Mijn naam is Kirsten Verdel. Ik kaap Peter's weblog even. De verkiezingen zijn achter de rug en hij is druk bezig met de afwikkeling van allerlei formaliteiten en het opstarten van de onderhandelingen. Het afgelopen half jaar heb ik hem geholpen in de campagne. Het is tijd voor een verslag van 192 dagen op stap met Peter van Heemst... Op 22 augustus 2005 meldde Tweede Kamerlid Peter van Heemst (PvdA) mij dat hij twijfelde of hij zich kandidaat zou stellen voor het lijsttrekkerschap van de PvdA in Rotterdam. Of ik zijn campagneleider wilde worden als hij dat zou doen. Ik zei ja. Niet wetende dat dit mijn leven op zijn kop zou zetten. Op 29 augustus gaf hij aan definitief door te willen zetten. Vanaf die eerste avond heb ik met grote regelmaat verslag gedaan van de vorderingen in de campagne. Hier nog eens de highlights en de laatste dag: 7 maart 2006. De dag van de gemeenteraadsverkiezingen.
29 augustus 2005
Peter stelt zich kandidaat. Maar er is nog maar 1 dag om de 50 handtekeningen op te halen die nodig zijn om die kandidaatstelling formeel rond te krijgen. Binnen no time zetten we een website op, mailen we enkele honderden vrienden en bekenden van Peter en we organiseren een bijeenkomst in de IJssalon op de Meent. De sfeer zit er meteen al goed in, het tempo van de campagne ook. Dat is moordend.
1 september 2005
Om elke schijn van belangenverstrengeling te voorkomen stap ik uit het Rotterdamse PvdA-afdelingsbestuur. Die organiseert het lijsttrekkersreferendum immers. Het valt me zwaar om na bijna vier jaar zomaar te stoppen.
2 september 2005
We zitten met Jan Vos en Richard Moti in de achtertuin van Hans Kombrink. Dit wordt onze eerste campagneteam vergadering. We bereiden daar het eerste kandidaat lijsttrekkersdebat waar Peter heen moet voor. Hij laat zich in geen enkele valkuil lokken.
14 september 2005
De campagne vreet tijd. En ondertussen begin ik na 6 jaar, 6 maanden en 6 dagen aan mijn laatste dag bij XS4ALL. De afscheidsborrel zou een feest moeten zijn, maar ik kan alleen maar huilen. En dat terwijl ik niet eens echt definitief weg ben.
15 september 2005
Ik begin aan mijn nieuwe baan als beleidsmedewerker bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Op dezelfde dag schaart een van de andere kandidaten, Matthijs van Muijen, zich in het kamp van Dominic Schrijer. Op papier Peter's grootste concurrent. Onverstoorbaar beginnen we 's avonds aan een grassroots-onderdeel van de campagne: brieven schrijven naar PvdA-leden. Zoveel mogelijk en allemaal handgeschreven. Het persoonlijke is politiek, schreef Hedy d'Ancona ooit. Ik vind dat de politiek ook persoonlijk moet zijn. Peter noemt mijn aanpak de 'Verdel-methode'. Hij doet er in het begin een beetje lacherig over, maar maanden later in de stedelijke campagne gebruikt hij het zelf zoveel als maar kan.
18 september 2005
We hebben fotosessies gedaan met 'Peter's Running Mates', verschillende debatten achter de rug en 1001 andere dingen georganiseerd. Vandaag horen we dat Wouter Bos als eerste Nederlandse Tweede Kamerlid met een eigen podcast wil komen, de ''Boscast'. Ik besluit dat we hem voor moeten zijn om ook wat publiciteit te pakken. Diezelfde avond nog maken Remco en ik een podcast voor Peter. Peter's Podcast gaat de lucht in, gevolgd door een persbericht dat landelijk wordt opgepikt, door onder andere nu.nl, ad.nl, Metro, Parool, Financieel Dagblad, webwereld, planet.nl en Met Het Oog Op Morgen. Wouter ziet de humor er wel van in.
