blogkees

Boekbespreking: Hoe geweldloosheid de staat beschermd

boerkees — Fri, 26 Oct 2007 10:36:00 GMT

Dit heeft eerder gestaan in 'Vredeskoerier/'t Kan Anders/Kernwapens weg' van september 2007Hoe geweldloosheid de staat beschermd

(boekbespreking)

Titel: ‘How non-violence protects the state’
Auteur: Peter Gelderloos

Ik zal bij deze boekbeschrijving de hoofdstukindeling van Gelderloos aanhouden aangezien de hoofdstukken op zichzelf staande delen zijn met een thema dat door hem doorgelicht wordt.

1 Geweldloosheid is ineffectief
Peter gaat niet zo zeer in op de duidelijke mislukkingen van geweldloosheid maar zegt: “Laten we eens naar de successen van geweldloosheid kijken”. Beter gezegd: naar de succesverhalen. De door hem aangehaalde voorbeelden zijn onder anderen de onafhankelijkheid van India van onder het koloniale bewind van Groot-Brittannië vandaan, of de burgerrechtenbeweging in vooral de Verenigde Staten in de jaren 60 van de vorige eeuw of de vredesbeweging tijdens de Vietnamoorlog. Hij stelt daarbij dat geweldloos succes alleen zo genoemd mag worden als deze in zijn geheel toegeschreven kan worden aan geweldloze tactiek. In contrast daarmee zegt hij dat “voor de rest van ons” (de niet-pacifisten) het een succes heet, als het resultaat er is met gebruik van het hele spectrum aan actiemiddelen inclusief geweld. Hij benadrukt daarbij dat geweld niet zaligmakend is en vaak zelfs onwenselijk. Maar als het nodig is om resultaat te boeken, moet men niet schromen om het toe te passen. Wat is er bijvoorbeeld werkelijk waar van de verhalen van geweldloos verzet onder leiding van Mahatma Gandhi, de noncoöperatie, de boycot van Brits zout en textiel, de hongerstaking en dat na decennia volharding de Britten zich onvoorwaardelijk terugtrokken uit India? De werkelijkheid is gecompliceerder, stelt Peter, namelijk dat er ook gewelddadige acties waren en dat juist die de Britse regering deden besluiten zich terug te trekken. Tevens telde mee dat Groot-Brittannië te veel troepen en materieel in de beide wereldoorlogen van de vorige eeuw. Het koloniale bestuur werd daarom omgezet in een neokoloniaal bestuur met leiders die niet al te anti-Brits waren. Ook andere geweldloze succesverhalen worden door Gelderloos doorgelicht met vergelijkbaar resultaat. Zijn conclusie is daarom dat geweldloze acties alléén ineffectief zijn en dat je om je doel te bereiken je breder moet oriënteren.

2 Geweldloosheid is racistisch Gelderloos doet zijn uiterste best om uit te leggen dat het hier niet gaat om verwensingen of rassenhaat maar dat geweldloosheid nu eenmaal is voorbehouden aan “...de blanke middenklasse die het privilege heeft van een vast onderdak, een vaste baan, (meer dan) voldoende voedsel...” etc. etc. En die blanke pacifist legt dan de onderdrukte zwarte in de sloppenwijken zonder baan of voedsel op hoe deze zonder gebruik van geweld zijn situatie moet zien te verbeteren. Ook hier wordt geweldloosheid genadeloos doorgelicht. Malcolm X en de Black Panther beweging boekten meer resultaat. Hij citeert daarbij onder anderen Martin Luther King Jr. die zich beklaagde over die “...blanke zogenaamd verlichte pacifisten die beweren achter onze doelen te staan maar zich niet in onze methoden kunnen vinden en ons een spoorboekje van onze bevrijding willen opleggen...”.

