REUK & SMAAK: Over het aroma van mousserende wijn en Champagne
Of U het nu decadent vindt of niet tijdens de jaarwisseling worden er weer honderden hectoliters mousserende wijn en Champagne gedronken. Daarom worden in verschillende kranten en magazines mousserende wijnen en Champagne uitvoerig besproken.
In het NRC-Handelsblad van Zaterdag 27 december & Zondag 28 dember lazen we van de hand van Menno Simon een artikel onder de titel 'Net niet champagne' waarin hij onder meer schrijft:
“De rijpe, sensationele smaak van champagne van een goed jaar (vintage) is onvergelijkbaar. . . Het probleem met champagne is dat het nu eenmaal erg gewild en daardoor duur spul is. . .
Goede Franse alternatieven zijn er beslist. Neem de Elzas waar een uitstekende Cremant d'Alsace wordt gemaakt. De druiven hebben hier veel meer zon gehad dan in het westelijker gelegen Champagne en dat is te proeven. Rijke, fruitige mousserende wijnen met veel aroma en fijne belletjes.
Iets westelijker ligt de Bourgogne waar misschien wel de duurste witte en rode wijnen ter wereld vandaan komen, maar waar je voor een heel aantrekkelijke prijs een heerlijk Cremant de Bourgogne kunst scoren, de mooiste vind ik een rosé, die nog wat stevige beet van het rode fruit in zich heeft.
Voor een iets zoetere variant gaan we wat meer naar het zuidoosten om daar de Clairette de Die te proeven met een geparfumeerde geur door het gebruik van de aromatische muskaatdruif.
Als laatste de oostelijke Pyreneeën waar de Blanquette de Limouz vandaan komt. Een aantrekkelijke bubbelwijn met body en karakter door het gebruik van Chardonnay en de lokale Mauzac druif die vaag naar appeltjes ruikt. . .
Serena Sutcliffe, hoofd van de internationale wijn afdeling van Sotheby's schreef een artikel over champagne in TIME Magazine van 8 december 2008 onder de titel 'Bubbly Personalities'. Hierin behandeld zij het belangrijkste Champagne merk en vermeldt ondermeer:
“Dom Pérignon, which is produced by Moët & Chandon,is the most profitable of all brands by luxury goods group LVMH – quite a feat when you consider that it is an agricultural, not a Louis Vutton or Chanel bag. The production of Dom Pérignon, as with any wine is subject to the weather and supply of the raw material. While the former is extraterrestrial, the latter draws on an astounding 1,480 acres (600 ha) of Champagne Grands Crus. This produce the consistency of quality, the DNA of the wine, which has been brilliantly managed since 1996 by cellar master Richard Geoffroy. He is the first to admit that Dom Pérignon has the advantage, too, of bearing the name of the indefatigable Benedictine monk who is credited with creating champagne. However, the success of a name is all about visibility, and here the volume of Dom Pérignon, with an average vintage production of 6 million bottles (at a guess, for this is never divulged), is a significant factor. Demand for Dom Pérignon is unusually global; from Vegas to Hong Kong, Moscow to Macau, it's an impressive gift and an instant hit at parties and restaurants. . .
In dit artikel bracht ze een toast uit op de Top Vijf Champagnes, met de volgende woorden:
“Dom Pérignon 1961: Eén van de grootste wijnen ooit gemaakt. Complex, toastachtig en vol van koffie flavours als een ontbijt in een glas.
“Dom Pérignon 1978: Met zijn 30-jaar heeft deze een wonderschone notige, bloemige concentratie - rond, brood- & honing achtig en muiltidemensioneel;
“Dom Pérignon 1996: Haar bouquet van turf en mout keert zich om tot die van aardbeien en honing, vergezeld van de smaak van vanille en rooswater;
“Dom Perignon Rosé 1998: Deze wijn danst werkelijk op de tong; haar aroma is één en al bloemen en rode vruchten totaal indrukwekkend;
“Dom Pérignon 2000:Een pure bloesem voor de neus met het aroma van bloemen in volle bloei - en het is eenvoudig een verwenning van de tong.”
Uit deze verhalen blijkt dat het erg moeilijk is het aroma van mousserende wijnen en Champagne onder woorden te brengen. Misschien is het verstandig om deze dranken simpelweg te proeven.
In de Volkskrant van 31 december 2008 staat een artikel - overgenomen uit The New York Times - onder de kop 'Champagnegebied wordt fors opgerekt', waarin o.m.
“Op oudjaarsavond en - ook op andere dagen – trekken steeds meer mensen een fles champagne open. De wereldwijde consumptie van de bubbelwijn stijgt razendsnel. In de champagne -industrie gaat tegenwoordig jaarlijks 4,2 miljard euro om.” Bij een gemiddelde verkoopprijs van 42 euro per liter is dit een omzet van 100 miljoen liter, dat is toch minimaal 16x zoveel dan mevrouw Serena Sutcliffe ons wil doen geloven.
En verder: “Daarom heeft een team van experts, benoemd door de Franse overheid, in oktober een geheime lijst opgesteld met daarop de namen van veertig dorpen die kandidaat zijn om te worden toegevoegd aan het champagne gebied, dat nu 319 dorpen beslaat.” Volgens Serena Sutcliffe zou het gebied van Champagne Grans Crus 1,480 acres (600 ha) beslaan. Dit is een oppervlak van 2 bij 3 kilometer. Het werkelijk oppervlak van Champagne – met meer dan 300 dorpen - zal minstens een faktor tien groter zijn.
Tenslotte: “De eerste champagneoogst van de nieuwe wijngaarden wordt pas na 2015 verwacht.”