4 oktober 2005
De campagne dendert door. We maken een hele leuke folder, we organiseren huiskamerbijeenkomsten bij Peter voor leden die meer willen weten over zijn kandidaatstelling en vandaag houden we een belactie naar leden bij mij thuis met een aantal supporters. Het is erg leuk. Veel mensen zijn enthousiast over het feit dat ze door ons benaderd worden omdat Peter ook graag hun mening wil hebben over de koers die de PvdA in Rotterdam in zou moeten slaan onder zijn eventuele leiding.
11 oktober 2005
De spanning loopt op. En Peter kan de verleiding niet weerstaan en steekt een sigaret op bij cafe Pol. De eerste van vele die in de campagne zullen volgen.
14 oktober 2005
Het is zover. De uitslag van het lijsttrekkersreferendum wordt bekend gemaakt in Hotel New York. De aandacht van de pers is overweldigend. Net als de uitslag. Want Peter blijkt met twee keer zoveel stemmen als zijn grootste rivalen Bert Cremers en Dominic Schrijer te hebben gewonnen. Een ongelooflijk hectische dag volgt. Honderden sms-jes en e-mails, tientallen voicemails en een flink aantal interviews volgen, ook voor Nova, het NOS-journaal en TV Rijnmond. Daar gaat Peter ook voor het eerst live in debat met Marco Pastors van Leefbaar Rotterdam. De kern van de campagne wordt daar al (digitaal) vastgelegd. We gaan voor een sterk, veilig en sociaal Rotterdam. En we voeren geen campagne tegen andere partijen, maar voor ons eigen programma en voor Rotterdammers. Pastors zit in de studio als hij reageert, Peter staat voor de Erasmusbrug. Het symboliseert wat we willen: bruggen bouwen in de stad. De dag is waanzinnig. Pas heel, heel vroeg in de ochtend geven we het feesten op.
15 oktober 2005
Hoe naief kan een mens zijn? Ik dacht werkelijk dat het na 14 oktober even rustig zou worden. Maar na 2,5 uur slaap gaat de gekte alweer verder. En de drukte neemt alleen nog maar toe. Peter en ik schuiven het stedelijke campagneteam in. Ondertussen sluit ik me ook aan bij het campagneteam van Michiel van Hulten, die landelijk partijvoorzitter wil worden. Je moet toch wat in je vrije tijd.
21 oktober 2005
Een bizarre dag. Ik had uit willen slapen om me voor te bereiden op mijn afstuderen vandaag, maar na amper twee uur slaap word ik wakker gebeld. Er moet een inleiding geschreven worden voor het verkiezingsprogramma en dat moet 'nu' af. Eigenlijk moet Peter het doen, maar die is onbereikbaar. Een paar uur later volgt het nieuws dat Karin Adelmund onverwachts is overleden. Eerder deze week Andre van der Louw ook al. Peter is onbereikbaar, maar ik gok dat hij in de IJssalon zit en bel daarheen. Hij zit er inderdaad en is volledig uit het veld geslagen door het nieuws. Ik regel allerlei kleinere en grotere dingen en heb daarna nog welgeteld een half uur om mijn scriptie -die ik al een jaar geleden afgeschreven had- nog snel even door te nemen. Daarna race ik naar de universiteit. De vorige avond was het erg laat geworden (06.00 uur) en de vele alcohol die door de stress van de dag in mijn lichaam was blijven zitten komt ineens weer vrij. Ik voel me dronken als ik mijn scriptie verdedig. Lachen is het daardoor wel. Na afloop gaan we door naar de Euromast, waar ik een groot feest geef.
1 november 2005
In de Volkskrant staat een fantastisch portret van Peter, met een hele mooie foto. En Michiel, die mij vlak daarvoor in het NRC 'het geheime wapen van Peter van Heemst' heeft genoemd, wint de strijd om het partijvoorzitterschap! Ik ben bij de bekendmaking en ga later op de avond naar Crash met Peter. Een geweldig mooie film die later ook een 'winner' blijkt te zijn (Oscar voor de beste film). De campagne is op stoom. We reizen de hele stad af, spreken in het kader van de actie 'In gesprek met 600.000 Rotterdammers' talloze mensen en de media-aandacht wordt met de dag groter. Alle ogen zijn op Rotterdam gericht, zoveel is wel duidelijk.
