KGIJ-Columns

Bestaat God?

boerkees — Wed, 03 Oct 2007 14:31:00 GMT

“Geen enkele VolZin-lezer onder de inzenders in de serie Bestaat God? wenst geheel en al afscheid te nemen van het godsgeloof.” Zo begint het artikel in het blad VolZin, beste columnlezer. Nu is dat blad een ‘opinieblad voor geloof en samenleving’ dus dan is het niet zo vreemd dat geen enkele lezer afscheid wil nemen van het godsgeloof, maar het gaat hier niet om alle lezers. Het gaat alleen om de lezers die een bijdrage in deze serie hebben ingezonden. Dan vraag ik me altijd af of die overige lezers wél afscheid zouden willen nemen van het godsgeloof. En wat is ‘godsgeloof’? Het woord is samengevoegd uit twee begrippen: ‘god’ en ‘geloof’ met daar een tweede-naamvals-s tussenin. Het geloof van god (of in god). Wat verstaan de inzenders (en de vraagstellers) eigenlijk onder god en wat onder geloof? Een tiental inzenders van deze tweede selectie (de eerste verscheen in een eerder nummer) laten hun licht schijnen over die vraag: ‘Bestaat God’ (let op de hoofdletter). Eén van hen vindt dat dat niet in 300 woorden te vangen was en zei toen maar: “God bestaat niet. God is”. Ik vind het een vondst. Het sluit ook aan bij de naam die god zichzelf geeft in Exodus 3: 14 (op Mozes’ vraag): “Ik ben die is”. Gek genoeg ook bij wat J. Krishnamurti, die niets van welke godsdienst dan ook moest hebben, zei over het ‘goddelijke’: “Datgene waar de factor tijd niet inzit noch greep op heeft”. Het tijdloze, dat er altijd al was, er nu is en er altijd zal zijn. Het kan daardoor ook niet materieel zijn, noch materie beïnvloeden. Ook kan het zich nergens bevinden. Het bestaat niet, het is. (lees ook De godheid heeft geen gezicht, meister eckhart door Jan Oegema in Dagblad Trouw)Het is een zijn. Kees de Boer

ge(Magneti)zeur...

boerkees — Tue, 06 Dec 2005 16:05:00 GMT

Kees' column...

Wat is een mens eigenlijk, lieve mensen. Wat is een mens.

Sommigen neigen ertoe de mens iets heel speciaals te vinden. Er is de minerale wereld, de plantenwereld, de dierenwereld en apart van deze drie is er de mensenwereld. Er zijn er ook die de mensenwereld deel laten uitmaken van de dierenwereld. De mens is gewoon een zoogdier. Er zijn er zelfs die de mens zien als een kolonie ééncelligen die in een strak georganiseerde structuur zich alleen bekommeren om hun voortbestaan. Sommigen zijn van mening dat de mens behalve het zichtbare, materiële lichaam nog andere lichamen of energievormen of -stromen bezit die niet detecteerbaar zijn met de huidige meetinstrumenten.

Laatst vertelde iemand hoe zij door een magnetiseur van haar hoofdpijn werd afgeholpen terwijl hij haar nauwelijk aanraakte. De pijn ging over van haar hoofd naar zijn handen. Hij leed daarvan maar kon het beter dragen dan zij en bovendien wist hij door bepaalde mistieke handelingen die pijn weer van zijn handen af te 'wassen'. Ik vind dit heel intrigerend. Het betekent namelijk mijns inziens dat pijn niet een gewaarwording is die in bepaalde hersengedeelten plaatsvindt, maar een substantie die overgedragen kan worden.

Ik kreeg plotseling medelijden met de oude pastoor van de Regina Caeli, pastoor Van Ginkel, die met zijn twee gewijde kaarsen elk jaar op 3 februari van ons allemaal de keelaandoeningen overnam om ze dan door te geven aan de heilige Blasius, patroon van de keelziektes (en wilde dieren..). Die heeft op die dag namelijk zijn naamdag. Voor mijn vader heeft het echter niet mogen baten...

