Natuur

Petitie Bijensterfte

Artemisia — Sat, 20 Jun 2009 23:20:00 GMT

Gesuikerde bloemen

Artemisia — Sun, 07 Jun 2009 15:18:00 GMT

Vanaf het moment dat mijn dochter kon praten, stak ze haar afschuw van de zon niet onder stoelen of banken. Voor haar derde verjaardag had ze maar één wens: regen. En zo geschiedde. Nu al twintig jaar regent het op haar verjaardag. Zo ook vandaag, op haar drieëntwintigste verjaardag. Het is echter een uitstekende dag om iets heel prettigs te doen in plaats van lui in een of andere graskant te picknicken. Iets wat je nog nooit hebt gedaan, zoals gesuikerde viooltjes maken. Het recept heb ik zeker dertig jaar geleden uit een krant gescheurd, en nu ik er voor het eerst in mijn leven aan toe kom, is dat verdwenen. Ik probeer een stel recepten uit.
Maak een siroopje van 100 ml. water en 100 gram suiker en penseel daarmee de viooltjes in. Dat lukt niet; de viooltjes stoten het af. Dan is er een recept om de viooltjes eerst met losgeklopt eiwit te bestrijken, en daarna in poedersuiker te dopen. Dat wordt een kledderboel, waarbij de viooltjes niet meer op viooltjes lijken. In de oven vallen ze door het gewicht van de suiker plat achterover. Ik ga dan wat experimenteren, en meng een schep basterdsuiker door losgeklopt eiwit. Daarmee bestreken, blijven de bloempjes in vorm. Na wat oefening ontdek ik dat het ook met zachte hand kan in plaats van met penseel. Ik leg een viooltje ondersteboven op mijn met het mengsel natgemaakte vinger. Met de vingers van mijn andere hand strijk ik langs de achterkant van de blaadjes. Ik til het aan zijn steeltje op, en strijk eventueel nog wat aan de voorkant. Omdat het bloempje zich naar de vorm van je vingertop heeft gezet krijgt het een mooie vorm.
Dan moet het twee uur in de oven op de laagste stand. Ik leg de bloempjes op bakpapier. Als ze droog zijn zal dat een heel precies gepeuter worden om er af te halen. Je moet zelfgekweekte en onbespoten viooltjes nemen als je ze wilt opeten. Die heb ik niet. Maar ik heb wel lavendel, een rozenknopje, akelei, en een heel leuk roodbloeiend onkruidje dat overal haar hoofdje opsteekt nu het zevenblad onder de duim lijkt te zijn gekregen. De oven ligt vol.
Jammer dat dit zo’n net huishouden is. Een scarabeegroene strontvlieg zit uitdagend op het tafeltje buiten de keuken. Ik loop gauw het hele huis door om de vensterbanken te inspecteren, maar helaas.

Der natuur

Artemisia — Tue, 03 Mar 2009 22:39:00 GMT

Jij houdt toch zo van wonderen der natuur? Hij houdt een plastic potje voor mijn neus. Daarin bevinden zich twee witte wormachtige stukjes weefsel van een centimeter of drie met daaraan enkele uitsteeksels. Ik kijk en tuur, en meen een visje te herkennen, of toch niet. Ik weet het niet. Kijk, dit zijn nou mijn zaadleiders... grijnst hij.

Nieuwe klok

Artemisia — Tue, 03 Mar 2009 12:14:00 GMT

Vanmorgen word ik me bewust van de klok die mij al een paar dagen wekt. De leukste klok die je zou kunnen verzinnen. Er zit geen knopje aan en hij regelt zich helemaal zelf. Het is het lachende geroep van twee Australische IJsvogels. Kokaboura's. Het is de Australische nationale vogel van het geluk. Ze zijn door de goden aan de mensen geschonken om hen 'smorgens te wekken met hun lach om het geluk van een nieuwe dag. Ik voel me zeer vereerd met hun aanwezigheid, en elke keer als ze lachen bedenk ik me hoe een geluksvogel ik ben. En hier achter woont nog een lachvogel, een groene specht. Kinderen zingen het lied van de Kokaboura in canon totdat hun stemmen lachend door elkaar heen vallen. Hoe ze hier terecht zijn gekomen is door het prettige toeval van een van kinds af aan vogelgekke buurman die de dieren krijgt van dierentuinen om ermee te fokken. Nu is het wachten op leuke pluizige ijsvogelbabies. Ik heb ze al een keer bezocht; ik moest weten uit wat voor kelen dat rare geluid kwam. Het klinkt namelijk als kalkoen, en dat is minder leuk. Die zijn gewoon niet zo mooi. Flo heeft er eens net zolang op gejaagd op het landgoed van de barones tot ze hoog in haar raamkozijnen vlogen.

adopteer een dier bij het WNF

Artemisia — Tue, 24 Feb 2009 08:56:00 GMT

Uit de brochure:
Het grote voordeel van het adopteren van een wild dier, is dat u er zelf geen omkijken naar heeft.