12 november 2005
Marco Pastors wordt weggestuurd als wethouder. De media-aandacht is gigantisch. Ongewild worden we enkele dagen later in het mediageweld meegezogen als Peter een opmerking maakt die er toe leidt dat er op teletekst staat dat hij achter de uitspraken van Pastors staat. De campagnemotor hapert, we zijn de regie kwijt. De spanning loopt enkele dagen flink op. Op alle denkbare fronten -ook buiten de campagne om- gaan er dingen mis. Mijn relatie loopt na 7 jaar stuk, een oud-leraar van me komt te overlijden, mijn fiets wordt gestolen tijdens een campagne-activiteit en zelfs de films waar ik die week naartoe ga in de bioscoop zijn slecht. The downward spiral.
23 november 2005
Ik vertrek voor tien dagen vakantie naar Canada. Ik zou er veel zin in moeten hebben, maar het voelt alsof ik de campagne en dus ook Peter in de steek laat op een moment waarop dat niet kan. Elke dag in Canada zit ik mezelf op te vreten omdat ik niet weet wat er in Rotterdam gebeurt. Ik merk tot mijn ontsteltenis en plezier dat ik zelfs heimwee heb naar Rotterdam!
2 december 2005
Ik zit nog steeds in Canada. Nova heeft een peiling over Rotterdam. Leefbaar op 19 zetels, wij op 12. Het wegsturen van Pastors lijkt grote gevolgen te hebben. Ik voel me nog ongemakkelijker en wil maar een ding: zo snel mogelijk terug naar Nederland. Nog meer slecht nieuws volgt: Peter's vrouw blijkt kanker te hebben. We weten dan nog niet dat het goedaardig is en dat het allemaal goed af zal lopen.
17 december 2005
Na mijn terugkomst in Rotterdam blijkt het hele campagneteam op de schop te zijn genomen. Er moet veel meer rust in het team. Ik voel me enigszins buitengesloten en het kost me bijna twee weken om weer in het juiste ritme te komen. Maar dan blijkt ook wel dat de organisatie veel steviger staat. Richard Moti doet de operationele zaken, Hans Kombrink de strategiekant, Tom Pauka schuift aan als adviseur en ik blijf Peter's rechterhand. Op 17 december wordt de kandidatenlijst voor de gemeenteraadsverkiezingen vastgesteld, evenals het verkiezingsprogramma. De sfeer is dan alweer een stuk positiever. En langzaam zakken we de feestdagen in. Het wordt even iets rustiger in de campagne. Hetgeen tot accute verveling bij mij leidt. Niks doen is niets voor mij.
7 januari 2006
Vandaag nieuwjaarsreceptie waar Peter het initiatief lanceert van de 'Rotterdam Werkt Wet'. Het is de zoveelste 'officiele start' van de campagne. Dat blijk je in een campagne namelijk eindeloos vaak te kunnen doen. Na de kerst -en eigenlijk al tijdens kerst- is de campagne weer snel op gang gekomen. Het is zo druk dat ik besluit dat ik weg ga bij Binnenlandse Zaken. De keuze is simpel: een goedbetaalde baan bij het ministerie, of verder als vrijwilliger in een campagne die me alleen maar geld kost. Ik kies voor het laatste. Logisch toch?
31 januari 2006
We zijn inmiddels vijf maanden bezig. We canvassen veel (aanbellen bij mensen thuis), staan veel op de markt, we bezoeken Hindoestaanse feesten, Kaap-Verdiaanse bijeenkomsten, Hollandse winkels, de Rotterdamse haven, we 'kamperen' in een tentje op de Coolsingel, we bezoeken scholen, er zijn 1001 lijsttrekkersdebatten, we beginnen met de
24x24 actie waarin PvdA'ers 24 uur lang bij een bijzondere Rotterdammer logeren en we raken steeds vermoeider. Maar dan komt de grote verrassing. Er is een nieuwe peiling geweest. Peter belt me en fluistert de cijfers in de telefoon: 21 voor ons, 9 voor Leefbaar Rotterdam. Dit is echt te mooi om waar te zijn. Ongeloof en opluchting beheersen ons. Leefbaar reageert alleen met dat eerste, wij geven aan dat pas op 7 maart de enige echte peiling is. Tot die tijd zal in nieuwe peilingen het verschil steeds kleiner worden, schatten we in.