Kees de Boer

Dominee-day -- Dooie-mus-day

boerkees — Tue, 22 Nov 2005 21:52:00 GMT

Kees’ column...

D-day, lieve mensen, het was vorige week D-day. Alleen ben ik even kwijt of de D nu de D was van Dominoday of van Dooie-mus-day.

Ik heb het programma niet bekeken, maar heb begrepen dat het een reclameuitzending van 35 minuten was met daarom heen ruim een uur het geratel van omvallende steentjes. En Ruud de Wild bleek een mus te hebben getraind om het programma wat spannender te maken door sabotage te plegen. Helaas voor De Wild en De Mus lekte het plannetje uit. Waarschijnlijk is ze verraden door een kat die haar niet te pakken kon krijgen. Het was namelijk een mus met gemanipuleerde genen en daardoor ongrijpbaar. Jan Hanlo heeft in 1949 namelijk nauwgezet de zang van een gewone huismus opgetekend. Die blijkt zó te gaan:

Tjielp tjielp – tjielp tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp – tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp tjielp tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp

Tjielp
etc.

In 2002 heeft Lowie Gilissen aan de VU deze studie herhaald en dat gekoppeld aan genetisch onderzoek aan de mus. Hij tekende het volgende op:

Tjielp tjielp – tjielp tielp tielp
    (deletie)
tialp tialp tial – tial tial
    (substitutie, deletie)
tialu tialu mialu mialu mialu mialu
    (insertie, substitutie)
miaul miaul miaul
    (inversie)

Miauw
    (substitutie)

  auw!
    (terminatie)

Kees de Boer

(Deze column verscheen eerder in het KGIJ-bulletin van de Kritische Gemeente IJmond)

__________
deletie: .........................weglating
substitutie: .................. vervanging
insertie: ....................... invoeging
terminatie: ................... beëindiging

Schuld en Schaamte

boerkees — Tue, 15 Nov 2005 13:29:00 GMT

Schuld en Schaamte, lieve kolomverslinders. Het KSGV (katholiek Studiecentrum voor Geestelijke Volksgezondheid) brengt met enige regelmaat boekjes uit met essays over een bepaald onderwerp. Dit keer ‘Over Schuld en Schaamte’. Het bevatte 5 essays die duidelijk maakten dat het een complex thema is. Ze spreken elkaar deels zelfs tegen. Ik pakte mijn volkomen versleten ‘Etymologisch Woordenboek’ van De Vries er maar weer eens bij: ‘Schuld’ blijkt verwant met ‘zullen’ en betekent zo iets als ‘schuldig zijn’ of ‘moeten’. (Nu begrijp ik ook waar de Engelsen hun ‘should’ vandaan halen). ‘Schaamte’ blijkt iets te betekenen als ‘inkorten’ (van de eer). Laten we het ‘aantasten van de eer’ noemen.

De essayisten probeerden te verklaren dat wij hier een schuld-cultuur hebben, waarbij wij bij fouten beseffen dat we fout zijn, schuld hebben en de schuld weer moeten inlossen, goedmaken. In mediterrane culturen, daarentegen, zou meer de schaamtecultuur heersen. Bij fouten wordt de eer van de samenleving (de familie, de stam, het land,...) aangetast. Wij kennen dit nog bij oude, hechte dorpen en stadswijken onder de naam van sociale controle.

Beide systemen zouden bedoeld zijn om de stabiliteit van de samenleving te waarborgen. Botsingen van deze culturen zou een aantal gebeurtenissen van de laatste jaren kunnen verklaren Wij verwijten hen daarbij gebrek aan schuldbesef en verantwoordelijkheid voor eigen handelen, terwijl zij ons verwijten slap te zen en te terughoudend om boosdoeners publiekelijk ‘aan de kaak’ te stellen.

Ik vraag me af hoe een assimilatie van die twee systemen eruit zou zien...

Kees de Boer

(Deze column verscheen eerder in het KGIJ-bulletin van de Kritische Gemeente IJmond)