Artemisia

Er is een Officiële Toegangscode aan uw naam toegekend. Deze code bevestigt dat u de enige persoon in Nederland bent die de Prijzenfestijn Nummers die wij voor u hebben gereserveerd, geldig kunt maken. Als het geluk aan uw zijde blijft en een van uw nummers blijkt recht te geven op de Hoofdprijs..... wint u maar liefst 100.000 euro.

Een uitvaartadviseur stuurt een spammailof ik wil checken of ik een woekerpolis heb.

Naast de bazin, die een houten been heeft, en de baas zelf, een man met wijde flaporen, werkt er ook diens moeder mee. Er zijn een stuk of wat vrouwen, die moeilijk uit elkaar te houden zijn zoveel lijken ze op elkaar. Er is een indiase vrouw met een rode stip op haar derde oog en een indolent overkomende donkere man. Tijdens de pauze gaat hij op een stoel zitten die net wat van de tafel af staat, een beetje uit het oog. Maar tijdens zo’n gesprek, tussen Laura en mij, spreekt hij mij ineens aan. Dat is de gelegenheid om eens naar zijn achtergrond te informeren.

Abdul is tien jaar geleden uit Afghanistan gevlucht. Waar kan die zich veiliger weten dan temidden van de aardbeien? ‘Er zijn slechtere plaatsen dan deze,’ zeg ik tegen hem. ‘Toch is het moeilijk, het went niet.’ Hij loopt een endje weg en zegt dan: ‘Ik was beroepsmilitair, kolonel.’

Je ziet ze haast niet, zo koud is het, zegt de bardame van het strandpaviljoen.

Zonet heb ik een paar uurtjes met Flo langs het strand gelopen. Ik langs de vloedlijn. Flo naaide strand en branding met kleine steekjes aan elkaar. Ze ging niet vooruit maar zigzag tussen zee en strand. Steeds bracht ze me haar balletje of een stok die ik in zee terug moest gooien.

Moest, moest, moest.

Er kwam een schip langs. Zo groot, enorm. Immense torenhoge containers in gekke moderne kleuren, gifgroen, doemden plotseling op uit de mist boven de jade zee. Ik stond verbijsterd op het strand. Flo ging naast me staan, om ook een beetje verbijsterd te staan kijken.

Ik dacht nog, ze denkt vast: daar komen golven van. Maar toen ze ernaartoe rende stopte ze eerst om van de paardenpoep die halverwege het strand lag, te eten. En vervolgens ging ze met haar voeten hippend in de golfjes staan blaffen om… je raadt het al, haar balletje. Terwijl het schip achter haar langsvoer en weer in de mist verdween.

Het gaat vast lente worden. De sneeuw is gesmolten, en regen valt over het grauwe land.

Ik hoor de Amsterdamse parkiet, de twee kokaboora's, een groene specht en de raaf die in de volière uitbundig haar stem oefent.

Handdoeken aan de waslijn. Oranje, zwart, oranje, zwart, blauw, blauw, rood, blauw.

Een clown met wit gezicht en een grote rode mond in een rood autootje. Ze hoeft zelf niet te lachen; haar gezicht lacht en het autootje lacht om haar heen. De zon schijnt rood in haar ondergang.

In dit lege, grijze Zeeuwse gehucht vliegt al maanden een Amsterdamse groene valkparkiet vrij rond. Ze eet in alle tuinen, uit alle handen. Ze lacht hier en dan weer daar en laat zich nergens vangen. Van vorst of regen trekt ze zich niks aan, en ook niet van motsneeuw of blubber. Ze is groen en ze zingt.