1 maart 2006
Er is zoveel gebeurd. Af en toe duizelt het me. Ik kom zelden thuis. Ja, om te slapen. Maar in de afgelopen zes maanden heb ik bijvoorbeeld nog geen vier keer thuis gekookt. Elke dag van 's morgens vroeg tot 's avonds laat ben ik op pad. D-Day komt steeds dichterbij. De laatste dagen, de laatste loodjes. De media-aandacht zwelt steeds meer aan. We hebben alle landelijke kranten al meerdere malen gehad, in de Rotterdamse editie van de Metro, het AD/RD en bij TV Rijnmond figureren we dagelijks. Niet zozeer de PvdA, als wel de Rotterdamse verkiezingsstrijd. Dit vereist een continue concentratie op onze boodschap naar buiten. Die blijft consequent en consistent. Het kost veel tijd en moeite om die boodschap breed weg te zetten in de stad, want ondanks de media-aandacht zijn er nog steeds veel mensen die niet echt weten waar de PvdA of andere partijen in Rotterdam precies voor staan.
Vandaag komt ineens veel uit de campagne bij elkaar. Er is een groot lijsttrekkersdebat in de bibliotheek waar bijna 600 mensen op afkomen. Het wordt uitgezonden door TV Rijnmond, maar de persaandacht is veel groter. Marco Pastors heeft eerder op de dag namelijk publiekelijk zijn excuses aangeboden voor zijn eerder gedane uitspraken. In het debat wordt hij fel aangevallen door het publiek. Hij begint verbaal wild om zich heen te slaan en beledigt alleen maar nog meer mensen. Peter blijft een heer: kalm, rustig, hij spreekt over inhoud en stelt Peggy Wijntuin, de Surinaams-Rotterdamse nummer 2 op de lijst, aan het publiek voor met de woorden: 'Dit is mijn Rotterdam, we doen het samen'. Ik voel dat hier het verschil wordt gemaakt. Of beter gezegd: definitief duidelijk wordt in de publieke opinie. De toon, de sfeer, waar we in het begin van de campagne al over spraken, blijkt hier het grootste thema te zijn. Wij willen verzoenen, Leefbaar polariseert alleen maar.
5 maart 2006
Metro wil een foto met Pastors en Van Heemst voor de voorpagina van de krant. De beide heren melden zich bij Hotel New York. Zo dichtbij als ze op deze foto staan, zijn ze de hele campagne nog niet geweest. Ook vandaag: het laatste lijsttrekkersdebat vindt plaats in Staal en wordt live uitgezonden door TV Rijnmond. Eerder in de week gaat het niet zo lekker bij Nova, dus de spanning voor vandaag is extra groot. Maar we hebben die ochtend een hele rustige, gedegen debatvoorbereiding bij Peter thuis met Tom Pauka en Hans Kombrink en we nemen een leuke groep PvdA'ers mee naar de zaal. 25 man maar liefst. Wij vonden dat veel (want we kregen in eerste instantie maar 5 kaarten), maar Leefbaar blijkt zo'n 70 man te hebben ingeschakeld. Het is niet genoeg, want Peter blijkt ijzersterk in zijn schoenen te staan en debatteert op dezelfde toon en op hetzelfde niveau als dat eerste interview bij TV Rijnmond op 14 oktober. Ons interne motto tijdens Peter's lijsttrekkerscampagne was: 'Alles Moet Kloppen'. En vandaag klopt alles. Ik hoor in Peter's verhaal veel terug uit de voorbereiding. Alles waarvan ik vind dat hij dat nog moet zeggen, komt er uit. Ik ben zo trots, zo opgelucht. We hebben alles gedaan wat we konden doen. Nu is het alleen nog maar afwachten.