3 Geweldloosheid betekent trouw zijn aan de staat
Dit hoofdstuk is in feite het stokpaardje van Peter: De staat moet vernietigd worden en mensen moeten zich in kleine verbanden verenigen en samenwerken zolang dat opportuun is, daarna weer ontbinden. Geen gecentraliseerd gezag laat staan een overheid met een monopolie op het gebruik van geweldsmiddelen. En geweldloosheid bevestigt nu juist die monopolie. Hier is ook de titel van het boek van afgeleid “How nonviolence protects the state” (Hoe geweldloosheid de staat beschermd). Aangezien, volgens Gelderloos, verzet tegen onderdrukkers per definitie een conflict met die onderdrukkers (de staat) is, speelt geweldloosheid de onderdrukkers in de kaart door bij voorbaat de oppositie te pacificeren, de angel eruit te halen. De overheid hoeft dan slechts een infiltrant in de geweldloze beweging te laten binnendringen en ze heeft de regie weer geheel in handen, inclusief de mogelijkheid om de geweldlozen tot een agressieve daad te provoceren en ze heeft een reden om in te grijpen.

4 Geweldloosheid is patriarchaal
Patriarchaat is een vorm van sociale organisatie dat iets voortbrengt wat we gewoonlijk seksisme noemen. Volgens Gelderloos gaat het verder dan dat en verdeelt het de mensen in twee rigide categorieën (mannen en vrouwen) en te beweren dat die categorieën zowel natuurlijk als moreel zijn. Leiderschap, ook in de vredesbeweging, zou ook natuurlijkerwijze een mannelijke functie zijn. Hij probeert ook aan te tonen dat geweldloosheid patriarchaal is door te stellen dat het ervan uit gaat dat in plaats van ons te verdedigen tegen geweld, we het beter lijdzaam kunnen ondergaan totdat er voldoende mensen kunnen worden gemobiliseerd om op vreedzame wijze het tij te keren. Gelderloos trekt dit door en stelt dat geweldloosheid impliceert dat het immoreel is voor een vrouw om het gevecht met een aanvaller aan te gaan of zelfs lessen in zelfverdediging te nemen. Vandaar de titel van dit hoofdstuk. Ik vond het wat gezocht en weet niet of alle pacifistes (v) zich daarin zouden kunnen vinden.

5 Geweldloosheid is tactische en strategisch inferieur
Dit onderwerp is natuurlijk altijd de crux bij discussies over het gebruik van al dan niet vreedzame actiemiddelen. Is vrede de weg, zoals aan Gandhi wordt toegeschreven, of moet je een effectieve actie uitvoeren ook al is die gewelddadig. Volgens Gelderloos vervallen veel groepen van het maken van een strategie naar het maken van slagzinnen. Het beperken van de toe te passen tactieken tot uitsluitend geweldloze middelen, beperkt ook je kansen om je doel bereiken. Voor Gelderloos is het schrijven van een brief net zo zeer een bruikbare tactiek als een steen door een ruit.

6 Geweldloosheid is misleiding
In dit hoofdstuk toont Gelderloos aan dat de geweldloze succesverhalen in feite misleidingen en verdraaiingen van de werkelijkheid zijn. Er wordt victorie gekraaid terwijl duidelijk is dat de staat heeft gewonnen. Soms geeft de staat in en lijkt het of de zaak gewonnen is, maar gaat de overheid via een omweg toch haar eigen gang. De kruisraketten zouden er niet komen, maar is dat wel zo of liggen er stiekem tóch kruisraketten op Volkel??? Hij laat vele voorbeelden zien waar geweldloosheid niets uithaalde en waar met geweld of dreigen met geweld veel meer bereikt is. Vooral de geweldloze acties tegen de School of the America’s (SOA) waar langdurige geweldloze acties van burgerlijke ongehoorzaamheid werden gevoerd met als gevolg dat velen zich zonder verzet lieten oppakken en een half jaar of langer achter de tralies mochten verblijven. Sommige waren daar nog trots op ook en voerden dat aan als het offer waartoe zij bereid waren geweest voor de zaak. Het heeft echter niets uitgehaald en de SOA bestaat nog steeds.

7 Het alternatief: mogelijkheden voor revolutionair activisme
Het zal duidelijk zijn dat er ook een alternatief moet worden geboden. Gelderloos vindt niet dat er meer gewelddadige acties moeten worden gevoerd. Wel vindt hij dat je als je iets wilt bereiken, je geen enkele methode moet afwijzen, dat het geen enkel nut heeft om met de overheid te overleggen of afspraken te maken. Pacifisme is in zijn ogen een ideologie met pretenties die boven een persoonlijke praktijk uitgaat en die onveranderlijk de belangen van de staat dient en psychologisch hopeloos gewikkeld is in het beheersschema van het patriarchaat en de blanke overheersing.