Opa is dood. Lang leve opa. Na een korte doodsstrijd is hij vanmiddag tegen vieren heengegaan. En terwijl hij vertrok naar verre of nabije hemelse orden, wie zal het zeggen, zijn geloof was groot, en hij hield meer van God dan van de wereld, hoewel hij altijd heeft getwijfeld aan diezelfde God, verzamelde de hele familie zich in het ouderlijk huis. Binnen luttele uren was al bekend wie er verwittigd moest en waar en wanneer er gecondoleerd zou worden. Zelfs ik kreeg alvast toestemming om de begrafenis bij te wonen. Uit hartelijkheid, dat weet ik. Nee, niet omdat ik naast mijn kinderen moet staan. Zeven jaar doodzwijgen door de familie doorbroken na mijn scheiding met hun vader. Opa was degene die de familiemoraal met ijzeren hand bijeenhield. Hij was ook degene die het zwijgen had ingesteld. Scheiden dat doe je niet, want je trouwgelofte is er een aan God. Meer nog dan aan elkaar. Vandaar dat in de eerste jaren alle hoofden werden omgedraaid en er openlijk partij werd gekozen voor de vader. En zijn zoon. In naam van de heilige geest.

Opa wordt begraven op het kleine kerkhofje. Daar zal de hele familie niet op passen. Misschien is het ook fijner om er buiten te moeten blijven staan. Daar binnen liggen tere herinneringen op een klein grafje met leeuwebekjes. Opa heeft er het grafje voor ons gegraven. Een gedicht geschreven, en hij was de enige die sprak. Hij was ook degene die met zijn grote handen het grafje dicht heeft gemaakt toen wij onze plicht hadden vervuld met een schep aarde. Zo sterk was zijn geloof naast onze ongelovigheid en sprakeloze verstomming. Hij had de kracht en wist het op te brengen zijn jongste kleinzoon aan de aarde en de heer toe te vertrouwen. Ik ben hem er altijd dankbaar voor geweest, en hij wist dat. Ook al bande hij me tot zijn dood. De familie was zo streng in de leer niet, en we waren altijd hartelijk met elkaar geweest. Wonderlijk hoe na iemands dood een hele kring zich als om het middelpunt zich bij elkaar verzamelt. Al dat zaad en nakomelingen van die ene verwekker. Volgens S. waren alle zonen en kleinzonen stoer, hartelijk en zakelijk. Alle dochters en kleindochters huilden. Mooi toch, als je verdriet met zijn allen kunt dragen en draaglijk maken voor elkaar. Ik weet hoe dat gaat in grote families. Ik heb er lang met scheve ogen naar gekeken, en omdat mij dat ook wel wat leek, zo ergens deel van uit te maken, koos ik voor dat huwelijk indertijd. Maar als je niet zo bent geboren, is het ondoenlijk ooit zo te worden. Het was gedoemd te mislukken, de vrijheidsdrang was te groot. Die begon toen ik, nog wankelend op mijn benen na de bevalling, het kerkhofje verliet. Ik ga naar de begrafenis om naast mijn kinderen te staan. Naast dat kleine grafje, waar toen niemand anders aanwezig was, waar nu iedereen zal zijn.
Zo is zijn dood voor mij een dood zonder rancune of verdriet, en een van opluchting. De ban wordt opgeheven. Wat rest is een herinnering aan die man in een zwart ribfluwelen hoveniersjasje, dat hij, als het versleten was aan mij gaf. Die voor zijn schapen een transistor had aangeschaft. Hij hield zelf niet persé van klassieke muziek, maar zette Radio 4 aan in de stal omdat hij had ontdekt dat ze daar kalm en gelukkig van werden. Jaarlijks kwam de schapenscheerder, ook lang nadat het niet meer lucratief was schapen te houden, en dan hielden we een lentefeeest met alle neefjes en nichtjes in de boomgaard. De kleintjes dansten om de in bloei staande appel- en perenbomen, bloemenkransen in hun haar, laarsjes aan. En ‘savonds stookten we een kampvuur. Opa speelde, met een borreltje