6 maart 2006
Het is nog een dag tot de verkiezingen, maar na zes maanden slaat nu even de baldadigheid toe. Peter gaat met Van Gent van de VVD in debat op een zeepkist voor het WTC. De sfeer is lacherig, vanuit het publiek roepen we dingen als 'onbetaalbaar' als Van Gent proefballonnetjes lanceert en Peter walst over Van Gent heen met felle statements die met een brede glimlach worden gebracht. Van Gent laat zich halverwege een scherp pleidooi van Peter gaan en onderbreekt Peter met de woorden: 'Hier kan ik niet tegenop', waarop hij Peter een hand geeft. De PvdA'ers in het publiek juichen. Van Gent erkent zijn verlies! Ze debatteren nog wel verder, maar dat is vooral voor de vorm. Later op de dag klimt Peter weer op een zeepkist. Dit keer bij CS, waar ook Wouter Bos de mensen toespreekt. Hij wenst ons veel succes toe.
7 maart 2006
Het is zover. 7 maart 2006. De laatste dag. Om 07:30 uur sta ik bij de IJssalon op de Meent. Hier zijn we 29 augustus onze campagne begonnen, hier wordt hij ook weer afgesloten. Peter heeft een verkiezingsdagontbijt georganiseerd en de zaak loopt al snel vol met PvdA'ers en andere Rotterdammers. De persaandacht is groot. 2Vandaag, VRT, AD/RD, NOS Journaal, BNR, TV Rijnmond en andere programma's en journalisten vragen Peter het hemd van zijn lijf. Geluk van het CDA komt langs om een ontbijtje te brengen (...), Cornelissen van de SP prikt een vorkje mee en ook de Vrijpartij houdt zich weer eens bezig met preventief knuffelen. Rond tien uur vertrekken we naar het stadhuis, waar Peter gaat stemmen. Anoniem stemmen is er niet bij, verschillende cameraploegen en fotografen zoemen gretig in op de stemknop.
En we gaan nog even door met de campagne. Op het stadhuisplein folderen we nog door, tot de laatste folders op zijn en we de blaren op onze tong gepraat hebben. We proberen ook aan te voelen wat de opkomst en uitslag zal zijn. Maar dat lukt niet echt. 50-50? We nemen afscheid van de pers en gaan naar het huis van Hans Kombrink. Daar is een afsluitende brunch met het kernteam. We nemen er de rest van de dag door. Wat wordt onze reactie bij de verschillende mogelijke uitslagen? Elke zetel verschil kan tot een totaal andere situatie leiden.
Na een paar uur gaan we naar de studio van TV Rijnmond. Peter moet daar een uur lang live op de KRO radio. Hij zit namelijk in de finale van de quiz van Get Out Of Your Car. Hij eindigt op een gedeelde eerste plaats. Een voorbode van de verkiezingsuitslag? Na afloop drinken we wat in cafe Ari. De spanning loopt steeds sneller op. We kunnen niks meer doen, behalve wachten. Maar daar zijn we slecht in. Peter geeft opdracht om rond te bellen om te kijken of we erachter kunnen komen hoe er gestemd wordt. We gaan daarin zelfs zover dat we mensen vragen om kleine exit polls te houden. Die zijn natuurlijk totaal niet representatief, maar we moeten en zullen iets meer te weten komen. Het beeld is de hele dag dat het of 50-50 is, of dat Leefbaar een voorsprong heeft. Alle informatie die binnen komt wordt minutieus ontleed. Maar ja: is een hoge opkomst in Vreewijk nu juist wel of juist niet goed voor ons? Het blijft koffiedik kijken, zeg ik terwijl Peter in een kop cappuccino staart.
Ik stap in de auto en rijd even naar de bibliotheek: ik moet zelf ook nog stemmen! Peter loopt ondertussen naar het stadhuis om daar in de Politieke Sleurhut van Radio Rijnmond nog maar eens wat tegen de Rotterdammers te roepen. De sfeer is geweldig. Een drumband komt tijdens de uitzending ineens met veel kabaal binnenlopen en er worden leuke gedichten geschreven door de lijsttrekkers voor het afscheid van Kneepkens van de Stadspartij.
