Opkomstplicht
De plicht om te stemmen, ingevoerd in 1917, kwam in de jaren zestig van de vorige eeuw onder druk te staan. Zowel in 1958 en 1959 werden er in Hilversum tegen vijf mensen die niet gestemd hadden zaken aanhangig gemaakt bij de kantonrechter. Voordat het zover kwam, moest eerst de burgemeester of een namens hem aangewezen ambtenaar de nalatige kiezer ter verantwoording roepen. “Gelet op het omvangrijke werk dat hieraan is verbonden, worden sedert jaren niet alle nalatige kiezers ter verantwoording geroepen, maar na elke verkiezing slechts die van een tiental districten”, zo schreef het hoofd van de afdeling Bevolking en Verkiezingen aan b. en w. in 1962. “Wanneer een deskundige ambtenaar aan het gewone werk wordt onttrokken en zich ten minste een viertal weken met het onderzoek naar nalatige kiezers gaat belasten, dan zullen de normale werkzaamheden ernstig worden gestagneerd, met alle gevolgen van dien”. Omdat de opsporing van nalatige kiezers uiteindelijk een zeer gering effect opleverde, stemde het college ermee in dat de vervolging van nalatige kiezers in ’62 achterwege zou worden gelaten. “Volgend jaar wel”, schreef de gemeentesecretaris namens b. en w. onder het voorstel.
In 1970 werd de opkomstplicht afgeschaft (redactie).
Je had toendertijd ongeinteresseerden die dan gewoon blanco stemden, aan de plicht voldaan, of zij er iets mee opschoten?