op, op zijn mondharmonica. Hij was in zekere zin een echte herder. Hij maakte zich altijd erg druk om zijn geweten ten opzichte van God. Want hoe kun je God kennen als je hem bij benadering niet eens kunt bevatten? Een paar jaar geleden ben ik naar een dienst in het kleine kerkje geweest. Omdat mijn zoon daar begraven lag wilde ik er tenminste eenmaal ook binnen de sfeer proeven. Opa zat schuin voor me, twee rijen verderop. Hij keek van me weg bij het binnenkomen. De dienst was heel persoonlijk, en in tegenstelling tot wat ik had verwacht emotioneel. Het ging over het oordeel dat alleen aan God is, en niet aan de mens. Heb ieder ander lief zoals God iedere ziel liefheeft en oordeelt niet, want alleen God kan in de harten kijken. Ik heb de hele dienst gehuild, en voelde me enorm opgelaten, omdat ik mijn tranen niet kon bedwingen, en ook niet weg kon lopen. Bij het verlaten van de kerk knikte opa me toe. Ik ben er nooit weer binnen gegaan.
Hoe vreemd het ook klinkt, ik heb me altijd verwant gevoeld aan opa. Geestverwant. Mijn geloof in het geweten en zuiverheid was vergelijkbaar met het zijne. Ook ik leef als een monnik samen met mijn geweten, vaak niet wetend hoe te handelen, zie zo vaak zoveel kanten, dat ik me uiteindelijk maar richt op het middelpunt in plaats van bakens in de wereld te zetten. Anders zou ik de draad en de weg maar kwijtraken, iets wat ik voortdurend doe maar niet laat merken omdat ik me ogenschijnlijk niet verroer. Daar binnen is het een bruisende en soms kokende ketel.
Zijn angstige onrust kwam volgens zijn eigen idee van rattengif. Vroeger, toen men het nog niet zo nauw nam met gevaar voor besmetting, droeg hij in de zakken van zijn zwarte ribfluwelen jasjes altijd een handje rattengif mee. Zo kon hij gedurende de dag op alle plekken waar hij kwam, naast en in de schuren hier en daar wat korreltjes strooien. Toen hij later ergens had gelezen wat de gevolgen waren voor de mens, hemzelf, wat via zijn handen in zijn lijf was binnengedrongen, was zijn paniek soms zo groot dat ik hem met homeopatische middeltjes mocht behandelen. Het kwam niet in me op dat ik diezelfde jasjes ook droeg. Geen geestverwantschap maar verwantschap in pathologie misschien.
En zo zullen al die honderd nakomelingen hun verhalen en herinneringen hebben. Met mijn dochters sms ik de laatste ontwikkelingen. ‘Ik ga nu naar oma, want ze brengen opa thuis en daar gaan we naar kijken.’ ‘Kijk dan ook goed om je heen, wat ze doen en wat ze zeggen.’ Het tijdsbeeld verschuift nu het hoofd van een familie, een clan, het stoffelijke met het eeuwige verwisselt. Wie doet wat en wie zegt wat. Ik wou het allemaal wel weten, zien, meemaken, met een camera tussen Hollandse polderfamilie door lopen. Wie de zorg voor de schapen nu wil dragen, wie de moestuin, de duiven, de boomgaard. Wie er huilt en wie de leiding neemt. Diedeltje Dei waarom wil je niet huilen, iedereen huilt want de koning is dood. Opa heeft een testament gemaakt, een brief die hij aan zijn twee oudste zonen heeft gegeven. Een paar jaar geleden bezocht hij zijn dochter aan de andere kant van de wereld per vliegtuig. Het vliegen boezemde hem zoveel angst in dat het de juiste gelegenheid bood het onontkoombaar einde eens goed onder ogen te zien. Geen bloemen; bloemen zijn voor de levenden. Zij sms-t terug. Oma was overstuur, want hij lag er zo gek bij. En zijn handen lagen over elkaar in plaats van gevouwen, zoals zij in het ziekenhuis voor hem had gedaan. Dat paste helemaal niet.

Op zijn begrafenis draag ik een zwart ribfluwelen jasje.

Ik realiseer me dat ter degen.