Na afloop van de opnames springen we in de auto en rijden naar Delfshaven. Nog even flyeren, nog even wat vrijwilligers een hart onder de riem steken. We stoppen ook nog even bij Rotterdam CS. Maar daarna snel door naar restaurant Sorgh en Hoop, waar we met een heel klein groepje proberen rustig wat te eten. Maar ja, wat is rust nog op zo'n moment? De zenuwen gieren door mijn lichaam. Zo erg, dat ik tijdens het eten vreselijke kramp in mijn maag krijg. Ik raak even in paniek bij de gedachte dat ik misschien ziek naar huis moet. Dat kan en mag niet gebeuren. Tom Pauka heeft wat Rennies en die blijken wonderen te verrichten.
We lopen verder de Witte de Withstraat in. Daar heeft Peter een hotelkamer gehuurd met twee televisies. Zo kunnen we schakelen tussen TV Rijnmond en de NOS. De spanning is inmiddels bijna onmenselijk. Ik voel mijn benen trillen. Peter zit aan een tafeltje naast de TV, Tom Pauka zit op de bank, ik in een comfortabele stoel die echter niet zo aanvoelt, Richard is voortdurend aan het bellen. Het is bijna half tien. Dan zal de 25% uitslag bekend worden gemaakt. Eindelijk komt Opstelten in beeld. Hij leest de uitslag voor, beginnend met lijst 18. Met onze jassen aan zitten we klaar. Als de uitslag duidelijkheid biedt over de verhoudingen, dan gaan we direct naar Hyper Hyper waar het slotfeest is. Als het too close to call is, blijven we nog langer. 16-15 voor ons blijkt het te zijn. Peter rekent razendsnel. 'Het college haalt geen meerderheid. We hebben gewonnen', is zijn conclusie. Direct gevolgd door: 'We gaan, we gaan, nu, nu, nu!' We omhelzen elkaar en rennen de gang in. Ik vergeet mijn videocamera, maar die neemt Richard gelukkig mee. Ik heb geen idee wat ik moet denken. 16-15, 16-15... 
Een paar minuten later komen we met de auto aan bij Hyper Hyper. Er zijn al een kleine 100 PvdA'ers. Peter houdt een bescheiden, korte speech. De uitslag is wel in ons voordeel, maar het verschil is te klein om nu al echte conclusies te kunnen trekken. Maar dan komt de volgende uitslag. 75 procent van de stemmen zijn geteld. Gespannen luisteren we weer naar Opstelten. Houden we die 16-15 vast of niet? Zodra we horen dat het 18-14 is geworden ontploft de zaal. Dit is ongelooflijk! On-ge-loof-lijk. De opluchting is ineens enorm. Hier hebben we het voor gedaan. 192 dagen lang, 24 uur per dag, 7 dagen per week... Rotterdam kleurt weer rood!
Onderweg naar het stadhuis danst Matthijs voor ons uit. 'I'm singing in the rain' zingt hij. We herhalen steeds de uitslag hardop. 18-14. Wat een score. Het is een historische overwinning. De grootste winst ooit voor de PvdA in Rotterdam werd in de jaren '70 gehaald. Vijf zetels winst toen. Nu zeven. Het overtreft onze stoutste dromen.
Het is een gekkenhuis op het stadhuis. We komen met ongeveer tien mensen aan en moeten Peter met veel moeite afschermen van de pers. Tientallen cameraploegen, fotografen en andere journalisten drommen om ons heen. Stapje voor stapje komen we in de menigte vooruit. In de enorme chaos weet een journalist een microfoon onder Peter's neus te krijgen. Tijdens het lopen en geschreeuw van beveiliging, journalisten en onze eigen mensen praat Peter onverstoorbaar in de microfoon. Hij geeft een reactie op de overwinning en blijft zelfs in deze hectiek exact op de lijn van het verhaal van de afgelopen zes maanden. De journalist is verbijsterd en merkt op richting de luisteraars dat hij enorme waardering heeft voor wat hier gebeurt: 'Het is hier chaos, Peter wordt bijna verdrukt, maar hij blijft koel en staat mij gewoon te woord.' Het is fantastisch. In de Burgerzaal is er eindelijk een beetje ruimte op het podium. De NOS interviewt hem, Wouter Bos belt om te feliciteren en uiteindelijk worden we een kamertje ingetrokken waar Opstelten de eindresultaten doorgeeft en Peter feliciteert. Daarna moeten we naar buiten, voor een kort gesprek met Barend en Van Dorp. Pastors staat daar in zijn eentje en reageert verbitterd. Peter wordt iets later omringd door partijgenoten, waarmee het beeld van 'samen doen' nog maar eens wordt neergezet. Zo was onze campagne, zo willen we het in de stad doen.
