Waarom uitgerekend naar Caïro? vroegen mijn vrienden me: is het daar niet gevaarlijk? Volgens de Arabische nieuwsberichten niet. Al weken niet. "Ik wil graag met de mensen praten, van hen horen hoe het nu is - na de Thoura (De Opstand). Ik ben benieuwd."
Op Schiphol waren de controles onverwacht streng. De bodyscan onderging ik voor de eerste keer. De grondige fouillering erna, leek me wat overbodig. Ik was niet de enige die verbaasd was; er ontsponnen zich gesprekjes. Een 60+-landgenoot, begon me te vertellen over zijn uitgebreide ervaring met vliegvelden in het algemeen en met die in Korea in het bijzonder. In dat land deed hij heel interessant, heel belangrijk werk. Ik begreep dat het iets te maken had met het organiseren van onderwijsprojecten. Nu wilde hij onderweg daarheen, een kijkje in Egypte nemen door een Nijlcruise te maken.
Hij had veel belangstelling voor mijn vinger, waaromheen een stevig verband zat. Wat was er aan de hand?
"Pees gescheurd tijdens de kickboknstraining", zei ik, wat de waarheid is. Maar mijn postuur en mijn uitstraling riepen weer de verbazing op waar ik inmiddels aan gewend was. "Ik kan nog wel trappen", verduidelijkte is.
Langzamerhand kwam het doel van meneer in zicht :"Die lui van de cruise hebben geen bevestiging van mijn reservering gestuurd. En ik kon op het internet niks vinden. Hebt u een goed hotel?" Ik gaf wat algemene informatie over mijn 10-euro-onderkomen. Meneer wilde daar dolgraag meer over weten. En hij werd echt enthousiast toen hij hoorde dat ik nog afgehaald werd ook. (ja, tegen betaling uiteraard) ... Nu wilde hij het echt weten. Hoe heette dat hotel, en kon hij niet met me mee ernaartoe? Kleine moeite toch? Gewoon een dakloze landgenoot een beetje helpen!"
Ik had daar helemaal geen zin in, en liet dat duidelijk merken. Ik vond hem opdringerig en onbeleefd. Bovendien kon hij met het bedrag van die cruise zich uitstekend een zoveel-sterrenhotel permitteren. Op het vliegveld van Caïro hoefde hij maar te kikken.
Daar komt nog bij dat het in een Arabisch land niet gebruikelijk is dat een dame onverwachts met een haar geheel vreemde heer komt aanzetteen. "Sorry", zei ik, ik heb hier geen zin in. Ik liep weg en ging ergens anders zitten.
Even later plofte hij neer op de - inmiddels weer lege - stoel naast me. "Ik doe toch geen inbreuk op uw priviacy?" vrroeg hij.
"IZeker wel", zei ik: "ik heb hier geen zin in!"
"Maar u hoeft toch alleen maar de naam van het hotel te noemen? Gewoon een kwestie van iemand even helpen. Een kleine moeite, en ik ben ermee gebaat."
"Ik denk daar anders over", zei ik: "ik ben hier niet van gediend.
De woorden die hij mompelde toen hij wegliep, besloot ik niet te verstaan.
In het vliegveld zat ik naast een Egyptische dame. Ze vroeg me wat er met mijn vinger gebeurd was.
"Pees gescheurd bij de kickbokstraining."
"U kickbokst? Toch niet speciaal voor Egypte?", vroeg ze geschrokken.
"Nee, speciaal voor in Nederland. En ---- ik kan nu niet meer zo goed slaan, maar nog wel flink trappen."
"Dat kan ook in Egypte geen kwaad", zei ze lachend.