Tuesday, January 31, 2012
#
Staatssecretartis Paul de Krom heeft maandag voor de OESO in Parijs een presentatie gehouden van de Nederlandse plannen voor de hervorming van wat de onderkant van de arbeidsmarkt wordt genoemd. Het ging daarbij om het duidelijk maken van de samenvoeging van bijstand, sociale werkplaatsen en Wajong. Volgens De Krom wil het kabinet in de zorg aan gehandicapten meer aandacht voor werk. Ook moeten jongeren met een lichamelijke en/of geestelijke beperking in het speciaal onderwijs beter worden voorbereid op een leven van iemand die betaald werk verricht.
De staatssecretaris wil nog deze week zijn wetsvoorstel Werken naar Vermogen bij de Tweede Kamer indienen.
De bedoeling is volgens de staatssecretaris dat de gemeenten een centrale rol krijgen bij het beinvloeden van de onderkant van de arbeidsmarkt en dat een totaalaanpak wordt ontwikkeld met het onderwijs en de (jeugd)zorg om mensen met een beperking uit de uitkering te houden en aan het betaalde werk te helpen. De staatssecretaris gaat hierover in maart verder praten met zijn collega's Marja Bijsterveldt van Onderwijs en Marlies Veldhuijzen van Zanten van Volksgezondheid.
De OESO concludeerde maandag ook nog in een studie dat een steeds groter deel van de beroepsbevolking van westerse landen kampt met psychische problemen. Daardoor zou er een toenemend beroep op zorg en uitkeringen zijn. Nederland wordt samen met Zweden en Zwitserland genoemd als landen die op de goede weg zijn met hervormingen. Dus Nederland wordt na de rigoreuze bezuinigingen op het bijzonder onderwijs, de invoering van strenge maatregelen in de bijstand waarbij door de huishoudtoets kinderen voor hun ouders moeten zorgen als voorbeeld genoemd voor andere landen. Dat kan wat worden in die landen. Want het gaat er natuurlijk niet om de oorzaken van de psychische problemen te bestrijden maar zoveel mogelijk mensen de arbeidsmarkt op te jagen tot het uiterste, ook als ze dat nauwelijks kunnen en nog meer in de problemen komen. Alle maatregelen van deze regering zijn erop gericht het leger van mensen die gedwongen zijn zich tegen iedere prijs op de arbeidsmarkt ter beschikking te stellen zo groot mogelijk te maken. Zie ook de voorstellen van vandaag voor inperking van de alimentatieverplichtingen
PvdL
Zaterdag hebben wij op deze weblog informatie gegeven over een bijeenkomst waar een vertegenwoordiger van de Bijstandsbond aanwezig is geweest over de afsluiting van gas en licht. De indruk die in dat verslag wordt gewekt is, dat niet Liander rechtstreeks betrokken is bij de afsluiting en dat dit gebeurt door de energieleveranciers. Stageaires bij Liander wekten die indruk volgens de vertegenwoordiger van de Bijstandsbond die aanwezig was. Dat is FOUT blijkt bij meldingen die we nu binnenkrijgen. Liander is niet alleen indirect betrokken bij de vorming van beleid, ze sluiten ZELF af. Ook al zijn ze formeel de technische beheerder van het net die met de redenen van de afsluiting weinig te maken heeft. Wat is het geval?
Stel, iemand heeft een schuld bij een energieleverancier . Nu mag de energieleverancier niet zeggen: wegens wanbetaling zeggen we het contract op. Dat mag alleen vanwege andere redenen, bijvoorbeeld wanneer iemand van energieleverancier wil veranderen en zelf het contract opzegt of wanneer er door calamiteiten gevaren bestaan voor brand e.d.
