.
Om zijn instructies kracht
bij te zetten, pakte hij nogal eens het krijt van een cursist en bracht
eigenhandig vele verbeteringen aan. Dat ze dat accepteerden...
Op de
achtergrond klonk, telkens
opnieuw, een symfonie van Händel.
De eerste avond vloog om. De
tweede niet. Het was, na een bloedhete dag (die door de Egyptenaren die ik ontmoet had 'een lekker lenteweertje" werd genoemd), nog steeds erg warm; het
zweet }droop me van het gezicht en ik had last van mijn maag. De cursisten
zagen het en boden me een extra rustmoment aan en een kopje thee. Ik accepteerde het allebei dankbaar,
maar voelde me weinig professioneel.
In de pauze werden de tekeningen, zoals gewoonlijk, naast elkaar gezet. De
cursisten gaven
om de beurt - op een heel milde manier - commentaar op elkaars werk. Ook de docent was erg tevreden. Maar iedereen had wel een
heel eigen interpretatie van mijn gestalte gegeven. Daarbij was mijn gezicht
opvallend vaak voorzien van een stevige, rechte Arabische neus die ik
absoluut niet bezit. Een van de dames had het zweet op mijn voorhoofd heel
goed getroffen. Ze vertrouwde me toe dat ze het zelf ook zo warm had.
Opmerkelijk vond ik de
tekening van een verstandelijk gehandicapte jongen. Ik herkende mijn ogen
van 'toen ik een klein meisje was'.
"Iedereen heeft wel iets van mij
vastgelegd", zei ik diplomatiek toen de Doctor mij vroeg wat ik ervan
vond. "Maar zijn de kleuren niet wat donker? In Nederland hameren docenten
altijd op 'transparantie'." En hier hadden de cursisten vele kleurlagen over elkaar heen gelegd.
De docent reageerde uiterst
verontwaardigd, en leek daarmee sprekend op mijn vroegere docent
modeltekenen.
Gelukkig maakte het Händel-bandje na de pauze plaats voor de Arabische
top-zoveel en was het de derde avond minder warm.
De Doctor was tevreden: hij kon wel zien dat ik een professional was (!)
Ik kreeg mijn certificaat en een heleboel cadeautjes van de schilders: ze hoopten allemaal
dat ik nog eens terugkwam. Of dat ik hen in Hamburg kwam opzoeken, want daar gingen ze in juli exposeren. Leuk idee, want het genoegen was geheel wederzijds.
Maar het
aanbod om mijn portretten mee naar huis te nemen, heb ik
afgeslagen: "ik vind het veel fijner als er iets van mij in Egypte
blijft."