Nooit geschoten is nooit raak.

Motsneeuw

Enkele gemeenteberichten van deze week.

Ik had een betaald abonnement genomen op de plaatselijke krant omdat daar de gemeenteberichten in staan. Daarna bezocht ik een bijenkomst voor nieuwe bewoners, waar ons werd medegedeeld dat het stuk van de krant waar de gemeenteberichten staan, dat is de tweede helft, op verzoek gratisss wordt geleverd. Nu heb ik, betaald, het hele nieuws. Waar ik vandaan kom waren drie gratis kranten. Zeeuwen benne zûûnig, en ik hoop dat ik daar nooit aan wen, ook al betekent dat dat ik daar existentiel onder zal lijden... Ik zal er niet depressief door worden, laat staan levensmoe... Bovendien ben ik nog lang geen zeventig; ik benijd de zeventigers niet zoals er over jullie mogelijkheden voor euthanasie gesproken wordt. Er zijn meer jongeren levensmoe dan ouderen, maar dat wordt verzwegen. Ouderen zijn niet productief; dat is de sleutel, zo simpel is het.

Een berichtje op pagina 5, net iets boven het midden aan de rechterkant, een uitstekend verstopplekje: Vorig jaar is er voor €18.000 aan vandalisme gepleegd. Dat komt op rekening van de gemeente. Wetten om schade op ouders van vandalen te verhalen zijn in de maak. Over oorzaak of preventie wordt niets gemeld.

De gemeente stelt €10.000 beschikbaar voor Haïti.

Mijn gemeente is een eiland met een diameter van 15 kilometer en ligt met dijken als de wanden van een badkuip gemiddeld twee meter onder de waterspiegel. Het schoolzwemmen wordt afgeschaft...

Op pagina 7, gecentreerd en bovenaan, dus waar het oog het eerst op valt na openslaan van de pagina het bericht dat mijn gemeente het eerste electrisch oplaadpunt voor voertuigen wil zijn. We hebben al één electrisch voertuig op ons eiland.

De gemeente wenst in elk dorp tenminste één winkel. De winkel hier is net van supermarktconcern veranderd. Het lekkere brood dat ik altijd kocht kost in één klap DERTIG EUROCENT duurder. Gelukkig heeft de winkeleigenaar zich vorig jaar een geheel nieuw kunstgebit aangeschaft. Die zullen ze hem niet afnemen als het fout gaat.

In december 2005 kwam ik voor het eerst in dit dorp. Het is een dorp waar niks te beleven valt, ligt ver van elke route, en wie er doorheen rijdt vindt geen aanleiding om eventjes te stoppen. Ik heb al bedacht om een fotoserie te maken van alle lelijke tuinen. Het eerste huis van het dorp staat leeg. Er wapperen diarreebruine flarden stof voor de kapotgeslagen ruiten. Enkele kozijnen zijn met triplex dichtgetimmerd, en daarop staan lelijke woorden gespoten. Het stadje waar ik vandaan kwam had ook geen fatsoenlijke entréé, daar gaf het industrieterrein toegang tot het pittoreske. Alsof de ingewanden van de stad aan de buitenkant zaten. Daar kon je met geen mens over argumenteren; geld is god, en dat heb ik dus ook nooit gedaan.

Nou heb ik in 2008 gebeld met de gemeente over hoe het zat met dat nare spookhuis. Ik kreeg een formeel antwoord per e-mail, waar ik op vertrouwde en dat ik niet heb bewaard. Er stond in dat in het voorjaar van 2009 er nieuwbouw zou worden gepleegd, en dat in verband met de privacy van de eigenaar ze diens naam niet konden geven. Dat wordt opnieuw bellen.

Het allerjongste geval van kinderzwangerschap dat ooit beschreven werd, is dat van Lina Medina uit Lima in Peru in 1939, amper zes jaar oud.

