Welkom in Het Nieuwe Egypte: hartelijk welkom, werd mij regelmatig
toegeroepen: We zijn vol hoop, weten dat het tijd kost voor alles echt
beter is. Eerst moet Mubarak het geld teruggeven dat hij van het volk
heeft gestolen. Maar het gaat al wat beter: u kunt ook 's avonds overal
lopen, want nee, het is helemaal niet gevaarlijk in Caïro.
Die avond stond ik op de brug naar de vele
rondvaartbootjes te kijken die met bont gekleurde tl-buizen, knipperende,
kerstlichtjes in alle kleuren van de regenboog, soms rakelings langs
elkaar heenscheren.
Het jonge stel naast me, vertelde dat ze al vier maanden getrouwd waren.
Hij werkte
in Sharm AlSheigh en was maar eens in de maand een week thuis. Het
verdiende goed, en daar deed hij het voor. Zij werkte als onderwijzeres in
een dovenschool, en hun droom was om zo snel mogelijk een kindje te
krijgen. Intussen genoten ze volop van hun samenzijn.
Toen ik de brug afliep en probeerde over te steken, renden er van alle
kanten taxi-chauffeurs, met veel lawaai. op me af. Ze drongen me
hun - uitstekende - diensten op een - nogal hevige manier - op. Gelukkig was
er een theeverkoper die hen wegstuurde.
In de, nogal onoverzichtelijke, kleurrijke wijk vlakbij het hotel liep ik
's avonds graag. Ik ging nooit ver, de kans op
verdwalen was, gezien mijn gebrek aan richtingsgevoel, immers heel erg
groot.
Urenlang kon ik kijken naar al die gezinnetjes die door de fel verlichte
winkelstraten wandelden, naar al die felle kleuren en die vrolijke
gezichten.
Toch weer zoekend naar de weg liep ik terug naar het hotel. Een man schoot
op me af: in vloeiend Engels vertelde hij met over de Thoura, de opstand,
over de grote rol die hij in de organisatie ervan (achter de schermen)
had gespeeld, over de belangrijke schrijvers en media-mensen die hij kende
en met wie hij mij in contact kon brengen. Hoe wist hij in vredesnaam dat
mij dat interesseerde.....
Terwijl hij met me opliep, vroeg hij me een kleine dienst: zijn zus trouwde
de volgende dag, en hij wilde graag een paar flessen drank meenemen om het
feest op te luisteren, waar allemaal belangrijke - o.a. westerse -
vrienden kwamen. Maar hij had geen paspoort om de alcohol in de nabij
gelegen tax-free shop te kunnen kopen. Zou ik niet, met mijn paspoort ---
hij betaalde uiteraard.
Het zat me niet lekker, en ik vroeg hem of hij mij speciaal met dat doel had
aangesproken. Toen werd hij verschrikkelijk boos: hoe durfde ik dat te
denken, wat een belediging. Vervolgens vertelde hij verder over zijn lieve zus en over de vele interessante
figuren die hij kende en die allemaal zouden komen. Ik was ook hartelijk welkom.
Ik twijfelde: wat maakte het eigenlijk uit - zo'n kleine
dienst?
In de tax-free shop vroeg ik, toen hij bij de drank stond, voor
de zekerheid aan de winkelier of ik geen regels overtrad: 'nee, hoor!"
"Waarom al die verhalen, al dat belangrijke gedoe?" vroeg ik later de baas
van hotel. "Veel Egyptenaren doen dat", zei hij: "waarschijnlijk spreekt
hij regelmatig mensen zoals jij aan, telkens met een iets ander verhaal. Die drank verkoopt hij waarschijnlijk tegen een flinke prijs.
Maar hoe is het afgelopen?"
"Hij moest al die flessen weer terugzetten, want we waren te laat. Ik ben al drie dagen in
het land. Je je tax-free aankopen binnen 48 uur na aankomst j doen. Ik heb hem
nog wel wat andere cadeautips gegeven voor die bruiloft. Maar hij was
opvallend snel verdwenen. "