Maar er bereiken ons signalen dat energieleveranciers bij mensen die een schuld hebben toch proberen het contract op te zeggen om die reden. Het is belangrijk dat je tegen die opzegging protesteert en juridische stappen onderneemt om de opzegging te voorkomen. Het is namelijk wettelijk verplicht om een energieleverancier te hebben. Is dat niet het geval, dan krijg je een brief van Liander, dat je 20 dagen de tijd krijgt om een energieleverancier te vinden. Lukt dat niet, dan gaat Liander over tot afsluiting. En in die 20 dagen een ander energieleverancier vinden is niet eenvoudig, want anderen sluiten je vaak niet zomaar aan als je ergens een schuld hebt. Dan heb je een probleem. Bij energieleveranciers als NUON en Essent schijnt dat opzeggen terwijl er schulden zijn nogal mee te vallen, maar bij prijsvechters schijnt het vaker voor te komen.
Wanneer je een energieleverancier hebt, mag in de zomermaanden gas en licht niet afgesloten worden als je in de schuldhulpverlening zit en in de wintermaanden helemaal niet. Maar door de pogingen van energiebedrijven het contract op te zeggen, wat soms lukt omdat de betrokkene niet adequaat reageert, worden mensen soms toch onterecht afgesloten door liander. Het probleem is, dat Liander een melding krijgt van de energieleveranciers dat de contracten zijn beëindigd en dat Liander niet schijnt te kunnen zien wat de reden is.
Sp Tweede Kamerlid Paulus Jansen heeft 14 dagen geleden hierover vragen aan de minister gesteld. Controles op de goede uitvoering van de wet worden helemaal niet door de overheid uitgevoerd.
Nieuwe update. Op dinsdag 7 februari 2012 komt weer een melding op het spreekuur van de Bijstandsbond binnen dat in Amsterdam het NUON pogingen doet bij iemand het contract op te zeggen tijdens deze vorstperiode en dat er een brief van Liander ind e bus rolt dat men twee weken de tijd krijgt een andere leverancier te zoeken. Men blijft het dus proberen. Opzeggen van het contract mag niet vanwege schulden.
PvdL
Duizenden schoonmakers zijn uit de onzichtbaarheid gestapt. Ze staken al ruim 3 weken. Schoonmakers vragen geen gouden bergen, maar doodnormale dingen: doorbetaling bij ziekte, een normale werkdruk en een paar dubbeltjes per uur erbij om de rekeningen te kunnen betalen.
Heel Nederland steunt de schoonmakers. Opvallend: zelfs enkele grote opdrachtgevers steunen de schoonmakers. Nu de schoonmaakbazen nog.
Vooralsnog vinden zij doorbetaling bij ziekte "onrealistisch", een normale werkdruk "onhaalbaar" en een paar dubbeltjes erbij per uur "onredelijk".
Wat vind jij?
STEUN de schoonmakers, MAIL de bazen.
http://www.schoongenoeg.nu/2012/01/steun-de-schoonmakers-stuur-een-mail-naar-de-schoonmaakbaas/
Roep al je vrienden op om de schoonmakers te steunen.
Met vriendelijke groet,
De stakende schoonmakers van Nederland
Je struikelt tegenwoordig over de voorstellen, de druk op de mensen die geen betaald werk hebben op te voeren om ze in een soort dwangpositie beschikbaar te krijgen voor de arbeidsmarkt, vooral voor het ongeschoolde werk. Dat daarbij niet altijd rijksbezuinigingen een rol spelen, maar dat het een ideologisch uitgangspunt is, waarop het hele beleid wordt gebaseerd blijkt uit de jongste voorstellen om de periode van alimentatieverplichtingen voor de veel verdienende ouder (meestal de man) jegens de andere (meestal de vrouw met kinderen) bij een echtscheiding in te korten.
In 2009 werden bijna 32 duizend stellen gescheiden en op dit moment geldt nog de regeling, dat huwelijken en geregistreerde partnerschappen die langer dan 5 jaar duren de eventuele alimentatieverplichtingen maximaal 12 jaar kan zijn. Bij ruim een kwart van de scheidingen is de alimenatieverplcihting meer dan 1200 euro per maand. De alimentatie vervalt als de termijn is verlopen of de ontvangende partner opnieuw trouwt of gaat samenwonen.