Hele partij schaapskleren te koop

no comment

To book an extra seat for the carriage of a wedding dress - go online and select 2 seats - the first seat should be booked in the actual passenger’s name and other seat should be entered as ITEM SEAT as the Last Name and EXTRA as the First Name. The name EXTRA ITEM SEAT will then be displayed on the online boarding pass – see extract below of an online check-in boarding pass.

Teken de petitie: STOP BIJENSTERFTE:

Vanaf het moment dat mijn dochter kon praten, stak ze haar afschuw van de zon niet onder stoelen of banken. Voor haar derde verjaardag had ze maar één wens: regen. En zo geschiedde. Nu al twintig jaar regent het op haar verjaardag. Zo ook vandaag, op haar drieëntwintigste verjaardag. Het is echter een uitstekende dag om iets heel prettigs te doen in plaats van lui in een of andere graskant te picknicken. Iets wat je nog nooit hebt gedaan, zoals gesuikerde viooltjes maken. Het recept heb ik zeker dertig jaar geleden uit een krant gescheurd, en nu ik er voor het eerst in mijn leven aan toe kom, is dat verdwenen. Ik probeer een stel recepten uit.
Maak een siroopje van 100 ml. water en 100 gram suiker en penseel daarmee de viooltjes in. Dat lukt niet; de viooltjes stoten het af. Dan is er een recept om de viooltjes eerst met losgeklopt eiwit te bestrijken, en daarna in poedersuiker te dopen. Dat wordt een kledderboel, waarbij de viooltjes niet meer op viooltjes lijken. In de oven vallen ze door het gewicht van de suiker plat achterover. Ik ga dan wat experimenteren, en meng een schep basterdsuiker door losgeklopt eiwit. Daarmee bestreken, blijven de bloempjes in vorm. Na wat oefening ontdek ik dat het ook met zachte hand kan in plaats van met penseel. Ik leg een viooltje ondersteboven op mijn met het mengsel natgemaakte vinger. Met de vingers van mijn andere hand strijk ik langs de achterkant van de blaadjes. Ik til het aan zijn steeltje op, en strijk eventueel nog wat aan de voorkant. Omdat het bloempje zich naar de vorm van je vingertop heeft gezet krijgt het een mooie vorm.
Dan moet het twee uur in de oven op de laagste stand. Ik leg de bloempjes op bakpapier. Als ze droog zijn zal dat een heel precies gepeuter worden om er af te halen. Je moet zelfgekweekte en onbespoten viooltjes nemen als je ze wilt opeten. Die heb ik niet. Maar ik heb wel lavendel, een rozenknopje, akelei, en een heel leuk roodbloeiend onkruidje dat overal haar hoofdje opsteekt nu het zevenblad onder de duim lijkt te zijn gekregen. De oven ligt vol.
Jammer dat dit zo’n net huishouden is. Een scarabeegroene strontvlieg zit uitdagend op het tafeltje buiten de keuken. Ik loop gauw het hele huis door om de vensterbanken te inspecteren, maar helaas.

A Navaho grandfather was talking to his grandson about how he felt. The grandfather said, " I feel as if I have two wolves fighting in my heart. One wolf is the vengeful, angry, violent one. The other wolf is the loving, compassionate one."

The grandson asked him, "Which wolf will win the fight in your heart?"

The grandfather replied, "The one I feed."

Dde gedachten die Ambrosius van Milaan in 397 formuleerde. Volgens hem is het lichaam van Christus in de eucharistie niet wat de natuur ons toont, maar wat de zegening ervan maakt. De consecratie is sterker dan de natuur en verandert haar.

