Verlangend sta ik aan de kade van Ushuaia, de meest zuidelijke stad op aarde in het zuiden van Argentinie. Zo’n 50 zeiljachten liggen in de baai voor anker te wachten op hun bemanningen. Zijn ze gestrand? Liggen ze hier altijd? Of is de mentale en fysieke voorbereiding voor een tocht langs Kaap Hoorn, Antarctica of een doorsteek naar de Atlantische of Stille Oceaan nog in volle gang?
Ik kijk uit over het Beagle Kanaal. Hier wonen zeeleeuwen, Magelhaen pinquins, albatrossen, condors en andere acrtische zeevogels. Het is koud, zo’n 2 graden Celcius, maar de zon schijnt over Tierra del Fuego, de Cordillera Darwin en het prachtig gelegen Ushuaia. Enkele expeditieschepen en ijsbrekers liggen klaar voor de klassieke tocht naar Antarctica via de Drake Passage. De gelukkigen onder ons zitten al te wachten in de vertrek terminal voor wat wellicht hun mooiste en spannendste reis ooit wordt. Het witte continent. Eigenlijk zouden we hier als mensen niet moeten komen, behalve dan voor onderzoek. Zou ik dan toch hier ooit met mijn eigen zeiljacht kunnen varen?
Het weer is echter verraderlijk. Een gezegde in Ushuaia luidt: ‘If you don’t like the weather in Ushuaia, wait for 5 minutes’. Ik ervaar dat aan den lijve. Zonder enige aankondiging trekt een arctische depressie over, die het Beagle Kanaal in een mum van tijd doet veranderen in een kolkende massa met windstoten van boven de 200 km per uur en een zicht van minder dan 50 meter. Wat nog op het water zit, probeert overeind te blijven. Aan de kades zijn extra trossen noodzakelijk. Mijn diepe respect voor iedereen die Kaap Hoorn gerond heeft stijgt met de minuut. Natuurgeweld blijft een onovertroffen, niet te onderschatten kracht.
El fin del mundo, het einde van de wereld, zo wordt het hier genoemd. En zo voelt het ook, hoewel het besef dat er achter elke horizon weer nieuwe dingen te ontdekken zijn overheerst. Er is geen einde, er zijn geen eindes van de wereld. Mijn zoektocht naar de uiteinden van de wereld is even voorbij. Ik zal jullie daarin de komende tijd dan ook even niet meer meenemen. Is dit het einde van een blog? Een blog waar ik de afgelopen jaren zo veel plezier aan heb beleefd? En waar jullie allemaal zo massaal op gereageerd hebben? Ik weet het even niet. Maar aan alle goeds komt een einde. Ik bedank alle trouwe en incidentele lezers voor hun niet aflatende motiverende feedback en steun de afgelopen jaren. Rest mij jullie allemaal op deze laatste dag van 2010 een heel goed 2011 toe te wensen.
Verleg je grenzen, doe wat je leuk vindt en laat je nooit belemmeren door wat anderen ergens van vinden. Vrijheid – zo heb ik geleerd - is het hoogste goed. En wat het mooie is: de echte vrijheid zit in je hoofd, daar hoef je niet voor weg te gaan...