Zoals gewoonlijk liep ik door de wijk om brood en fruit te kopen.
In een doodlopend straatje stond, op een onopvallend gebouw een veelbelovende naam:: Art Center. Helaas was het potdcht.
Hoewel ik de weg naar het straatje muurvast in mijn hoofd geprent dacht te hebben, heb ik het 's avonds met veel
moeite terug kunnen vinden. Het pand was hel verlicht. Binnen zaten mensen
te schilderen. Een oudere vrouw was bezig met een portret van een oude, traditioneel geklede man. Ze gebruikte een foto, als uitgangspunt.
Een jonge man werkte aan een enorm olieverfschilderij.
Rondom hem lagen nogal wat half afgemaakte collages waarin duidelijk de
Thoura, de opstand, centraal stond.
De jonge kunstenaar vertelde dat hier lteken- en schilderessen
werden gegeven aan mensen die de officiële academie niet konden
betalen of er te oud voor waren. Er werd elk weekend les gegeven, maar
door de week konden de kunstenaars zelf aan de slag.
De Thoura was duidelijk een populair thema: "Geen wonder!", zei de kunstenaar: " Wij
zijn, terecht, trots op het feit dat we - zonder buitenlandse inmenging -
Mubarak hebben afgezet. Amerika heeft ons wel aangeboden om ons te
steunen, maar dat hebben we geweigerd. Als je het zelf niet kunt, lukt het
toch nooit echt." Natuurlijk was hij er zelf bij geweest: "Het was
fantastisch, al die verschillende mensen. en --- het leger dat de kant van
de mensen koos."
Maar hoe zal het verder gaan?
"Natuurlijk hebben we tijd nodig, minstens een jaar of vier, voor we alle
misstanden hebben verbeterd. Er moeten massa's goedkope woningen gebouwd worden,
arme mensen moeten gratis medische zorg kunnen krijgen, en er moet
natuurlijk veel werkgelegenheid gecreeëerd worden. En, natuurlijk:
geen corruptie meer!"
En dat moet allemaal na de verkiezingen vorm krijgen?
"Een belangrijk punt is dat we het geld terug willen dat Mubarak van ons,
zijn volk, gestolen heeft. Dat is nogal wat. Daar zouden Amerika en Europa
ons mee kunnen helpen; om dat geld terug te krijgen. En natuurlijk hopen we dat we een leider
krijgen die er Voor Het Volk is, in plaats van dat het volk er voor de
leider is...."
Intussen keek ik de ruimte rond. Er hing van alles. Vrij werk, kleurige
stillevens en ook zwart-wit-tekeningen van klassieke, gipsen beelden.
"Tekenen jullie ook model?" vroeg ik.
"Heel soms; we willen het wel
graag. Maar het is moeilijk om goede modellen te vinden."
"Zal ik het komen doen? Ik heb ervaring."
"Dat zou geweldig zijn, maar je moet het aan onze docent vragen. De Doctor
is er morgen weer."
Daarop schilderde hij met stevige penseelstreken een grote Egyptische vlag
boven een gestippelde menigte mensen.