De heer P. Heerens

1972 – 1986 bestuurslid van de Bond voor Protestants Christelijk Onderwijs;
1981 – 1990 bestuurslid van de St. Onderwijsbegeleiding West Utrecht;
1993 – 2007 medeoprichter en bestuurslid Hendrik Piersonleerstoel;
1995 – heden lid/voorzitter van het algemeen en het dagelijks bestuur van de Woltjer Stichting;
2000 – 2006 bestuurslid/voorzitter van de Vereniging Alternatieve Woningbouw Senioren Schoonhoven;
2005 – heden medeoprichter/bestuurslid van de politieke beweging Lokaal Zuid-Holland
Daarnaast was de heer Heerens o.m. voorzitter van de vereniging van handelsleraren en bestuurslid van het SBI (opleidingsinstituut van het CNV). Momenteel is hij voorzitter van de Baptistengemeente Schoonhoven en gemeenteraadslid.
Op grond van zijn verdiensten is de heer Heerens benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.

Op de eerste Kerstdag van het jaar 1837 overleed Jan Ambrosius, volgens het bevolkingsregister 55 jaar oud. Als molenaar werd hij opgevolgd door zijn zoon Willem Ambrosius, die ongetwijfeld, naar zijn grootvader, de stichter van de molen heette. Hij was geboren op Oudejaarsdag 1822 en huwde met Odillia Dingemans die op 14 November 1826 in Kerkwijk was geboren. De man die deze kapitale molen liet bouwen, Willem Ambrosius, overleed op 15 maart 1876. Om te voorkomen dat hij bij zijn vrouw, met wie hij in onmin leefde, op het kerkhof zou worden begraven, had Willem in zijn testament bepaald dat hij naast de molen wilde liggen, en zo geschiedde. Rond het grafmonument verrees een groot hek. Latere molenaars hadden bij bepaalde windrichtingen veel last van zeilslag met snelle slijtage als gevolg. Bovendien dreef de kist bij hoog water tegen het bovendeksel aan, en bonkte daartegenaan als gevolg van het draaien van de wieken. Hierom liet een latere molenaar Willem na 50 jaar herbegraven op het kerkhof. Omstreeks 1984 werd de grafkelder teruggevonden door de toenmalige eigenaars.

Het viel voor fractievoorzitter Pieter Heerens van Gemeente Belang heus even niet mee om positief en opgewekt te blijven nu de coalitie gevallen is.
‘Ik ben ervan overtuigd dat ik voor een rechtvaardige zaak vecht. Maar als je voor je gemoedsrust of eer in de gemeenteraad wilt zitten, moet je dat vooral niet doen,’ verklaart hij. ‘Het is een bekend gegeven dat de Gemeente Belang-partijen een directere werkwijze en manier van communiceren hebben dan landelijke partijen. De bureaucratie is ons namelijk niet de baas. Het enige richtsnoer voor Gemeente Belang is ons eigen geweten en niet een ons toebedeelde rol.’

Partijvoorzitter Johan Bulle is ook niet echt verbaasd over de val van de coalitie: ‘Het bestuur van Gemeente Belang staat unaniem achter fractievoorzitter Heerens. Hij past perfect binnen het profiel van Gemeente Belang, hij is duidelijk, doelgericht en strijdvaardig. Hij zet zich volledig voor deze functie in en doet dit op een zeer bevlogen manier. Vanaf zijn ontstaan staat bij onze partij het belang van de stad en zijn inwoners voorop. Dit is mede mogelijk sinds bestuur en fractie zijn versterkt met een aantal deskundige burgerraadsleden. We benaderen problemen op een praktische en zakelijke manier en zoeken naar realistische oplossingen.’

Heerens:’ Waar wij jammerlijk tegenaan lopen, en waarom deze coalitie is gevallen, is dat ik mij maar weinig aantrek van protocollen en procedures. Wanneer we menen een goed idee te hebben gevonden, dragen we dat voor om te worden behandeld. En als we worden benaderd door burgers met een probleem, zetten we ons ervoor in de zaken zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen. Wanneer we het ergens niet mee eens zijn laten we dat direct weten. Dat wordt je niet in dank afgenomen door de gevestigde orde. Maar het wordt wel gewaardeerd door de burgers.

