‘Ship in position x, this is M_Diep. You are heading for an unlit wind mill under construction. Steer North immediately!’. Wakker geschud door de plotselinge 90 graden koersverandering, sprint ik naar het dek. Ik zie nog net een ENORM donker gevaarte achter me. In korte tijd is het zicht van matig veranderd naar dichte mist in een donkere nacht met een zicht van 50 tot 100 meter. Onmiddelijk gaat de radar aan. Het jacht dat in ons kielzog volgt, heeft vlak daarvoor net op tijd z'n stuur omgegooid om een T-bone aanvaring te voorkomen. M_Diep loodst ons nog langs een onverlichte boei. Het is een miniscuul stipje op onze radar.
De Noordzee is de Noordzee niet meer. Naast drukke scheepvaart, is het een groot windmolenpark geworden, waarvan slecht sporadisch een aanwijzing is te vinden op de zeekaarten. Terwijl de plannen toch al jaren vantevoren bekend zijn. Vooral de parken in aanbouw zijn een gevaar voor zeiljachten, die voorheen gemakkelijk een flexibele zelf gekozen route tussen Nederland en Engeland konden varen. Bij goed zicht kun je nog verrast worden, laat staan bij dichte mist. Tja, de Berichten aan Zeevarenden toch maar weer vaker checken? Ik zou een dringend beroep willen doen op de Hydrografische Dienst om geplande windmolenparken te markeren op de nieuwe zeekaarten.
In opperste concentratie vervolgen we onze oversteek naar Engeland. De grote scheepvaart is goed te volgen via de AIS - ook zonder radar - maar vooral de kleinere schepen en tonnen zijn een potentieel gevaar. Tot aan Harwich zien we werkelijk helemaal niets. Zelfs de sterke wit knipperende kardinalen of de laterale betonning van de vaargeul naar Harwich zijn op zeer korte afstand niet meer zichtbaar. De radar geeft de 'heading' van ons schip aan, niet de koers over de grond. Tonnen zo veel mogelijk bovenstrooms passeren dus en dat alles in de kleine ruimte. Ons vaarwater wordt steeds kleiner. Goed sturen op de kronkelende River Orwell valt niet mee. Zonder richtpunt vooruit lijkt het allemaal meer op een computerspel. De Butt & Oyster gaat geheel aan ons voorbij. Pas op zeer korte afstand ontwaren we de steigers van Woolverstone Marina. Het is 8 uur 's ochtends. Nu toch maar eerst een flinke Weduwe Joustra. Als ik het vantevoren geweten had, was ik niet overgestoken. Om 12 uur 's middags schrik ik wakker uit een diepe slaap. Zag ik daar nou weer een windmolen....?