REUK & SMAAK: Geurwaarneming buiten de neus

REUK & SMAAK: Geurwaarneming buiten de neus

Onder de titel: 'Massa's neuzen in het lab' lazen we het volgende artikeltje in het C2W Magazine van 25 oktober 2008:

“Van knoflooklucht tot wasverzachter, al jaren proberen wetenschappers geuren te detecteren met receptoren op een chip. Tot nu toe was het echter lastig om geurreceptoren in handen te krijgen. Dat zijn namelijk sterk lipofiele eiwitten die neerslaan in een waterig oplossing. MIT-wetenschappers hebben nu een proces bedacht waarmee ze wél grote hoeveelheden receptoren kunnen opzuiveren. Ze werken met sterk hydrofobe oplossingen, waardoor de eiwitten intact blijven. Het werkt al met receptoren uit bacteriën en zoogdiercellen, melden de onderzoekers in PNAS (Proceedings of the National Academy of Science). Uiteindelijk moet het een microchip opleveren die bepaalde huid- en long-kankers aan de geur herkent.”

G-proteine als geisoleerde geurreceptor

Chip als microprocessor

In de toekomst zal het mogelijk worden om verschillende geïsoleerde menselijke geurreceptoren op dragermateriaal (chips) aan te brengen, waarmee de volgende onderzoekingen kunnen worden uitgevoerd:

het maken van een bibliotheek van alle verschillende geurreceptoren, die met een reukstof een interactie aangaan bij een bepaalde concentratie (patronen van ongeveer 5.000 verschillende geurmoleculen);
het testen van de geurkwaliteiten van nieuwe reukstofmoleculen door vergelijking van hun geactiveerde geurreceptoren met die uit de bibliotheek (menselijke subjectieve geurevaluatie is niet langer noodzakelijk);
het vaststellen van geurintensiteiten bij verschillende concentraties;
het bepalen van geactiveerde geurreceptoren van kwalijke (bijv. zweetlucht) geuren (blokkering van deze geurreceptoren door andere neutrale stoffen);
het vinden van de patronen van geactiveerde geurreceptoren van reukstofmengsels, zoals parfums en natuurlijke isolaten (etherische oliën).