Vindt u het gemeenteraadswerk eigenlijk nog wel leuk? ‘Jazeker, gemeenteraadsleden worden weleens gekscherend ‘keizers zonder kleren’ genoemd. Dat is zeker het geval voor diegenen die als ouderwetse regenten achteroverleunend de lakens uitdelen en onder het mom van procedures ieder initiatief of vraag tegenwerken en vooruitgang stagneren. Daarbij komt dat raadsleden over het algemeen te weinig tijd hebben om zich in bepaalde zaken te verdiepen. Laat staan zich met de burger bezig te houden. Dat is de harde realiteit. Ik heb jarenlange ervaring in het behartigen van belangen. Doordat ik gepensioneerd ben heb ik genoeg tijd om locale sociale contacten te onderhouden (lees burgerparticipatie – red.). Wanneer je een baan en een gezin hebt, is dat lastiger.’

Wie wil er nu nog in de gemeenteraad zitting nemen? Lang niet iedereen, omdat men als burger het gevoel heeft dat er met twee maten gemeten wordt wanneer het gaat over burgerinitiatieven en inspraak. Iedereen heeft ervaring met bureaucratie. De realiteit is dat initiatieven op papier worden verwelkomd, maar je er in werkelijkheid op wordt afgerekend. Burgemeester De Cloe heeft zelf in het verleden, in een boekwerkje over het dualisme, verklaard dat raadsleden zich niet moeten laten imponeren door de ambtelijke top en door de wethouders. Maar de dagelijkse praktijk is anders.
Wat wij doen als Gemeente Belang is geen politiek bedrijven in de traditionele betekenis. Wij maken gebruik van ons morele recht en plicht om waar wij dat nodig vinden, actie te ondernemen en initiatieven te ontwikkelen. Het gaat daarbij dan onder andere over voor invaliden aangepaste stoepen, speelplaatsen, gebedshuizen en scholen.
Wanneer je als partij deel uitmaakt van een coalitie als deze, kun je er inderdaad maar beter uitgezet worden dan alles maar te moeten slikken als coalitiepartner. We maken gebruik van elke gelegenheid om verantwoorde beslissingen te nemen.’

Jij houdt toch zo van wonderen der natuur? Hij houdt een plastic potje voor mijn neus. Daarin bevinden zich twee witte wormachtige stukjes weefsel van een centimeter of drie met daaraan enkele uitsteeksels. Ik kijk en tuur, en meen een visje te herkennen, of toch niet. Ik weet het niet. Kijk, dit zijn nou mijn zaadleiders... grijnst hij.

Vanmorgen word ik me bewust van de klok die mij al een paar dagen wekt. De leukste klok die je zou kunnen verzinnen. Er zit geen knopje aan en hij regelt zich helemaal zelf. Het is het lachende geroep van twee Australische IJsvogels. Kokaboura's. Het is de Australische nationale vogel van het geluk. Ze zijn door de goden aan de mensen geschonken om hen 'smorgens te wekken met hun lach om het geluk van een nieuwe dag. Ik voel me zeer vereerd met hun aanwezigheid, en elke keer als ze lachen bedenk ik me hoe een geluksvogel ik ben. En hier achter woont nog een lachvogel, een groene specht. Kinderen zingen het lied van de Kokaboura in canon totdat hun stemmen lachend door elkaar heen vallen. Hoe ze hier terecht zijn gekomen is door het prettige toeval van een van kinds af aan vogelgekke buurman die de dieren krijgt van dierentuinen om ermee te fokken. Nu is het wachten op leuke pluizige ijsvogelbabies. Ik heb ze al een keer bezocht; ik moest weten uit wat voor kelen dat rare geluid kwam. Het klinkt namelijk als kalkoen, en dat is minder leuk. Die zijn gewoon niet zo mooi. Flo heeft er eens net zolang op gejaagd op het landgoed van de barones tot ze hoog in haar raamkozijnen vlogen.

Logica brengt je van A naar B. Verbeelding brengt je overal.

Uit de brochure:
Het grote voordeel van het adopteren van een wild dier, is dat u er zelf geen omkijken naar heeft.