Bij het afsluitende lijsttrekkersdebat voor TV Rijnmond in de Trouwzaal van het stadhuis zijn Pastors en Van Gent erg verbitterd. Geluk huilt bijna, Kaya en Cornelissen zijn blij. Pastors valt Peter nog maar weer eens aan. Hij klinkt zuur, erg zuur. Peter doet maar twee dingen in het debat: hij laat alles van zich afglijden en glimlacht voortdurend in de camera. Na het debat ga ik op zoek naar mijn jas. Die heb ik ergens in het stadhuis laten liggen. Als ik hem eindelijk gevonden heb en terugloop naar de Trouwzaal, blijkt iedereen al weg te zijn. Ik ren de trap af, maar zie niemand. Dan gaat mijn telefoon. Het is Peter, die meldt dat ze buiten op me staan te wachten. 'We gaan terug naar Hyper Hyper'. Ik hang op en loop naar buiten.
In Hyper Hyper barst het feest meteen los. Confetti, muziek, een bomvolle tent met honderden PvdA'ers. Het is heerlijk! Peter wordt door Carlos en Claus op de schouders genomen en Young Livity, een Kaap-Verdiaanse band die Peter heeft leren kennen tijdens zijn laatste 24x24 bezoek, speelt de sterren van de hemel. En na een uur krijgen we eindelijk 'Lift Me Up' van Moby uit de speakers. Ons campagnelied.
Ik merk dat ik doodmoe ben, maar het is feest. Aan het bier dus. Echt dronken wil ik maar niet worden, maar dat geeft niet. Rond 3 uur worden we de zaal uitgegooid, ze gaan dicht. Met 15 man gaan we door naar het tramhuisje, dat wel de hele nacht open is. Om 5 uur haakt Peter dodelijk vermoeid af. Hij is helemaal gesloopt. 's Middags om 13.00 uur had hij al gezegd dat hij eigenlijk nu wilde slapen, maar toen was de dag pas net op gang. Ik ga zelf nog even door. Rond 7 uur worden we het tramhuisje uitgezet, dat toch dicht blijkt te gaan. Met Stephan, Duco en Richard nemen we een taxi naar Rotterdam CS, waar we alle kranten kopen. We vouwen ze uit in de stationshal en lezen luidkeels alle koppen voor. '18-14', herhalen we voortdurend.
Pas om 9 uur ben ik thuis. Ik wil eigenlijk gaan slapen, maar dan begint mijn telefoon te rinkelen. Het AD/RD is op zoek naar Peter. 'Die slaapt', meld ik. Daarna gaat mijn telefoon weer. Ook Lodewijk Ascher is op zoek naar Peter. En Wouter Bos. En het NOS Journaal. En TV Rijnmond. De telefoon blijft maar gaan. Uiteindelijk geef ik het op en stap weer uit bed. Dan maar geen slaap. Paddy en Josta komen langs en kijken mee naar de bekendmaking van de uitslag die we gisteravond zelf ook gefilmd hebben. Daarna hangen we een paar uur rond in de IJssalon. Eindelijk meldt Peter zich. Hij zit op het stadhuis. Ik loop daar uit verveling maar even heen, hang daar nog even rond en ga uiteindelijk weer naar huis waar ik aan dit verhaal begin. Na 192 dagen is het voorbij.
Voorlopig althans. Binnenkort Tweede Kamerverkiezingen?
Foto boven- en onderaan: Richard van der Klaauw