‘How Nonviolence protects the State’, Peter Gelderloos, South End Press, ISBN 978-0-89608-772-9, prijs $10.00.

Peter Gelderloos is radicaal anarchist en actief in diverse lokale anti-oorlog- en anti-globaliseringgroepen en internatinale bewegingen als Food Not Bombs. Hij is auteur van boeken over grassroots, consensus, democratie etc.

Kees de Boer

Links over Peter Gelderloos

Bestaat God?

boerkees — Wed, 03 Oct 2007 14:31:00 GMT

“Geen enkele VolZin-lezer onder de inzenders in de serie Bestaat God? wenst geheel en al afscheid te nemen van het godsgeloof.” Zo begint het artikel in het blad VolZin, beste columnlezer. Nu is dat blad een ‘opinieblad voor geloof en samenleving’ dus dan is het niet zo vreemd dat geen enkele lezer afscheid wil nemen van het godsgeloof, maar het gaat hier niet om alle lezers. Het gaat alleen om de lezers die een bijdrage in deze serie hebben ingezonden. Dan vraag ik me altijd af of die overige lezers wél afscheid zouden willen nemen van het godsgeloof. En wat is ‘godsgeloof’? Het woord is samengevoegd uit twee begrippen: ‘god’ en ‘geloof’ met daar een tweede-naamvals-s tussenin. Het geloof van god (of in god). Wat verstaan de inzenders (en de vraagstellers) eigenlijk onder god en wat onder geloof? Een tiental inzenders van deze tweede selectie (de eerste verscheen in een eerder nummer) laten hun licht schijnen over die vraag: ‘Bestaat God’ (let op de hoofdletter). Eén van hen vindt dat dat niet in 300 woorden te vangen was en zei toen maar: “God bestaat niet. God is”. Ik vind het een vondst. Het sluit ook aan bij de naam die god zichzelf geeft in Exodus 3: 14 (op Mozes’ vraag): “Ik ben die is”. Gek genoeg ook bij wat J. Krishnamurti, die niets van welke godsdienst dan ook moest hebben, zei over het ‘goddelijke’: “Datgene waar de factor tijd niet inzit noch greep op heeft”. Het tijdloze, dat er altijd al was, er nu is en er altijd zal zijn. Het kan daardoor ook niet materieel zijn, noch materie beïnvloeden. Ook kan het zich nergens bevinden. Het bestaat niet, het is. (lees ook De godheid heeft geen gezicht, meister eckhart door Jan Oegema in Dagblad Trouw)Het is een zijn. Kees de Boer

ge(Magneti)zeur...

boerkees — Tue, 06 Dec 2005 16:05:00 GMT

Kees' column...

Wat is een mens eigenlijk, lieve mensen. Wat is een mens.

Sommigen neigen ertoe de mens iets heel speciaals te vinden. Er is de minerale wereld, de plantenwereld, de dierenwereld en apart van deze drie is er de mensenwereld. Er zijn er ook die de mensenwereld deel laten uitmaken van de dierenwereld. De mens is gewoon een zoogdier. Er zijn er zelfs die de mens zien als een kolonie ééncelligen die in een strak georganiseerde structuur zich alleen bekommeren om hun voortbestaan. Sommigen zijn van mening dat de mens behalve het zichtbare, materiële lichaam nog andere lichamen of energievormen of -stromen bezit die niet detecteerbaar zijn met de huidige meetinstrumenten.

Laatst vertelde iemand hoe zij door een magnetiseur van haar hoofdpijn werd afgeholpen terwijl hij haar nauwelijk aanraakte. De pijn ging over van haar hoofd naar zijn handen. Hij leed daarvan maar kon het beter dragen dan zij en bovendien wist hij door bepaalde mistieke handelingen die pijn weer van zijn handen af te 'wassen'. Ik vind dit heel intrigerend. Het betekent namelijk mijns inziens dat pijn niet een gewaarwording is die in bepaalde hersengedeelten plaatsvindt, maar een substantie die overgedragen kan worden.