Vaak is de situatie zo, dat bij een huwelijk de vrouw een lagere opleiding heeft genoten en de man een hogere, en dat dan beiden gaan werken (de vrouw in het gezin, de man maakt carriere) om het gezin goed door de tijd te laten komen. De man bouwt via zijn werk allerlei rechten op met zijn hogere opleiding, een goede pensioenvoorziening, een hoog persoonlijk salaris, etc. Hij krijgt de gelegenheid zich in de maatschappij te ontplooien omdat de vrouw het gezinshuishouden doet en zorgt voor de kinderen. Dus eigenlijk werken beide voor het gezinsinkomen.
De vrouw bouwt echter veel minder persoonlijke rechten op dan de man. Dit blijkt bijvoorbeeld wanneer beiden ouder zijn dan 65. Wanneer de man nog leeft hebben ze een redelijk pensioen misschien. Maar zodra de man gaat overlijden, gaat dat pensioen drastisch naar beneden. Dat de vrouw ook heeft gewerkt (voor het gezin) speelt geen rol.
Nu kun je zeggen van deze situatie moeten we af en we moeten een beleid ontwikkelen dat beiden evenveel kansen en rechten krijgen op ontplooiing en persoonlijke rechten. Dat lijkt een goede zaak. Wat gebeurt met de inperking van de alimentatierechten is echter de vrouw in een dwangpositie brengen, om zich eerder beschikbaar te stellen voor de arbeidsmarkt, als lager geschoolde of ongeschoolde, waardoor ze gedwongen is een flexibel deeltijdbaantje te nemen waar nauwelijks van valt te leven. Terwijl bij de scheiding de rijkere man van zijn salaris kan leven, en de vrouw niets krijgt, hoewel ze door haar werk in de huishouding dat hoge salaris mogelijk heeft gemaakt en het rechtvaardig is dat rijke mensen bijdragen voor mensen met wat minder kansen.
Wat is de inhoud van een wetsvoorstel om de duur van alimentatieverplichtingen te beperken? Nu is de verplichting voor meestal de man (slechts in 1% van de gevallen de vrouw) dat hij 12 jaar alimentatie moet betalen wanneer hij een hoog salaris heeft. De PVV-er in de Tweede Kamer Louis Bontes heeft een initiatief wetsvoorstel ingediend om deze termijn te beperken tot 5 jaar. En... een meerderheid in de Tweede kamer van PvdA, D'66 en PVV lijkt de voorstellen te steunen, want ook de PvdA en D'66 blijken met een dergelijk voorstel bezig te zijn.
Je struikelt over de drogredenen van de voorstanders om deze maatregel in te voeren, waarbij vanuit het arbeidsethos de suggestie wordt gewekt, dat door deze maatregel vrouwen gestimuleerd worden, betaald werk te aanvaarden en deel te nemen aan de maatschappij, en dat is goed voor hen, ze emanciperen dan en kunnen een zelfstandig bestaan opbouwen. 'Deskundigen' die wel zien dat zo'n geisoleerde maatregel van de inkorting van de alimentatieverplichting niet werkt, doen allerlei compromisvoorstellen om de bezwaren op te vangen. Want wat in werkelijkheid gebeurt door deze geisoleerde maatregel is dat de vrouwen met weinig opleiding en kansen nu eerder gedwongen worden een arbeidsmarkt op te gaan waarbij ze in deze tijd van crisis alleen kansen hebben op ongeschoolde rotbaantjes zonder perspectief. Zo worden ze toegevoegd aan het leger van goedkope arbeidskrachten die geen uitzicht hebben op beter, terwijl de tegenstelling tussen arm en rijk groter wordt (ook langs scheidslijnen van man en vrouw) omdat de verplichtingen van de rijke man bij een scheiding worden ingeperkt.
De rijke man kan de bloemetjes buiten zetten terwijl de vrouw met kinderen zich in deze vechtmaatschappij alsnog omhoog moet vechten vanuit een dwangpositie waarbij ook voor de kinderen moet worden gezorgd en ze in feite een dubbele baan heeft. Het is maar weer eens gezegd: maatregelen die de solidariteit bevorderen en de marktwerking inperken hoef je van links tot rechts niet meer te verwachten
PvdL