I love my dog - 9

Artemisia — Sun, 08 Feb 2009 00:11:00 GMT

Deze heerlijke winter heb ik vlak in de buurt weer een natuurgebied gevonden. Pas met ijs erop viel het grote meer in het oog, en het is maar een halfuur fietsen. Voor Flo moet het de zevende hemel lijken; ik fiets en zij mag los naast me rennen. Daar geniet ze zo van, ze komt steeds naast me lopen om even naar me te kijken en te zeggen hoe heerlijk het is om vrij te rennen. Als ik langzaam ga, houdt ze in. Als ik vaart maak en haar aanspoor, doen we een wedstrijdje. Ze dwaalt wat af, in de uiterwaarden, in een veld, of gaat als een officier op de dijk op de uitkijk. Ze komt ook om even te knuffelen, even een duw tegen mijn hand te geven, en als ik dan naar haar kijk, knettert ze van heerlijke verrukking. Samen fietsen - rennen we dan zover en zolang we maar kunnen, en het is even zo heerlijk te weten dat er dan kilometers in de omtrek helemaal niemand is. Just me and my dog...

I love my dog - 8

Artemisia — Sun, 21 Dec 2008 15:27:00 GMT

Ze mochten elkaar niet in het minst.

Kokata of Kolkata, Calcutta bedoelen ze

Artemisia — Mon, 15 Dec 2008 15:20:00 GMT

KOKATA - Een getergde chimpansee in een dierentuin in Kolkata (voorheen Calcutta) had er genoeg van getreiterd te worden door het publiek dat stenen naar hem gooide. Hij nam wraak door terug te gooien, waarbij hij een moeder en haar 6-jarig dochtertje verwondde.. Vorig jaar zorgde Babu al voor ophef door het slot van zijn kooi open te breken en er met een chimpanseevrouwtjes vandoor te gaan.

Ambrosius in het nieuws - 11 - The Elk-hunter

Artemisia — Tue, 25 Nov 2008 08:59:00 GMT

Ambrosius - oh my goodness he gives me gray hairs. I absolutely adore this super intelligent creature. When the pups were only 8 weeks old, I was warned by a friend that I might have my work cut out for me should I decide to keep him. I didn't really believe the predictions back then. It is worse than predicted. Ambrosius is one of those impatient problem solvers. He opens every door. If the door is locked, he will inspect the key, the hinges or anything else that he assumes can be manipulated into opening the door. He is constantly into everything in an attempt to satisfy his never resting curiosity. His mother adores him and spoils him beyond belief. Their relationship could be straight out of Sophocles' King Oedipus. Ambrosius is a very handsome young guy, who shows quite well.

Egelhart

Artemisia — Sat, 16 Aug 2008 21:32:00 GMT

Als ik terugkom van een wandeling met kind en hond staan vlakbij huis vier jongetjes gebogen naar iets op de stoep te kijken. Een egeltje van een maand of drie, zo te zien. Maar hij ligt languit, snuitje naar buiten. Ook als we er aan zitten. Hij is ziek, dat is duidelijk. Hij snottert en zijn oogjes zijn dichtgeplakt. Het grootste jongetje, dat niet ouder is dan een jaar of acht, vertelt dat ze het egeltje hebben gevonden en niet zo goed weten wat ze ermee aan moeten.
‘De dierenambulance bellen!’ die brengt hem naar de egelopvang, en zet hem als hij beter is weer terug waar hij is gevonden.' Ik vraag of ze dat zelf willen doen, maar ze wonen best een end verderop, en zien er niet naar uit dat hun moeder op prijs stelt dat ze een dier meeslepen. Ze zien eruit of ze heel veel meeslepen. Ja, het zijn broers. ‘En thuis hebben we er nog een, een kleintje.’ En die is nog te klein om mee de hort op te gaan. Vijf Daltons dus.
Nee, geen zusjes. ‘Want Papa is geopereerd. Aan een tumor...’ het jongetje kijkt veelbetekenend naar zijn kruis. Ik onderdruk een grijns. ‘Ja, vervolgt het tweede jongetje, dat net heftig aan het wisselen is,’ en das best lastig, want wij houwen nogal van stoeien, maar papa is hartstikke moei als hij ‘savonds uit zijn werk komt.’
Ik breng de hond naar huis en haal een mandje. Het egeltje laat zich helemaal slap optillen en we lopen met zijn allen naar onze tuin. ‘Twaalf’ zou bellen, maar durft het niet eerder nadat ik heb gedicteerd wat ze moet zeggen: Hallo, ik heb een zieke egel gevonden, willen jullie ‘m halen?’ En als ze haar naam en adres geeft is er een afspraak.
De Daltons halen nog een betere doos uit de supermarkt en krijgen een handje manna. Over een paar weken krijgen we een brief van de egelopvang met een bede om een donatie. Het schijnen gewoon particulieren te zijn met een groot egelhart.