Ik kreeg plotseling medelijden met de oude pastoor van de Regina Caeli, pastoor Van Ginkel, die met zijn twee gewijde kaarsen elk jaar op 3 februari van ons allemaal de keelaandoeningen overnam om ze dan door te geven aan de heilige Blasius, patroon van de keelziektes (en wilde dieren..). Die heeft op die dag namelijk zijn naamdag. Voor mijn vader heeft het echter niet mogen baten...

Kees de Boer

Dominee-day -- Dooie-mus-day

boerkees — Tue, 22 Nov 2005 21:52:00 GMT

Kees’ column...

D-day, lieve mensen, het was vorige week D-day. Alleen ben ik even kwijt of de D nu de D was van Dominoday of van Dooie-mus-day.

Ik heb het programma niet bekeken, maar heb begrepen dat het een reclameuitzending van 35 minuten was met daarom heen ruim een uur het geratel van omvallende steentjes. En Ruud de Wild bleek een mus te hebben getraind om het programma wat spannender te maken door sabotage te plegen. Helaas voor De Wild en De Mus lekte het plannetje uit. Waarschijnlijk is ze verraden door een kat die haar niet te pakken kon krijgen. Het was namelijk een mus met gemanipuleerde genen en daardoor ongrijpbaar. Jan Hanlo heeft in 1949 namelijk nauwgezet de zang van een gewone huismus opgetekend. Die blijkt zó te gaan:

Tjielp tjielp – tjielp tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp – tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp tjielp tjielp tjielp
tjielp tjielp tjielp

Tjielp
etc.

In 2002 heeft Lowie Gilissen aan de VU deze studie herhaald en dat gekoppeld aan genetisch onderzoek aan de mus. Hij tekende het volgende op:

Tjielp tjielp – tjielp tielp tielp
    (deletie)
tialp tialp tial – tial tial
    (substitutie, deletie)
tialu tialu mialu mialu mialu mialu
    (insertie, substitutie)
miaul miaul miaul
    (inversie)

Miauw
    (substitutie)

  auw!
    (terminatie)

Kees de Boer

(Deze column verscheen eerder in het KGIJ-bulletin van de Kritische Gemeente IJmond)

__________
deletie: .........................weglating
substitutie: .................. vervanging
insertie: ....................... invoeging
terminatie: ................... beëindiging

Schuld en Schaamte

boerkees — Tue, 15 Nov 2005 13:29:00 GMT

Schuld en Schaamte, lieve kolomverslinders. Het KSGV (katholiek Studiecentrum voor Geestelijke Volksgezondheid) brengt met enige regelmaat boekjes uit met essays over een bepaald onderwerp. Dit keer ‘Over Schuld en Schaamte’. Het bevatte 5 essays die duidelijk maakten dat het een complex thema is. Ze spreken elkaar deels zelfs tegen. Ik pakte mijn volkomen versleten ‘Etymologisch Woordenboek’ van De Vries er maar weer eens bij: ‘Schuld’ blijkt verwant met ‘zullen’ en betekent zo iets als ‘schuldig zijn’ of ‘moeten’. (Nu begrijp ik ook waar de Engelsen hun ‘should’ vandaan halen). ‘Schaamte’ blijkt iets te betekenen als ‘inkorten’ (van de eer). Laten we het ‘aantasten van de eer’ noemen.

De essayisten probeerden te verklaren dat wij hier een schuld-cultuur hebben, waarbij wij bij fouten beseffen dat we fout zijn, schuld hebben en de schuld weer moeten inlossen, goedmaken. In mediterrane culturen, daarentegen, zou meer de schaamtecultuur heersen. Bij fouten wordt de eer van de samenleving (de familie, de stam, het land,...) aangetast. Wij kennen dit nog bij oude, hechte dorpen en stadswijken onder de naam van sociale controle.

Beide systemen zouden bedoeld zijn om de stabiliteit van de samenleving te waarborgen. Botsingen van deze culturen zou een aantal gebeurtenissen van de laatste jaren kunnen verklaren Wij verwijten hen daarbij gebrek aan schuldbesef en verantwoordelijkheid voor eigen handelen, terwijl zij ons verwijten slap te zen en te terughoudend om boosdoeners publiekelijk ‘aan de kaak’ te stellen.

Ik vraag me af hoe een assimilatie van die twee systemen eruit zou zien...

Kees de Boer

(Deze column verscheen eerder in het KGIJ-bulletin van de Kritische Gemeente IJmond)