Naast de bazin, die een houten been heeft, en de baas zelf, een man met wijde flaporen, werkt er ook diens moeder mee. Er zijn een stuk of wat vrouwen, die moeilijk uit elkaar te houden zijn zoveel lijken ze op elkaar. Er is een indiase vrouw met een rode stip op haar derde oog en een indolent overkomende donkere man. Tijdens de pauze gaat hij op een stoel zitten die net wat van de tafel af staat, een beetje uit het oog. Maar tijdens zo’n gesprek, tussen Laura en mij, spreekt hij mij ineens aan. Dat is de gelegenheid om eens naar zijn achtergrond te informeren.
Abdul is tien jaar geleden uit Afghanistan gevlucht. Waar kan die zich veiliger weten dan temidden van de aardbeien? ‘Er zijn slechtere plaatsen dan deze,’ zeg ik tegen hem. ‘Toch is het moeilijk, het went niet.’ Hij loopt een endje weg en zegt dan: ‘Ik was beroepsmilitair, kolonel.’